Effe kijke

Effe kijkes zijn korte recensies geschreven door onze eigen medewerkers. We geven maximaal 5 sterren.

 

   Loveless – Andrey Zvyagintsev, Rusland, 2017, 127’.

Ouders zijn bij hun (vecht)scheiding alleen met zichzelf bezig en vergeten daardoor dat zij ook nog een kind hebben. Na de scheiding willen zij geen van beide voor hem zorgen. Een verhaal over een liefdeloos gezin, waarvan het kind de dupe is.
Erg aangrijpend.
**** Astrid

Zeer realistisch gemaakte, indrukwekkende Russisch film vol onaangename personages. Zjenja en Boris zijn uitgekeken op elkaar. Wat nog erger is ze zijn uitgekeken op hun zoontje Aleksej van 12. Terwijl de ouders bezig zijn met hun nieuwe relatie verdwijnt Aleksej. Een cynische politieagent adviseert de ouders om, gesteund door professionals, zelf te gaan zoeken. Die zoektocht is huiveringwekkend spannend.
**** Peter

Bij de vechtscheiding van zijn ouders voelt de 12-jarige Alyosha dat zijn beide ouders hem liever niet willen meenemen in hun verdere leven. Pas na twee dagen merken zij dat hij verdwenen is, en komt er een zoektocht op gang. Een sterke en sfeervolle film, die alle tijd neemt.
**** Ron

 

    Kleine ijstijd – Paula van der Oest, Nederland, 2017, 81’.

Prachtige film over een bijzondere vriendengroep. De vrienden en vriendinnen hebben elkaar een tijd niet gezien, maar zijn een periode van hun leven samen een muziekband geweest. Ze komen bij elkaar in het grote huis waar ze elkaar intens hebben meegemaakt. De aanleiding is om de as te verstrooien van de gecremeerde bandleider Kas. De verwikkelingen zijn hilarisch, maar ook emotioneel geladen. De stijl van filmen lijkt soms op die van Festen, omdat een cameraatje van een drone gebruikt wordt. De onthullingen zijn lang niet zo schokkend als in Festen, maar het is een genoegen om naar deze groep mensen te kijken.
**** Peter

Zeven maanden na de dood van de populaire zanger Kas komen leden van zijn groep en andere betrokkenen bijeen om zijn as te verstrooien. Het soapachtige verhaal vliegt soms wat uit de bocht en de personages zijn wat eendimensionaal, maar het is een genoegen om naar het spel van deze Nederlandse topacteurs te kijken.
***½ Ron

 

   120 BPM – Robin Campillo, Frankrijk, 2017, 140’.

In deze film zien we hoe een Franse actiegroep in de 90-er jaren strijdt voor het beschikbaar komen van een medicijn voor de toen nieuwe ziekte AIDS. Pas in het tweede deel van de film leer je de leden van de actiegroep beter kennen en zie je wat de ziekte teweegbrengt. Als die persoonlijke kant eerder belicht was, had ik de film evenwichtiger gevonden, en had hij op mij nog meer indruk gemaakt.
**** Ron

 

   Call me by your name – Luca Guadagnino, Italië / Frankrijk / Brazilië, Ver. Staten, 2017, 132’.

Een zomervakantie in een sfeervol landhuis en de omgeving daarvan in Noord-Italië. Een jongen van 17 raakt zwaar verliefd. Op een prachtige en ontspannen manier. De woorden van de vader aan het einde van de film zijn werkelijk hartverwarmend. De eindscene bij de open haard is om nooit meer te vergeten.
***** Peter

Oliver werkt op het buitenhuis van de 17-jarige Elio samen met diens vader. Er is wederzijdse aantrekkingskracht tussen Elio en de 7 jaar oudere Oliver. De seksuele spanning tussen beiden wordt zeer langzaam opgebouwd, en dat wordt heel mooi in beeld gebracht. De verwarring van Elio is begrijpelijk, want hij heeft ook een vakantievriendin. Een prachtige film, die ik iets aan de trage kant vond. Maar dat is ook het enige minpuntje. Alleen het gesprek aan het eind tussen vader en zoon maakt al het bekijken van deze film de moeite waard.
****½ Ron

 

   Bar Bahar – Maysaloun Hamoud, 2016, Israël / Frankrijk, 103’.

Drie jonge vrouwen in Tel Aviv wonen samen en zijn op het liefdespad. Ze doen het alledrie op hun eigen manier. Ze ondervinden alle drie weerstand die het heel moeilijk maakt om een vrije keuze te maken. Ze weerstaan de druk van ouders en familie. Ik vind het drie stoere vrouwen die de moed hebben elkaar te helpen en zelf te kiezen.
**** Peter

 

   All the money in the world – Ridley Scott, Verenigde Staten, 2017, 132’.

In de 70-er jaren werd de kleinzoon van de steenrijke Paul J. Getty ontvoerd. De miljardair wilde geen 17 miljoen betalen om zijn kleinzoon vrij te krijgen. Diens moeder is het daar uiteraard niet mee eens. Ik vond dit een spannende, onderhoudende film met knap acteerwerk. De personages reageren wat voorspelbaar en daardoor bleef de film voor mij wat oppervlakkig.
***½ Ron

 

   Three billboards outside Ebbing, Missouri – Martin McDonagh, VK / VS, 2017, 112’.

Hilarische aanklacht tegen een niet functionerend politiebureau in het zuiden van de VS. Wrange woede op drie reclameborden van een moeder die haar dochter verloor na verkrachting en moord. Mooie dialogen, veel is niet wat het lijkt en een hoop andere gewelddadige en ongemakkelijke situaties. 'We gaan allemaal dood', die heb ik onthouden.
**** Peter

De dochter van Mildred is verkracht en vermoord. Als er 7 maanden later nog geen dader is gevonden zet de moeder druk met een beschuldigende vraag op drie grote reclameborden. Dat brengt heftige reacties teweeg. Ik vond dit een zeer indrukwekkende film met nogal wat geweld en zwarte humor, maar ook psychologische diepgang en prachtig acteerwerk van Frances McDormand.
****½ Ron

 

   God’s own country – Francis Lee, Verenigd Koninkrijk, 2017, 104’.

Johnny woont op een afgelegen boerderij in Yorkshire met zijn vader en oma. Hij is in zichzelf gekeerd en giet zich in het weekend vol met bier. Als de Roemeen Gheorghe als hulp erbij komt, geeft dat geleidelijk een andere draai aan zijn leven. Een mooie film met fraaie Britse landschappen. De film neemt de tijd voor de ontwikkeling van de karakters, en er wordt door iedere medespeler goed geacteerd.
**** Ron

 

   Molly’s game – Aaron sorkin, China / Verenigde Staten, 2017, 140’.

Een snel gemonteerde biopic met veel vaart. Hij vertelt het verhaal van Molly Bloom die in Los Angeles en New York pokerwedstrijden organiseerde voor extreem rijken. De politie pakt haar op en hoopt op bezwarende getuigenissen van haar tegen de Russische maffia. De film is onderhoudend, maar ook zonder veel psychologische diepgang, en volgt tamelijk kritiekloos het verhaal dat Molly ons wil vertellen. Er zijn veel gebeurtenissen, we krijgen amper duiding in deze film, en dat miste ik.
**½ Ron

 

   You were never really here – Lynne Ramsay, Verenigd Koninkrijk / Frankrijk / Verenigde Staten, 2017, 85’.

Ex-militair Joe, met PTSS voert vuile klusjes uit in New York. Als hij de verdwenen dochter van een politicus moet vinden, gaat er een beerput open. Veel suggestief geweld, maar fantastisch geacteerd. En door de manier van filmen met veel details en close ups, en het doordachte gebruik van achtergrondgeluiden is dit een bijzonder indringende film geworden. Ik vond hem prachtig, maar kwam er wel lichtelijk gestrest uit.
***** Ron

 

   Darkest hour – Joe Wright, Verenigd Koninkrijk, 2017, 125’.

Het is mei 1940. Duitsland loopt West-Europa onder de voet. In deze film zien we hoe Winston Churchill, die Chamberlain net had opgevolgd, twijfelt over de koers die gevolgd moet worden, vechten of onderhandelen. Dit zijn drie cruciale weken in de moderne geschiedenis. Er wordt knap geacteerd, de intriges worden duidelijk in beeld gebracht, de film boeit van begin tot eind.
**** ½ Ron

 

   The disaster artist – James Franco, Verenigde Staten, 2017, 99’.

Nadat ik de film gezien had, dacht ik alleen maar wat een mafkees, wat een idiote man is die Wiseau om zich zo verheven te gedragen boven alle anderen. Maar de volgende dag was ik er nog steeds mee bezig en ik gun het iedereen om deze film ook in ons Filmhuis te bekijken.
**** Els

THE ROOM is een film uit 2003, die de geschiedenis ingegaan is als de slechtste film aller tijden. Daarna heeft de film, dankzij zijn cultstatus alsnog veel geld opgebracht. James Franco heeft in deze film met zijn broer Dave laten zien hoe THE ROOM ontstaan en gemaakt is. Dit is een heel leuke film geworden, over gedrevenheid, doorzettingsvermogen en vriendschap. Ik vind dit echt een aanrader.
****½ Ron

 

   The insult – Ziad Doueiri, Frankrijk/België/Cyprus/Libanon/Verenigde Staten, 2017, 112’.

Aangrijpende film over het leven in Beiroet waarin een onbenullig incident de vlam in de pan doet slaan. Bijzondere rechtszaak die de aandacht van het gehele land opeist. Fantastisch gespeeld, boeiende wendingen. Van het begin tot het eind ben ik gefascineerd wezen kijken naar THE INSULT.
***** Els

In Libanon loopt een relatief klein conflict tussen een Palestijn en een Christen volledig uit de hand. Dit proces wordt fijnzinnig in beeld gebracht in een prachtige film. Met steeds weer nieuwe ontwikkelingen blijf je geboeid kijken. Goed acteerwerk, de film geeft een goed beeld van het fragiele machtsevenwicht in dit land.
****½ Ron

 

   Jane – Brett Morgen, Verenigde Staten, 2017, 90’.

Een mooi gefilmde biografie over vooral de jonge jaren van Jane Goodall. Zij werd wereldberoemd door haar onderzoek van de chimpansees van het Gombe wildpark in Tanzania. Zij benadert de chimps als individuen, die in genen en gedrag zeer verwant zijn aan de mens. Jane is bevlogen en een prachtige jonge vrouw. Ik heb bijzonder genoten van deze prachtige documentaire, die niet de diepte ingaat, maar wel heel veel liefde voor natuur uitstraalt.
**** Peter

In deze documentaire over Jane Goodall zien we prachtige beelden van haar onderzoekswerk met chimpansees in Tanzania. Het geeft een mooie kijk op haar leven, zonder dat ze al te zeer opgehemeld wordt. Ik had wel last van de sterk aanwezige muziek.
**** Ron

 

   Mesteren – Charlotte Sieling, Denemarken, 2017, 93’.

Een gearriveerde kunstenaar raakt behoorlijk van slag als de zoon die hij amper kent bij hem komt logeren. Er volgen heftige confrontaties die aan het eind tot een uitbarsting komen. Ik vond deze film boeiend, verrassend en indringend.
**** Ron

 

   Visages villages – Agnès Varda  & JR, F, 2017, 89’.

Mooie roaddocumentaire over een oude filmregisseuse en een veel jongere fotokunstenaar. Ze rijden in een speciale fotobus door Frankrijk om gewone mensen te portretteren. Levensgrote foto's verschijnen op gebouwen, schuren en containers. De mooiste vond ik de mijnwerkers, de akkerbouwer, de serveerster en de vrouwen van havenwerkers. Geweldig om te zien hoe mensen willen meewerken aan het in beeld brengen van zichzelf en waar zij voor staan. Kunst heel dicht bij de mensen zelf.
**** Peter

Agnès Varda trekt met kunstenaar JR door Frankrijk en ze plakken grote portretten op diverse locaties. Ze kijken daarmee ook terug op een tijd die is verdwenen. Dit is vastgelegd in een heerlijke documentaire met een leuke wisselwerking tussen de twee samenwerkende makers. Er zit veel humor in en mooie beelden. Dit is een ode aan de menselijke verbeelding.
****½ Ron

 

   Thelma – Joachim Trier, N/F/DK/S, 2017, 116’.

Thelma groeit op in een streng religieus gezin op het platteland van Noorwegen en verhuist naar de stad om daar te studeren. Ik vond het een bijzondere en boeiende film, Thelma blijkt over bovennatuurlijke krachten te beschikken. Ondanks het groeiende raadsel valt alles aan het eind op zijn plek en heeft de film voor mij een duidelijk begin en eind.
**** Els

Een jonge vrouw gaat in de grote stad studeren. Ze is wat op zichzelf, maar sluit vriendschap met een medestudente. Geleidelijk blijkt dat ze een zwaar verleden met zich meedraagt. Wie mee kan gaan in het verhaal waarin een vrouw bovennatuurlijke gaven heeft, en deze film bekijkt als een wat macaber sprookje, zal er waarschijnlijk net zo van genieten als ik heb gedaan.
**** Ron

 

   The Leisure Seeker – Paolo Virzi, Italië / Frankrijk, 2017, 112’.

John en Ella hebben niet veel tijd meer en besluiten doktoren en familie te ontvluchten om met hun oude vintage camper van Boston in het noorden naar Key West in het zuiden van Amerika te rijden. Een hartverscheurend mooie en ontroerende film, er zit volop humor en diepgang in. Je ervaart hoe het leven kan zijn met een demente man die op zijn tijd zijn heldere momenten kent. Helen Mirren en Donald Sutherland zijn een genot om te volgen tijdens hun camperreis.
**** Els

In deze roadmovie trekken een dementerende man en zijn ernstig zieke vrouw in een klassieke camper van Noord-Amerika naar Florida. Wat onwaarschijnlijke verhaallijnen en voorspelbare gebeurtenissen stoorden me, maar toch wist de film me aan het eind te ontroeren. Mede dankzij het spel van Helen Mirren en Donald Sutherland.
*** Ron

 

   Las Hijas de Abril – Michel Franco, Mexico, 2017, 103’.

De 17-jarige zwangere Valeria is een jonge vrouw die weet wat ze wil, ze toont initiatief en onderneemt nogal wat om uiteindelijk een toekomst met haar dochter tegemoet te gaan.
Een mooie film met een fantastisch eind en als ik er te veel over vertel, verraad ik de film.
**** Els

 

   The party – Sally Porter, Verenigd Koninkrijk, 2017, 71’.

Wat een heerlijk cynische humorvolle film!
**** Els 

Janet viert dat ze een ministerspost krijgt. Een klein feestje voor intimi. Maar die blijken elkaar minder goed te kennen dan ze dachten. Volgens beproefd recept volgen de verrassingen elkaar in hoog tempo op. In stemmig zwart/wit gefilmd, met sterk acteerwerk. Hoewel de film lichtelijk toneelmatig blijft, verveelde hij me geen minuut. Mede dankzij de sterke acteurs, de zwarte humor en de scherpe dialogen.
**** Ron

 

   The killing of a sacred deer – Yorgos Lanthimos, Verenigd Koninkrijk /  Ierland, 2017, 120’.

Ik vond dit een fascinerende film, want je ziet het noodlotsdrama zich voor je ogen onontkoombaar ontwikkelen. En je kunt je er als kijker niet aan onttrekken, want de regisseur zet alle filmische middelen in om je in de film te trekken. Er wordt uitstekend, enigszins onderkoeld geacteerd en het drama, over schuld, boete en onschuldige slachtoffers, voltrekt zich volgens ijzeren logica. Ik kon niets op de film aanmerken, en vond hem indrukwekkend, ook al is dit klassiek-Griekse drama, dat naar de huidige tijd is verplaatst, geen echt opwekkend verhaal.

***** Ron

 

   Battle of the sexes – Jonathan Dayton/Valerie Faris, Verenigd Koninkrijk/Verenigde Staten, 2017, 121’.

Sfeervolle film over actuele onderwerpen. In de jaren 70 van de vorige eeuw krijgen tennisvrouwen veel minder betaald dan tennismannen. De vrouwen komen in opstand. Billie Jean King, toptennisster en feministe laat zich uitdagen door de praatjesmaker en voormalig tenniskampioen Bobby Riggs. Het is een vermakelijke film met een uiteindelijke overwinning van de ware kampioen.
**** Peter 

Een vroegere tenniskampioen, inmiddels 55 jaar, bluft in 1973 dat hij iedere vrouwelijke tennister kan verslaan en Billy Jean King neemt de uitdaging aan. Zij zit privé in een crisis en de spanning loopt, mede door de invloed van de media, hoog op. Dit is een zinderende film die steeds blijft boeien, met twee fantastische hoofdrolspelers.
**** Ron

 

   Until the birds return – Karim Moussaoui, Frankrijk / Algerije / Duitsland, 2017, 113’.

Je volgt drie verschillende verhalen over leven in Algerije en je ziet prachtige beelden van het landschap. De filmverhalen zijn als een estafette, door een toevallig contact volg je een nieuw verhaal. Het is jammer dat de verhalen daardoor niet afgerond worden, je blijft aan de oppervlakte hangen.
*** Els 

Deze Algerijnse estafettefilm toont ons 3 opeenvolgende verhalen, in een rustig tempo. We zien fragmenten uit het leven van goed opgeleide mensen, die een belangrijk moment in hun leven meemaken. De afloop van de gebeurtenissen is steeds onduidelijk, de sfeer is belangrijker dan het verhaal, en die sfeer vond ik goed getroffen.
***½ Ron

 

   Petit Paysan – Hubert Charuel, Frankrijk, 2017, 90’.

Pierre is een veeboer met zo’n 30 koeien. Als de besmettelijke ziekte BSE rondwaart wordt Pierre onrustig. Hij is dol op zijn koeien, en als een van zijn koeien ziek wordt raakt hij in paniek. De film, die ik in het eerste deel soms wat minder geloofwaardig vond, wordt naar het eind toe steeds aangrijpender. Zeker de moeite waard!
**** Ron

 

   A Ciambra – Jonas Carpignano, Italië/Brazilië/Duitsland/Frankrijk/Zweden/Verenigde Staten, 2017, 118’.

Ik zou A CIAMBRA meer een documentaire willen noemen, een heftig beeld van de zigeunerfamilie Amato waar bijna iedereen zichzelf speelt. In het begin werd er chaotisch gefilmd, wat een heel onrustig beeld gaf en wat natuurlijk de bedoeling was. Pio kan voor hulp bij de Ghanees Ayiva terecht. Aan het eind van de film merk je dat Pio toch nog iets van een geweten in zich heeft, hij heeft er moeite mee om Ayiva te verraden om geaccepteerd te worden in zijn eigen familieclan.
*** Els

In Zuid-Italië leeft een zigeunerfamilie van kleine criminaliteit. Pio is 14 en als zijn vader en broer opgepakt worden voelt hij zich verantwoordelijk voor het gezin waarin hij leeft. Zijn beste vriend Ayiva komt uit Burko-Fasina, maar Pio’s familie trekt aan hem. Een rauwe film die een scherp zicht geeft op deze troosteloze levens. Met sterk acteerwerk, van personen die hun eigen leven spelen.
**** Ron

 

   The square – Ruben Östlund, Zweden / Duitsland / Frankrijk / Denemarken, 2017, 142’.

Een manager van een moderne kunst museum in Stockholm moet zijn exposities promoten. Dat is niet eenvoudig. Er komt veel voorbij: schoonmaken in het museum, populair maar controversieel op youtube, #metoo, performance die totaal uit de hand loopt. Ik vond het tenenkrommend, maar zeer het ondergaan waard.
**** Peter

We zien het leven van Christian, de curator van een toonaangevend museum flink ontsporen nadat de publiciteitscampagne voor een nieuwe expositie verkeerd valt. Ik snap het idee van het op de hak nemen van de moderne kunstwereld, en zag af en toe best de humor van het getoonde. Maar deze veel te lange, absurdistische film vol met slecht uitgewerkte verhaallijntjes die veel diepgang moeten suggereren kon mij niet bekoren.
** Ron

 

   Vele hemels boven de zevende – Jan Matthys, België, 2017, 119’.

Dit is een knappe verfilming van het bekende boek. Er is wel echt een film van gemaakt met niet al te veel monologue intérieure, zoals in het boek wel zit. De hoofdpersoon wordt liefdevol in beeld gebracht. Ik vond dat sommige personages wat karikaturaal waren neergezet, en dat maakte bepaalde situaties enigszins kluchtig. Maar ik vond het een goede film.
**** Ron

 

   On body and soul – Ildikó Enyedi, Hongarije, 2017, 116’.

Deze Hongaarse Oscarinzending is een bijzondere film. De film begint met een winters landschap waarin je twee herten ziet. Een sfeerbepalend beeld dat erg in contrast staat met het abattoir waarin  Mária, een nieuwe  kwaliteitsarts, haar werk stipt uitvoert. Na een inbraak in de medicijnkast wordt bij alle werknemers een psychologische test afgenomen. Dan blijken Mária en haar baas ’s nachts hetzelfde te dromen. Zo’n soort film heb ik niet eerder meegemaakt, alles klopt eigenlijk.
****½ Els 

Hongaarse film over een jonge vrouw die als controleur komt werken in een slachthuis voor koeien. Zij is mooi en sociaal zeer onhandig. Op een rustige manier worden de verschillende relaties die er tussen de werknemers bestaan in beeld gebracht. De vrouw voert haar strijd voor acceptatie in haar werk en doet haar best om een relatie aan te gaan met een collega. Ik vond de ruwheid van het slachten mooi in beeld gebracht als symbool voor de ruwheid van onze relaties.
**** Peter

Een oudere man is leidinggevende in een slachthuis. Een keuringsarts blijft een tijdje in het bedrijf, zij is stug en afstandelijk. Als zij er bij toeval achterkomen dat ze elke nacht hetzelfde dromen, onstaat er tegen de aanvankelijke weerstand in een band tussen de twee. Ik vond dit een prachtige ontroerende film, de twee hoofdpersonen werden in alle rust bijzonder levensecht in beeld gebracht. Een soort modern sprookje, met soms grimmige momenten.
***** Ron

 

   The glass castle – Destin Daniel Cretton, Verenigde Staten, 2017, 127’.

The Glass Castle is gebaseerd op de memoires van schrijfster Jeannette Walls. In The glass castle zien we Jeannette Walls (Brie Larson) opgroeien in een unieke familie met een kunstenares als moeder (Naomi Watts) en haar excentrieke vader (Woody Harrelson) die zijn kinderen een fantasiewereld belooft ter afleiding van hun armoede. Samen met haar broer en zussen leeft Jeannette een bewogen nomadenbestaan. Uiteindelijk weten ze zich een voor een te onttrekken aan hun overheersende ouders en vinden ze hun eigen weg. Beïnvloed door haar disfunctionele en alcoholische vader besluit Jeannette met een vurige vastberadenheid om succesvol te worden op haar eigen manier.
Ik vond dit een mooie en ontroerende film, maar ook verwarrend, je ziet dat ouders ver kunnen gaan om hun eigen pad te volgen zonder rekening te houden met wat goed is voor de kinderen en hoe onvoorwaardelijk de kinderen er zijn voor hun ouders.
*** Astrid

Vier kinderen groeien op in een instabiel gezin, met een mooi pratende maar alcoholistische vader en een in het schilderen vluchtende moeder. Zonder enige terughoudendheid zien we hoe de kinderen zwaar verwaarloosd worden en de zorg voor de ouders op zich nemen. Het deed me pijn dit te zien. Ik was nogal verbaasd over de wending aan het eind van de film. Ik wist me daar eigenlijk geen raad mee, want alle narigheid en verwaarlozing werd zomaar weggewimpeld. Het beeld dat van de ouders was geschetst kantelde volledig, welke moralistische bedoeling stak hierachter? Er wordt wel fantastisch geacteerd.
** Ron

 

   Heartstone – Gudmundur Amar, Ijsland / Denemarken, 2016, 126’.

Dit vond ik een indrukwekkende film over jongeren die opgroeien in een IJslands dorpje. Van twee vrienden is de ene erg gericht op meisjes, en komt de andere er geleidelijk achter dat hij zich veel meer aangetrokken voelt tot zijn vriend. De film neemt de tijd om het verhaal te vertellen, we zien prachtige landschappen, en knap spel van de jonge acteurs.
**** Ron

 

   Insyriated – Philippe van Leeuw, België, 2017, 85’.

Insyriated speelt zich compleet af in een appartement in een verwoeste buurt in Damascus, waar bijna iedereen weg is. Het huis wordt in de gaten gehouden door scherpschutters waardoor de laatste bewoners van dit gebouwencomplex letterlijk geen kant op kunnen. Het drama is intiem en beklemmend en laat goed zien hoe alledaagse mensen onder deze omstandigheden hun gewone bestaan hebben aangepast aan de omstandigheden. Ik vond het een indrukwekkende film die wat met me deed, het laat ook zien dat we vluchtelingen niet zo maar de deur kunnen wijzen.
**** Els

 

Bezig met laden