Effe kijke

Effe kijkes zijn korte recensies geschreven door onze eigen medewerkers. We geven maximaal 5 sterren.

   Hors normes – Olivier Nakache / Éric Toledano, Frankrijk, 2019, 114’.

Indrukwekkende film gemaakt naar aanleiding van een reportage, het is dus een waar verhaal verfilmd door de maker van ‘Intouchables’. Dit betekent niet dat deze film daarmee vergelijkbaar is. Ga deze zien.
**** Astrid

Bruno leidt een opvang voor zwaar autistische kinderen. De kansarme jongeren die zijn vriend Malek begeleidt helpen Bruno. Maar als de inspectie op bezoek komt, dreigt sluiting van de opvang, terwijl niemand anders deze kinderen kan of wil opnemen. Dit is een aangrijpende film, met realistische scènes, maar ook humoristische. Zeer de moeite waard!
**** Ron

 

   Il testimone invisibile – Stefano Mordini, Italië, 2018, 102’.

Als een succesvolle zakenman moet bewijzen dat hij niets te maken heeft met de dood van zijn minnares, ontspint zich een vernuftig psychologisch steekspel. Ik heb van het begin tot het einde in spanning gezeten. De film zit schitterend in elkaar, niets is wat het lijkt. Na afloop moest ik echt even op adem komen. Ik kan de film van harte aanbevelen.
***** Els

 

   The cave – Feras Fayyad, 2019, Syrië / Denemarken / Duitsland / Qatar / Verenigde Staten, 107’

Ik vind ‘The cave’ een ode aan de jonge vrouwelijke kinderarts Amani die met haar team een ondergronds ziekenhuis leidt in het gebombardeerde Ghouta, een buitenwijk van Damascus. Het team behandelt liefdevol binnenkomende gewonden en er is zelfs nog plek voor humor. Klassieke muziek vervangt de ontbrekende verdoving. Een indrukwekkende documentaire.
**** Els

 

   Atlantis – Valentyn Vasyanovych, Oekraïne, 2019, 106’.

Van een deel van Oekraïne is in 2025 na de oorlog met Rusland weinig meer over. De voormalige militair Sergei brengt water rond in een post-apocalyptisch gebied vol ruïnes en landmijnen. Hij heeft ondanks de dingen die hij heeft meegemaakt zijn menselijkheid behouden. Naargeestige lange, trage beelden in bruintinten, soms ook zeer onaangename beelden van het bergen van gevonden oorlogsslachtoffers. Ik heb het bekijken van deze film als zeer indrukwekkend ervaren, juist door die traagheid en de prachtige opnamen, met nog een klein sprankje hoop aan het eind.
****½ Ron

 

   Été 85 – François Ozon, Frankrijk / België, 2020, 100’.

Tragisch liefdesverhaal tussen de 16-jarige Alex en de 18-jarige David in een zomerse Franse badplaats. Het verhaal is mooi en sfeervol verfilmd en er wordt knap geacteerd door de hoofdrolspelers. Ik vond dat de andere personages wat stereotiep waren.
***½ Ron

 

   Shirley – Josephine Decker, Verenigde Staten, 2020, 107’.

Shirley schrijft horrorboeken, ze heeft last van een writer’s block. Als de assistent van haar man, een professor, bij hen intrekt raakt ze zeer geïnspireerd door diens vrouw. Ze manipuleert het jonge stel, en we zien veel gebeurtenissen vanuit haar perspectief, waarbij werkelijkheid en fantasie nogal eens door elkaar heen lopen. Dit maakt de film cryptisch, maar wel boeiend. Shirley wordt fantastisch neergezet, toch vond ik de film meer knap, met alle visuele en auditieve effecten, dan meeslepend.
***½ Ron

 

   Once were brothers – Daniel Roher, Canada / Verenigde Staten, 2019, 100’.

Ik heb de eerste elpees van The Band grijsgedraaid, en ben dus een fan. Ik was heel benieuwd naar deze documentaire. Ook al is het een beetje de Robbie Robertson-show, toch heb ik elke minuut genoten van deze film boordevol muziek, waarin ook de andere bandleden naar mijn idee de credits kregen die ze verdienen. Een heerlijke muziekdocumentaire!
***** Ron

 

   Sidik en de panter – Reber Dosky, Nederland, 2019, 83’.

Weemoedige en poëtische documentaire over de Koerdische vluchteling Sidik die terugkeert naar zijn geboortegrond in Noord-Irak. Hij zwerft rond in de bergen en heeft allerlei verrassende en onverwachte ontmoetingen. Prachtige bergen in alle jaargetijden met mooie natuuropnamen en fijne muziek. Het moderne leven is nooit ver weg.
**** Peter

 

   Paradise drifters – Mees Peijnenburg, Nederland, 2020, 85’.

In deze roadmovie zien we jongeren zonder perspectief, die elkaar bij toeval ontmoeten, naar elkaar toegroeien. Er wordt weinig uitgelegd en gesproken, het wordt toch wel duidelijk. Dicht op de huid gefilmd en knap geacteerd. Voor mij verrassend.
**** Ron

 

   Tenet – Christopher Nolan, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 2020, 150’.

Het is niet mijn genre, deze film. Maar ik was erg benieuwd wat Christopher Nolan van zijn verhaal gemaakt had. Het viel niet mee, een nogal ingewikkeld verhaal met voor- en achteruitlopende tijd, maar vooral heel veel visueel geweld. En uiteindelijk redt de held de wereld en het bedreigde meisje.
** Ron

 

   Babyteeth – Shannon Murphy, Australië, 2019, 118’.

Milla is een tienermeisje dat bevriend raakt met de wat oudere Moses, die in de drugswereld leeft. Dat Milla terminaal ziek is horen we terloops, en dat staat niet centraal. Wel de beleving van haar eerste liefde en de bijbehorende emoties, ook zeker die van de ouders die Moses niet het ideale vriendje vinden. De film is nuchter, met ook humor en dikt het drama volstrekt niet aan. De emoties komen daardoor des te harder binnen.
****½ Ron

 

   Öndög – Wang Quan’an, Mongolië / China, 2019, 100’.

Een verrassende Mongoolse film, verrassend dankzij het verhaal, de verteltoon en de eindeloze traagheid. Maar dan met ook prachtige beelden van de oneindige steppen met steeds een heel lage horizon in beeld. Er wordt een dode vrouw gevonden in de wildernis, toch is het niet echt een misdaadfilm. Ik heb er van genoten.
**** Ron

 

   QT8 – Tara Wood, Verenigde Staten, 2019, 103’.

Voor de liefhebber van de films van Quentin Tarantino is de documentaire QT8 een feest van herkenning. Er zijn mooie filmfragmenten die herinneren aan de films die ik van deze filmregisseur zag en waarvan ik genoot. Of soms ook niet genoot, omdat het voor mij te gruwelijk was: het oor uit Reservoir Dogs en de spuit in het hart uit Pulp Fiction. Het is allemaal wel vrij kritiekloos, Harvey Weinstein en Uma Thurman komen uiteraard niet aan het woord.
**** Peter

 

   House of hummingbird – Bora Kim, Zuid-Korea, 2018, 138’.

Eunhee is in 1994 middelbare scholiere uit een afstandelijk Zuid-Koreaans gezin. Ze is een buitenbeentje met een enkele vriend of vriendin die haar erg makkelijk laten vallen. Alleen een jonge lerares is echt geïnteresseerd in haar. Alle emoties die bij opgroeien en die leeftijd horen komen langs. De film heeft een laag tempo, met veel vaak ongemakkelijke stiltes. Daardoor vond ik hem des te indringender, met een fantastische hoofdrolspeelster!
****½ Ron

 

   Fahim – Pierre-François Martin-Laval, Frankrijk, 2019, 107’.

Fahim is een jong schaaktalent in Bangladesh. Samen met zijn vader vlucht hij naar Frankrijk. Daar vragen zij om politiek asiel. Fahim gaat in Frankrijk naar een schaakclub en leert Frans. Zijn leraar bij de schaakclub wordt gespeeld door Gérard Depardieu. Er wordt veel geschaakt in de film en veel namen van wereldberoemde schakers komen voorbij. Ik vond het mooi sentimenteel drama. Voorspelbaar ook. Een verhaal met een kop en een staart. Ik houd daarvan. Ik moest er ook een traantje bij wegpinken, echt waar.
**** Peter

 

   Pinocchio – Matteo Garrone, Italië / Frankrijk / Verenigd Koninkrijk, 2019, 125’.

Bijzonder mooie verfilming van het klassieke Italiaanse verhaal. Pinokkio wordt uit een bijzonder stuk hout gehakt door de houtbewerker Gepetto. Hij komt als marionet tot leven en beleeft veel mysterieuze en soms rauwe avonturen. Nergens is de film romantisch of sentimenteel. Ik heb genoten van de rust en de verbeeldingskracht. En van Pinokkio zelf, een onnozele hals groeit uit tot een echte jongen.
**** Peter

 

   Adam – Maryam Touzani, Marokko / Frankrijk / België, 2019, 98’.

Samira is zwanger en alleen, ze zoekt onderdak. Abla is weduwe met een dochtertje en een klein bakkerswinkeltje. Ze heeft zo haar eigen demonen uit het verleden, maar toch ontstaat er een geleidelijke band. Een mooi verhaal met indrukwekkend acteerwerk. De film neemt alleen heel veel tijd om de emoties ruimte te geven. Dat had voor mij wel iets sneller gekund.
**** Ron

 

   A perfectly normal family – Malou Reymann, Denemarken, 2020, 93’.

Thomas kiest voor een verder leven als vrouw en verlaat zijn gezin. Vooral jongste dochter Emma heeft het hier erg moeilijk mee. Zij is de hoofdrolspeelster in dit verhaal, en dat wordt overtuigend en warm in beeld gebracht. Er zit ontroering in de film en pijn, hij geeft een sterk beeld van de effecten van dit gezinsdrama op de betrokkenen. Niet alle personages komen naar mijn idee even goed uit de verf, Thomas in al zijn menselijke feilbaarheid en dochter Emma in ieder geval wel.
**** Ron

 

   Bacurau – Juliano Dornelles / Kleber Mendonça Filho, Brazilië / Frankrijk, 2019, 131’.

De film laat een klein dorp in de binnenlanden van Brazilië zien. De inwoners zijn aangenaam multiculti, vooral in huidskleur en afkomst. Ze zijn afgesneden van water en internet. Wanneer Amerikaanse huurlingen het dorp bedreigen brandt een strijd los op leven en dood. Ik vond het niet altijd een even begrijpelijke film. Wel was het voor mij een mooie gezamenlijke strijd van gewone mensen tegen een dreigende overheersing.
**** Peter 

Een afgelegen Braziliaans dorpje heeft een conflict met een corrupte burgemeester. Dan gebeuren er angstaanjagende dingen in de omgeving, er is geen netwerk meer, het dorpje verdwijnt van de kaarten. Dit is een spannende huiveringwekkende thriller, nogal gewelddadig, met in de film verwerkte lokale elementen. Ik bleef gefascineerd kijken!
***** Ron

 

   Un homme et une femme – Claude Lelouch, 1966, Frankrijk, 102’.

Een Franse liefdesfilm uit 1966 met Anouk Aimée en Jean-Louis Trintignant in twee hele mooie hoofdrollen. Geen recht toe recht aan verhaal over een man en een vrouw die verliefd worden. Er wordt veel terug gekeken. En er zijn inkijkjes in de gedachtenwereld van de hoofdrolspelers. De beelden van de film zijn soms in kleur en dan weer alsof het archiefbeelden zijn. De film heeft een verrassend einde, maar dat zal niet voor iedereen zo zijn, de film raakte mij diep van binnen. Prachtige filmmuziek, met een mooie melodie die steeds terug komt en na de film in mijn hoofd bleef hangen.
***** Peter

 

Les plus belles années d’une vie – Claude Lelouch, Frankrijk, 2019, 90’.

Vijftig jaar later spelen Anouk Aimée en Jean-Louis Trintignant opnieuw de hoofdrollen in een film die veel terugblikt naar de beelden en gevoelens uit de film Un homme et une femme. De twee acteurs spelen alsof het allemaal echt gebeurd is. Jean-Louis zit in een verzorgingshuis en leeft van oude herinneringen. Anne, de liefde van zijn leven, komt hem bezoeken. Samen herbeleven ze hun gezamenlijke herinneringen en soms worden het mooie dromen of gedichten. Ik vond de film ontroerend en indrukwekkend. Jean-Louis: 'Het is gemakkelijk om 1000 vrouwen te verleiden, het is veel moeilijker één vrouw 1000 keer te verleiden.'
***** Peter

In deze melancholieke film wordt een vrouw, gespeeld door Anouk Aimée, door een man gevraagd diens vader, gespeeld door Jean-Louis Trintignant, op te zoeken in een verpleeghuis. Zij waren vroeger geliefden, maar de oude man verliest zijn geheugen. Er worden beelden uit ‘Un homme et une femme’ uit 1966, met dezelfde acteurs, doorheen gemonteerd om de vroegere geliefden in flashbacks te laten zien. Een liefdevol gemaakte film, met mooi acteerwerk, maar ik vond hem niet heel spannend, net als de begeleidende muziek.
*** Ron

 

   Never rarely sometimes always – Eliza Hittman, Ver. Koninkrijk/Ver. Staten, 2020, 101’.

Mooie film over kleine grote vrouwendingen. Meisjesdingen eigenlijk. Ook voor mannen belangrijk om te weten. De keuzes die in de film gemaakt worden zijn soms onlogisch, maar zo is het leven. Het is een onlogisch ontroerende prachtfilm.
**** Peter

Autumn is 17 jaar, en zwanger. Ze reist met haar nichtje naar New York voor een abortus, waar haar ouders niets van mogen weten. De film is traag, er wordt nauwelijks gecommuniceerd tussen de 2 meisjes en de voorgeschiedenis van Autumn blijft erg vaag. Een impressionistische film met sterk spel van de twee hoofdrolspelers, maar doordat ik erg weinig achtergrond mee kreeg vond ik hem ook wat onbevredigend.
***½ Ron

 

   About endlessness – Roy Andersson, Zweden / Duitsland /  Noorwegen / Frankrijk, 2019, 76’.

De film deed me denken aan “AnneMaria Koekoek”, een spel waarin je moet verstenen. Het paar dat je boven in de poster ziet staan, gaf me het idee dat er zwevend naar verstilde kleine toneelstukjes wordt gekeken. Een voice-over meldt bij ieder stuk…”Ik zag een man… òf ik zag een vrouw…” Erg absurdistisch, thuis had ik de film denk ik uitgezet.
**½ Els 

In statische beelden zien we tableaus met klein en groot leed. Weer prachtig vormgegeven in decors in de tinten beige en bruin. Het is opnieuw een verrassingstocht met ook onverwachte humor. Er is een voice-over deze keer, die overigens niet veel toevoegt, en sommige personen komen vaker terug. Ik ben een groot fan van deze regisseur, en heb van deze film erg genoten.
****½ Ron

 

   Das Vorspiel – Ina Weisse, Duitsland / Frankrijk, 2019, 90’.

De vioollerares gaat wel heel ambitieus met haar onzekere leerling Alexander om. Waarom ze zo gefrustreerd in het leven staat, kun je zelf alleen maar bedenken door te zien hoe haar vader met haar zoon omgaat. Er wordt heel goed geacteerd, ze weet je irritatie naar boven te halen.
***½ Els   

De Duits en soms Frans gesproken film is spannend tot de aftiteling. Anna (Nina Hoss) is docent bij een conservatorium en begeleidt de getalenteerde leerling Alexander. Anna heeft het moeilijk in haar leven, met Alexander als docent, privé met haar man en zoon en als violiste bij haar optreden in een klein concert. Waarom ze het moeilijk heeft werd mij niet duidelijk, maar dat ze het moeilijk heeft werd voor mij onderhoudend en spannend in beeld gebracht. Bovendien heerlijk om na de sluiting van de filmtheaters in maart, weer naar de bioscoop te gaan!
**** Peter

Een vioollerares met podiumvrees geeft les aan een onzekere jongen die erg begaafd is. Haar eigen zoon krijgt vioolles van een collega. Er wordt haar gevraagd om mee te spelen in een kwintet, terwijl haar leerling erg zijn best doet voor een auditie. Ze vond het moeilijk bij haar leerling de juiste aanpak te vinden, en kwam dus nogal wat uitdagingen tegen. Er zit veel spannende dreiging in de film, hij boeide me, al zaten er was losse eindjes in. Er werd goed geacteerd, een aanrader, zeker voor liefhebbers van klassieke muziek.
***½ Ron

 

   Honey boy – Alma Har’el, Verenigde Staten, 2019, 94’.

Otis is een acteur die afkickt van de drank. We zien in lange flashbacks hoe hij als 12-jarige leefde met zijn vader, een mislukte komiek die probeerde de fles te laten staan, en nooit een vader was voor zijn zoon. Ik vond dit een prachtige, sfeervolle film, die aangrijpend was en waarin indrukwekkend werd geacteerd.
****½ Ron

 

   La vérité – Kore-edu Hirokaze, Frankrijk / Japan / Zwitserland, 2019, 106’.

Dit is de eerste Franse film van de Japanse regisseur Kore-eda. Catherine Deneuve speelt een actrice die haar memoires heeft gepubliceerd, en Juliette Binoche, die haar dochter speelt, komt over uit Amerika om te praten over de leugens in het boek. Wat is waar? Hoe betrouwbaar is het geheugen? Ik heb genoten van deze film, met name vanwege het prachtige acteerwerk. Het lijkt wel een echt Franse film.
**** Ron

 

   Der Fall Collini – Marco Kreuzpaintner, Duitsland, 2019, 123’.

Een rijke Duitse industrieel wordt in zijn kantoor bruut vermoord. De Italiaanse dader wil geen woord zeggen. Het is in dit rechtbankdrama de taak van een beginnende advocaat om de moordenaar te verdedigen. Er komt door zijn inspanningen oud onrecht naar boven. In dit sterke psychologische drama zitten wat veel zijsporen, en het is niet allemaal even subtiel in beeld gebracht, toch bleef ik gefascineerd kijken, en raakte de film me ook.
**** Ron

 

   Richard Jewell – Clint Eastwood, Verenigde Staten, 2019, 131’.

De nieuwste film van regisseur Clint ‘Dirty Harry’ Eastwood (89 jaar). Richard Jewell is beveiliger tijdens de Olympische Spelen in Atlanta. Hij heeft een overijverige taakopvatting die niet door iedereen gedeeld wordt. Hij is bovendien 'een maatje meer' en hij wordt niet altijd even serieus genomen. Wanneer hij op een feestterrein een onbeheerde rugzak ziet staan trekt hij zijn conclusie. Het mooie van de film vond ik dat mijn sympathie niet bij Richard was en ook niet bij de agenten van de FBI die hem lastig vallen. Richard is het type loser, de agenten zijn vervelend arrogant. De film hield mij in de ban en ontroerde mij toch terwijl de afloop niet verrassend was.
**** Peter

Dit is een film over een simpele beveiliger die in 1996 bij de Olympische Spelen in Atlanta een bom ontdekte net voor hij ontploft, en meer slachtoffers heeft voorkomen. Hij wordt op grond van zijn persoonlijkheidsprofiel verdachte, en al veroordeeld door de pers voor er maar een aanklacht is. Dit onrecht wordt zonder veel omhaal verteld, met sommige erg Amerikaanse momenten. Knap gespeeld en boeiend tot het eind. Een onderhoudende film!
***½ Ron

 

   Emma – Autumn de Wilde, Verenigd Koninkrijk, 2020, 124’.

Ik ben een liefhebber van de romans van Jane Austen, en heb genoten van deze zoveelste verfilming van ‘Emma’. Er wordt goed geacteerd, de film is prachtig aangekleed, met passende muziek en soms vileine humor. De urgentie van deze nieuwe verfilming was me niet helemaal duidelijk, maar hij is zeer de moeite waard.
**** Ron

 

   Les misérables – Ladj Ly, Frankrijk, 2019, 104’.

In de banlieu van Parijs heerst schijnbare chaos, maar ook daar zijn leiders. Wanneer leiders verzuimen om een vorm van rechtvaardigheid te hanteren loopt het uit de hand. Zelfs wanneer het in hoofdzaak om kinderen gaat en een gestolen leeuwtje. ‘Les misérables’ is een heftige prachtfilm over rechtvaardigheid in een schijnbaar chaotische mensenjungle.
***** Peter

Het is de eerste werkdag van een agent uit de provincie in een voorstad van Parijs. Zijn directe leidinggevende probeert met machogedrag respect af te dringen bij de buurtbewoners. Dat dit alleen maar agressie oproept krijgen we haarscherp in beeld. Een rauwe en realistische film die ik bijzonder indrukwekkend vond. De film is wel behoorlijk heftig, en bleef nog een tijdje nawerken in mijn hoofd.
***** Ron

 

   Little women – Greta Gerwig, Verenigde Staten, 2019, 135’.

In de verfilming van het bekende Amerikaanse boek wordt slim gesprongen in de tijd om de jeugd en het latere leven van de zussen beide in beeld te brengen. De ambitieuze Jo (fantastische gespeeld door Saoirse Ronan) wil schrijfster worden, en zij staat centraal in de film. Ik werd van begin tot einde meegesleept door de film, die ik maar sporadisch iets te zoet vond. De regisseuse heeft wat hedendaagse ideeën in de film gestopt over de rol van vrouwen in de samenleving, en er wordt zonder uitzondering prima geacteerd.
****½ Ron

 

   For Sama – Waad Al-Kateab / Edward Watts, Verenigd Koninkrijk / Syrië, 2019, 96’.

Een journaliste besluit in Aleppo te blijven, ook al wordt het gebombardeerd door de Russen en het leger van Assad. Ze filmt het dagelijks leven tijdens het beleg, terwijl haar man een geïmproviseerd ziekenhuis draaiend houdt. Ze maakt de documentaire voor haar dochter. Het is een hartverscheurend verhaal dat relatief nuchter verteld wordt, ze laat de beelden voor zichzelf spreken. Deze zeer indrukwekkende documentaire zou iedereen moeten zien!
***** Ron

 

   System crasher – Nora Fingscheidt, Duitsland, 2019, 118’.

‘System crasher’ is een film die me bij mijn strot greep. Er zijn dus kinderen waar de jeugdzorg geen grip op krijgt. Wat een weergaloze rol van de kleine Helena Zengel, alsof ze haar rol niet speelt maar daadwerkelijk een door het lint getrokken en getraumatiseerd kind is.
***** Els

Benni is 9 jaar, en uit huis geplaatst vanwege haar agressieve gedrag en omdat ze haar impulsen volstrekt niet kan beheersen. Dit is een heftige en aangrijpende film over een meisje dat nergens terecht kan, en steeds als ze zich aan iemand begint te hechten weer wordt afgestoten. Een zeer indringende film, met weinig vrolijkheid, maar wel een geloofwaardig verhaal, en een fantastische 11-jarige hoofdrolspeelster.
**** Ron

 

   Dark waters – Todd Haynes, Verenigde Staten, 2019, 126’.

In West-Virginia vervuilt chemisch bedrijf DuPont op grote schaal decennialang bij volledig bewustzijn de bodem met een stof gebruikt voor Tefal-pannen. En dat in concentraties die ernstige ziektes veroorzaakten bij mens en dier. Een jonge advocaat klaagt hen aan en er volgen jaren van processen, waarbij de chemiegigant vooral de opzet had om de aanklager uit te putten. Spannend, en vooral verbijsterend hoe veel macht de lobbyisten hebben in de Verenigde Staten.
****½ Ron

 

   Ze noemen me Baboe – Sandra Beerends, Nederland, 2019, 78’.

Met oude zwart-wit beelden wordt een verhaal verteld over een Indonesisch meisje, later een vrouw. De geschiedenis begint ruim voor de tweede Wereldoorlog en eindigt enkele jaren erna. De documentaire heeft een mooie sfeer met rijstvelden, verhalen en Indonesische cultuur. De brutaliteit van de bezetting door Nederland komt op een vrij vriendelijke manier aan bod. Ik heb er met plezier naar gekeken en genoten van de sfeer en de lieve Indonesische mensen.
**** Peter

In deze indrukwekkende documentaire zien we aan de hand van historische archiefbeelden een stuk geschiedenis van Indonesië, van de 30-er jaren tot de onafhankelijkheid in 1949. We volgen het levensverhaal van een baboe, samengesteld uit veel verschillende persoonlijke verhalen. Het is een mooi verhaal en uiteindelijk ook een pleidooi voor de gelijke rechten van vrouwen. Zeer de moeite waard.
****½ Ron

 

   Out stealing horses – Hans Petter Moland, Noorwegen / Zweden / Denemarken, 2019, 123’.

Prachtige natuur opnames en een stevig verhaal. Mooie film waar je nog even over nadenkt.
**** Astrid    

Noorwegen heeft mijn hart gestolen en een film die zich daar afspeelt heeft al een pré. Wanneer Lars zich terugtrekt in een klein dorpje en daar een vroegere dorpsgenoot tegenkomt, ontvouwt zich met flashbacks zijn geschiedenis. Fantastisch mooie natuurbeelden.
**** Els

Een oudere man zoekt na het overlijden van zijn vrouw de rust van een afgelegen boshut, in Noorwegen bij de Zweedse grens. Er komen in flashbacks herinneringen boven uit een cruciale periode van zijn jeugd. Dit was in de oorlog, waarbij de grens tussen Noorwegen en het neutrale Zweden een belangrijke rol speelde. We zien prachtige beelden, en mooie landschappen die heel fraai gefilmd zijn. Er zitten veel flashbacks in de film, met ook daarin weer sprongen van de tijd. Maar het was goed te volgen. Ik vond het wel een vrij zware film met veel dramatische gebeurtenissen, toch ben ik blij dat ik hem gezien heb.
**** Ron

Bezig met laden