Effe kijke

Effe kijkes zijn korte recensies geschreven door onze eigen medewerkers. We geven maximaal 5 sterren.

 

   Grâce à Dieu – François Ozon, Frankrijk / België, 2018, 137’.

Ik vond het een indrukwekkende film over misbruik in de katholieke kerk. Als Alexandre ontdekt dat de priester die hem misbruikt heeft nog steeds met kinderen werkt, onderneemt hij actie. Erg netjes gefilmd. De uitspraak is in maart 2019 geweest.
***** Els

Deze film over misbruik door een pastoor en de reactie daarop van de hogere geestelijken van de Katholieke kerk, begint met opgelezen brieven over wat er gebeurd is. Dit is vrij statisch, maar daarna komt de film goed op gang. Door prima, natuurlijk acteerwerk komen alle personages, inclusief de dader, goed tot leven. Dit maakt van de film een sterke aanklacht, want ondanks alle beloftes worden er geen maatregelen genomen om herhaling te voorkomen.
**** Ron

 

   The biggest little farm – John Chester, Verenigde Staten, 2018, 91’.

Zeer inspirerende documentaire, als je nog geen ervaring hebt met ecologische bedrijfsvoering is dit een hele mooie kennismaking. Heel mooi om te zien hoe men een vertaling zoekt voor de tegenslagen die op hun pad komen. Zoals mijn collega hieronder over de muziek schrijft heb ik het niet ervaren.
***** Astrid

Dit is een documentaire met een bijzonder sympathiek verhaal. Een jong stel begint in Californië een ecologische boerderij met veel oog voor de natuurlijke diversiteit van het landschap. Je ziet in prachtige beelden hoe het gebied in 7 jaar tijd verandert. Al zijn er tegenslagen, er komt steeds weer een acceptabele oplossing. Dat is wel erg Amerikaans, net als de permanente uitbundige filmmuziek. Maar dit is voor mij het enige smetje op een documentaire waarvan je hoopt dat hij veel mensen zal inspireren.
****½ Ron

 

   Dolor y gloria – Pedro Almodóvar, Spanje, 2019, 113’.

Ik vond dit een prachtige film over een regisseur die op het moment dat hij wil stoppen met filmen terugblijkt op zijn leven. Het verhaal zit ingenieus in elkaar, is verrassend en boeiend, en er wordt prima geacteerd.
***** Ron

 

   Official Secrets – Gavin Hood, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 2019, 112’.

Deze film moet je zien als je wilt weten wat vooraf ging aan de oorlog in Irak. Deels weten we dat, maar dit geeft een inkijkje in de keukens van de hoogste regeringsfunctionarissen in Engeland en Amerika: ja Busch & Blair, en de verschillende inlichtingendiensten. Een eersteklas thriller, goed gespeeld en nog op waarheid gebaseerd bovendien. Eigenlijk moet iedereen die film zien!
***** Carla

 

   An unexpected love – Juan Vera, Argentinië, 2018, 136’.

….in Zuid-Amerika. Een ouder echtpaar zwaait hun zoon uit als hij gaat studeren in Europa. Wat hen rest is, behalve het legenestsyndroom, de vraag wat hen samen nog bindt behalve routine. De klad is in hun huwelijk gekomen en echtscheiding volgt. De jaren erna volgen wij hun wederwaardigheden: amusant, herkenbaar en sympathiek. Een ‘feelgood movie’ zogezegd.
*** Carla

 

   Før frosten – Michael Noer, Denemarken, 2018, 104’.

Een kleine Deense boer midden 19e eeuw houdt met moeite het hoofd boven water. Zijn mooie dochter is gewild bij verschillende partijen. Dat biedt mogelijkheden, maar ten koste waarvan? Deze bijzonder sfeervolle, maar ook wel wat zware film boeide me van begin tot eind, met ook prachtig acteerwerk.
**** Ron

 

   The swallows of Kabul – Zabou Breitman / Eléa Gobbé-Mévellec, Frankrijk / Luxemburg / Zwitserland, 2019, 82’.

We leren 2 stellen kennen in Kabul ten tijde van de Taliban. Twee docenten die hun baan kwijt zijn en een gevangenbewaker met zijn ernstig zieke vrouw. Dit is een animatiefilm die uitgaat van aquarellen, we zien dus prachtige beelden van veel verschrikkingen. Ik vond het verhaal wat simpel, maar de strekking van de vrijheid van de symbolische zwaluwen raakte me wel. De film mag best gezien worden.
**** Ron

 

   Downton Abbey – Julian Fellows, Verenigd Koninkrijk, 2019, 122’.

Ik had de TV-serie niet gezien, en was benieuwd naar deze film. De handeling was voor mij, zonder voorkennis, ook goed te volgen, zo ingewikkeld zijn de verhaallijntjes niet. Ik zag prachtige opnamen op een fraaie locatie en goed acteerwerk, maar een weinig verrassend verhaal. Veel kleine probleempjes die allemaal netjes worden opgelost. Maar de film is zeker onderhoudend.
*** Ron

 

   Monos – Alejandro Landes, Colombia / Argentinië / Nederland / Duitsland / Zweden / Uruguay, 2019, 102’.

Acht tieners, jongens en meisjes, leven op een berg ergens in Latijns-Amerika. Met hun wapens hebben ze de verantwoordelijkheid over een gegijzelde Amerikaanse vrouw en een melkkoe. Hun onderlinge relaties zorgen voor veel spanning en een zeer indringende film, met prachtige beelden en sterke, zenuwslopende muziek.
**** Ron

 

   Only you – Harry Wootliff, Verenigd Koninkrijk / Zweden, 2018, 119’.

Een zwaar verliefd stel wil graag een kind, maar dat lukt niet. Omdat zij al 35 is gaan ze diverse trajecten in. Over de impact op hun relatie gaat deze film vooral. Ik kan me inleven in hun situatie, toch bleven de twee hoofdpersonen voor mij wat kleurloos, ik leerde ze eigenlijk niet goed kennen, en daardoor kon ik hun heftige emoties ook niet echt goed volgen. Knap geacteerd en fraaie beelden, dat dan weer wel.
***½ Ron

 

   A rainy day in New York – Woody Allen, Verenigde Staten, 2019, 92’.

Een jong stel brengt een weekend door in New York. Zij hoopt voor de universiteitskrant een bekende regisseur te kunnen interviewen. Dan volgen er veel verwikkelingen die zij niet verwachtten. We zien veel spitsvondigheden en mooie sfeerbeelden van New York. Maar ik mis een bepaald idee achter de film, het blijft behoorlijk oppervlakkig, alleen maar leuk om leuk te zijn. Met een wat rammelend verhaal en nogal ongeloofwaardige, inhoudsloze karakters heb ik me hier niet echt mee geamuseerd.
**½ Ron

 

   Celle que vous croyez – Safy Nebbou, 2019, Frankrijk / België, 101’.

Juliette Binoche laat zien wat gebeurt als je op internet een andere persoonlijkheid aanneemt. Identiteitsfraude, inderdaad, heel actueel. Het zet vele levens op hun kop en heeft verregaande consequenties. Knap gespeeld met onverwachte plotwendingen, verbijstering: het komt allemaal voorbij.
**** Carla

In deze film is Juliette Binoche een hoogleraar van in de vijftig. Deze Claire begint op Facebook een vriendschap, waarbij ze zich voordoet als twintiger. Er volgen verwikkelingen die zij niet kon voorzien, en ik als toeschouwer ook niet. Ik vond dit een boeiende en verrassende film met een eigentijds thema. En Juliette Binoche speelt goed, als altijd.
**** Ron

 

   El reino – Rodrigo Sorogoyen, 2018, Spanje / Frankrijk, 132’.

Er wordt een financieel schandaal ontdekt in een grote Spaanse politieke partij. Men besluit de vice-voorzitter te slachtofferen om alle anderen die ook betrokken waren te redden. Maar deze vecht terug met een tijdbom onder de volledige Spaanse politiek. De film geeft heel geleidelijk bloot wat er speelt, maar wordt zinderend spannend met een verrassend slot.
**** Ron

 

   De Patrick – Tim Mielants, 2019, België, 97’.

Humor is heel persoonlijk, ik vond deze Warmerdam-achtige film zelf niet zo heel grappig. Patrick is de zwaar autistische zoon van de beheerder van een naturistencamping. Hij is een van de 12 hamers van een set kwijt en daar is hij door geobsedeerd, ook als zijn vader sterft. Het bleef allemaal vrij oppervlakkig en voorspelbaar. Wat is de meerwaarde van een naturistenterrein als locatie? En ondanks het sterke spel van Kevin Janssens als Patrick, bleef hij voor mij teveel een koddig typetje.
*** Ron

 

   Blinded by the light – Gurinder Chadha, 2019, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 118’.

Javed is van Pakistaanse afkomst en leeft in het Engeland van 1987, ten tijde van Thatcher. Hij heeft last van zijn strenge vader, maar de muziek van Bruce Springsteen helpt hem bij het vinden van een doel in zijn leven. Dankzij de aanstekelijk enthousiaste acteurs en de muziek een heerlijke, soms ontroerende film.
**** Ron

 

   The day after – Hong Sang-soo, 2017, Zuid-Korea, 92’.

Een uitgever neemt een nieuwe medewerkster in dienst. Op haar eerste werkdag komt zijn vrouw langs, die hem verdenkt van overspel met deze medewerkster. De man creëert een bouwwerk van leugens. Prachtig gefilmd in zwart-wit met rustige camerabeelden. Maar door sprongen in de tijd ook wat verwarrend. Wat is er waar van wat we zien gebeuren?
***½ Ron

 

   Tigers are not afraid  – Issa López, Mexico, 2017, 83’.

In een Mexicaanse stad proberen 5 kinderen te overleven in een wereld vol gewelddadige drugsbendes. Het ene moment sprookjesachtig, dan weer horror, maar steeds dreigend en gewelddadig. Tsja, dit was duidelijk niet mijn film, hij hinkte voor mij op teveel verschillende gedachten.
** Ron

 

   Once upon a time in ... Hollywood – Quentin Tarantino, 2019, Verenigde Staten, 161’.

Weer een historisch gegeven in de nieuwste film van Quentin Tarantino. De Manson-moorden, 50 jaar geleden, in Hollywood. Leonardo DiCaprio en Brad Pitt spelen twee cowboys in hun nadagen. Ik heb het meest genoten van de laatste. Onverschrokken en altijd met een lach op zijn gezicht. Een ijzersterke vechtmachine, samen met zijn hond. Fantastisch hoe de hele film de jaren 60 ademt met Amerikaanse auto's, filmreclames en natuurlijk ... hippies. Voor de fijne details moet ik de film nog eens zien, dan worden het waarschijnlijk vijf sterren, de eerste keer had ik halverwege toch een gaapmomentje.
**** Peter

We volgen 2 vrienden in 1969, een filmacteur op zijn retour en zijn stuntman. De acteur woont in Hollywood naast Roman Polanski en Sharon Tate, terwijl er ook een hippiecommune vlakbij bivakkeert. Deze film geeft een fantastisch tijdsbeeld, met ook prachtige muziek. We zien prima acteerwerk en vakkundig opgebouwde spanning, de zijpaden die bewandeld worden halen af en toe de vaart een beetje uit de film. Een voor mij iets te expliciet, hoewel onvermijdelijk, gewelddadig slot, dat toch ook weer verrassend was, en humoristisch in de overdrijving. Ik vond het een prachtfilm.
****½ Ron

 

   Miles Davis: Birth of the cool – Stanley Nelson, VS, 2019, 115’.

Deze documentaire over Miles Davis is een kunstwerk op zichzelf. Het is een overzicht van zijn leven, inclusief de dieptepunten, maar ook een analyse van zijn muziek in veel interviews en heel veel muziekfragmenten. Inspirerend en zeer de moeite waard.
***** Ron

 

   Au bout des doigts – Ludovic Bernard,  Frankrijk / België, 2018, 105’.

Matthieu moet na een inbraak een taakstraf uitvoeren, maar de directeur van het conservatorium van Parijs merkt dat hij een begaafd pianist kan worden. Er volgen talloze verwikkelingen. Geen heel verrassend verhaal, maar dankzij goed acteerwerk en mooie muziek toch een film die gezien mag worden.
**** Ron

 

   Ballon – Michael Bully Herbig, Duitsland, 2018, 125’.

Ook al weet je hoe de vluchtpoging afloopt, de film bleef voor mij spannend tot het einde. Vooral het feit dat niemand te vertrouwen is, de verklikcultuur, het waanzinnige optreden van de Stasi… Bij het kopen van de 200 meter stof die nodig is om de luchtballon te kunnen naaien, zag je hoe dat in zijn werk ging. De dochter van de Stasi-buurman is bevriend met Frank, zoon van het vluchtende stel. Dat had dramatischer kunnen worden uitgewerkt. Veel diepgang had de film niet maar toen ik de film zag, was dat in een volle zaal en na afloop bleven de bezoekers een tijdje zitten, ik vond dat speciaal.
*** Els

Een waargebeurd verhaal over twee gezinnen die met een ballon van de DDR naar het westen vluchtten. Het is gelukt, dat staat al op de filmposter, maar er wordt toch een bijzonder spannende film van gemaakt, waarin de spanning met alle denkbare middelen tot absurde hoogte wordt opgevoerd. Je hoort helemaal niets over de beweegredenen, waarbij ook abrupt van mening veranderd wordt, en de personages komen niet echt tot leven. Het enige voor mij boeiende aspect zou kunnen zijn de rol van de Stasi-officier, maar dit wordt verder niet uitgewerkt. Ik heb me dus nogal geërgerd aan deze overdaad aan sensatie. Jammer!
** Ron

 

   Apollo 11 – Todd Douglas Miller, Verenigde Staten, 93’, 2019.

De documentaire van de lancering van Apollo 11 brengt mij terug naar 1969. Het jaar van Floris (Rutger Hauer) en de zwart-wit televisie. Volgens mijn herinnering zag ik de lancering van de Apollo 11 in kleur in de etalage van Radio Modern. Helemaal zeker weet ik het niet. Het is leuk om het hele proces van de lancering en de landing op de maan nog eens te beleven. De geschiedenis komt echt tot leven. Ongelofelijk dat het kon en dat het goed afliep. Ook voor iedereen die het toen niet meemaakte.
**** Peter

 

   Tel Aviv on fire – Sameh Zoabi, Luxemburg / België / Israël / Frankrijk, 2018, 100’.

Dit is een komedie over een TV-soap die zowel in Israël als in Palestina populair is. Een jonge scriptschrijver wordt heen en weer geslingerd tussen zijn Palestijnse achtergrond en Israëlische belanghebbenden. Heerlijk ontspannend met talloze verrassende wendingen. Knap gedaan!
**** Ron

 

   Con el viento – Meritxell Colell, Spanje / Frankrijk / Argentinië, 2018, 108’.

Een oudere danseres komt uit Argentinië over na de dood van haar vader naar de boerderij van haar ouders in het noorden van Spanje, waar ze jarenlang niet geweest is. Heel geleidelijk ontstaat er weer een band met haar moeder. Mooi gefilmd, maar wel heel traag. Helaas biedt de film geen enkele duiding over de gevoelens van de hoofdpersoon of de reden voor de afstand die is ontstaan tot haar ouders. Daardoor had de film voor mij te weinig diepgang, en bleef het bij mooie plaatjes met bijbehorende natuurgeluiden.
*** Ron

 

   So long, my son – Xiaoshuai Wang, China, 2019, 180’.

Geweldige film, ik zat van het begin tot het eind geboeid te kijken. Het geeft een goed beeld wat de eenkindpolitiek met de mensen in China deed. Goed gespeeld en ik beveel hem van harte aan.
***** Astrid

Tijdens de eenkindpolitiek in China verliest een stel hun enige zoon. De emoties bij hun en in de omgeving spelen nog jaren een grote rol. Prachtig drama met sterk ingetogen acteerwerk. Er wordt veel gesprongen in de tijd, ik liet dit over me heen komen en kon de draad goed volgen. Het rustige tempo maakt de lengte van de film noodzakelijk, de film verveelde me geen seconde. Prachtig!
***** Ron

 

   Diego Maradona – Asif Kapadia, Verenigd Koninkrijk, 2019, 130’.

Een aangrijpende documentaire over voetballer Diego Maradona, terwijl hij in de 80-er jaren voetbalde in Napels. Toen FC Napoli twee keer landskampioen werd, verafgoodden de fans hem, maar het leven als godheid ging hem slecht af. Ondanks de medewerking van Maradona zelf lijkt de film een redelijk objectief beeld te geven van de gebeurtenissen. Veel gekte, maar ook mooie voetbalfragmenten.
**** Ron

 

   Yesterday – Danny Boyle, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 2019, 116’.

Stel dat er iets mysterieus gebeurt waardoor het bestaan van The Beatles uit het collectieve geheugen verdwijnt, en er één zanger is die zich de liedjes nog wel herinnert. Dat gegeven wordt in deze film ingenieus met humor uitgewerkt. Dit gegeven is gekoppeld aan een romantisch liefdesverhaal, lichte kritiek op de muziekindustrie en zanger Ed Sheeran die zichzelf speelt met enige zelfspot. Mede dankzij heel veel Beatlesnummers vond ik dit een zeer onderhoudende film.
**** Ron

 

   Le jeune Ahmed – Jean-Pierre & Luc Dardenne, België / Frankrijk, 2019, 90’.

We zien hoe de jonge Ahmed radicaliseert en de boodschappen van zijn imam op zijn eigen manier interpreteert. Het wordt indringend in beeld gebracht, en de onbenaderbaarheid van de jongen en de onontkoombaarheid van zijn daden worden goed getoond. De film eindigt met een soort goddelijke ingreep toch nog enigszins hoopgevend.
**** Ron

 

   The little comrade – Moonika Siimets, Estland, 2018, 99’.

De film speelt in 1950 in Estland. We zien vanuit het perspectief van een 5-jarige hoe de Russen de duimschroeven aandraaien in het geannexeerde Estland. Dit is een mooie, poëtische film met een naar mijn idee iets te zoet slot.
**** Ron

 

   Queen of hearts – May el-Toukhy, Denemarken / Zweden, 2019, 127’.

A phrase used by the title character in the play Hamlet, by William Shakespeare. Hamlet suggests that human knowledge is limited: There are more things in Heaven and Earth, Horatio, than are dreamt of in your philosophy. Dramatische Deense film met de actrice Trine Dirholm in de hoofdrol. Anne is niet gelukkig in de liefde en in haar leven. Ze zet haar wereld op de kop door een liefdesrelatie te beginnen met haar pleegzoon. Schrijnend, schurend en met echte seks.
***** Peter

Als de zoon uit het eerdere huwelijk van haar man bij het gezicht intrekt, begint advocate Anne een relatie met hem. Deze spannende film gaat over de persoonlijke gevolgen voor Anne en de jongen, en de gevolgen voor het gezin. Er komen een aantal morele dilemma’s langs, en de film overtuigde me door het sterke acteerwerk.
**** Ron

 

   Mademoiselle de Joncquières – Emmanuel Mouret, Frankrijk, 2018, 109’.

Als de vrouw die uiteindelijk is gevallen voor een beruchte rokkenjager door hem verlaten wordt, zint ze op wraak en bedenkt ze een ingenieus plan. Dit is een zeer onderhoudende kostuumfilm die geleidelijk meer vaart krijgt. Een doordacht plot, goed acteerwerk en een prachtige aankleding.
**** Ron

 

   Rocketman – Dexter Fletcher, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 2019, 121’.

Als je een film bekijkt over Elton John, dan hoef je geen ingetogenheid te verwachten. Dit is een knapgemaakte, boeiende speelfilm geworden waarin de zanger vanuit een afkickcentrum terugblikt op de beginjaren van zijn carrière. Een fantasierijke film met spectaculaire momenten en ontroering, met een uitstekende hoofdrolspeler die alle nummers zelf zingt.
**** Ron

 

   They shall not grow old – Peter Jackson, Nieuw-Zeeland / Verenigd Koninkrijk, 2018, 100’.

Prachtige documentaire met originele gedigitaliseerde en ingekleurde beelden van de Eerste Wereldoorlog 1914-1918. Deze oorlog is nu 100 jaar geleden geëindigd, na het sluiten van de vrede van Versailles in 1919. De film is gemaakt door regisseur Peter Jackson, maker van de filmtrilogie The Lord of the Rings en The Hobbit (het verhaal gaat dat Tolkien, die zelf 4 jaar verbleef in Noord-Frankrijk in 14-18, zich voor zijn boek The Lord of the Rings, liet inspireren door de verschrikkingen van de loopgraven en slagvelden van die oorlog). Nog iedere avond wordt WOI om 20 uur herdacht bij de Menenpoort in Ieper met The last post en de woorden They shall not grow old..., We will remember them. Mooi om met de originele beelden ruim honderd jaar terug te gaan in de tijd en te zien hoe het toen echt was voor de gewone soldaten.
**** Peter

Er bestaan filmbeelden van WO I. Deze zijn door Peter Jackson digitaal gekleurd, bewerkt en van geluid voorzien. Dit geeft een zeer indringend beeld van het soldatenleven, mede door de persoonlijke verhalen die we horen uit interviews met vroegere frontsoldaten. Nooit kwamen de gebeurenissen in de loopgraven levensechter in beeld, ik vond de film zeer indrukwekkend.
***** Ron

 

   Wild Rose – Tom Harper, Verenigd Koninkrijk, 2018, 101’.

Rose-Ann heeft een jaar in de gevangenis gezeten, terwijl haar moeder voor haar twee kinderen zorgde. Ze heeft een droom, countryzangeres worden en naar Nashville gaan. Dit lijkt niet echt het onderwerp voor een Schotse film. Toch pakt dit prima uit, dankzij het goed gedoseerde sentiment en vooral de voortreffelijke hoofdrolspeelster. Feelgood van de betere soort!
****½ Ron

 

   C’est ça l’amour – Claire Burger, Frankrijk / België, 2018, 98’.

Na zo’n 20 jaar huwelijk verlaat Armelle haar man Mario en hij blijft ontredderd achter met een 14- en 17-jarige dochter. De jongste keert zich tegen hem en hij voelt zich onmachtig. Het is geen heel bijzonder verhaal, maar gewoon een goed geacteerde film over een ontredderd mens.
***½ Ron

 

   A private war – Matthew Heineman, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 2018, 110’.

Dit is een biopic over de beroemde oorlogscorrespondente Marie Colvin. Zij wilde de wereld laten weten wat er in oorlogsgebieden gebeurde, was enigszins verslaafd aan de spanning, maar had veel alcohol en sigaretten nodig om dit leven vol te houden. Haar laatste missie was Homs in Syrië. Ik vond de film zeer indrukwekkend, het meest trieste vond ik nog dat de wereld geschokt leek, maar vervolgens helemaal niets deed.
****½ Ron

 

   No date, no signature – Vahid Jalilvand, Iran, 2017, 104’.

Een Iraanse arts rijdt volstrekt buiten zijn schuld een motor aan. Dit ongeluk heeft grote gevolgen en de man wordt geplaagd door schuldgevoelens. Dit ingenieuze verhaal wordt sober verteld, de film neemt zijn tijd, maar blijft boeien.
**** Ron

 

 

Bezig met laden