Effe kijke

Effe kijkes zijn korte recensies geschreven door onze eigen medewerkers. We geven maximaal 5 sterren.

 

   Gabriel e a montanha – Fellipe Barbosa, Brazilië / Frankrijk, 2018, 130’.

In deze roadmovie volgen we de jonge Braziliaan Gabriel op zijn laatste reis in Afrika. Hij is erg eigenzinnig en wil niet als toerist behandeld worden. Hij komt sympathiek maar naïef over en we zien fraaie landschappen. De hoofdrollen worden geacteerd, maar bijrollen worden gespeeld door personen die Gabriel in werkelijkheid had ontmoet. De film is boeiend, maar had van mij wel iets korter mogen zijn.
**** Ron

 

    Tully – Jason Reitman, Verenigde Staten, 2018, 94’.

Als Marlo wanhopig is na haar derde bevalling, neemt ze contact op met een nachtnanny. Tully komt, ordent Marlo’s leven en Marlo komt langzaamaan weer tot leven. Halverwege de film vroeg ik me af of het wel een filmhuisfilm zou zijn. Maar schone schijn bedriegt. Je wordt volkomen op een verkeerd spoor gezet. Na afloop van de film is er veel om over na te praten. Verbazingwekkend goed spel van Charlize Theron.
**** Els

Een jonge moeder raakt overspannen na de geboorte van het derde kind. Uiteindelijk accepteert ze het aanbod van een ‘night nanny’ met wie het verbazend goed klikt en die haar veel zorgen uit handen neemt. Maar er blijkt een addertje onder het gras te zitten. Een voor mij niet zo bevredigende film van een van mijn favoriete regisseurs, omdat hij uit verschillende verhalen bestaat, die bij mij de vraag opriepen wat voor soort film Reitman nu eigenlijk wilde maken. En wat hij ons uiteindelijk wilde zeggen. Er wordt wel knap geacteerd.
***½ Ron

 

   Foxtrot – Samuel Maoz, Israël / Zwitserland / Duitsland / Frankrijk, 2017, 108’.

De film begint met een Israëlisch echtpaar dat hoort dat hun zoon gesneuveld is, en we zien wat dit bij hen losmaakt. Daarna gebeurt er in de film, die in totaal uit 3 verschillende delen bestaat, nog veel meer. Een indrukwekkende film, door het verhaal, maar meer nog door de combinatie van bijzondere, vaak heel rustige beelden en de erbij horende geluiden. Ik heb gefascineerd zitten kijken!
***** Ron

 

   A man of integrity – Mohammad Rasoulof, Iran, 2017, 117’

Een clandestien gedraaide film in het noorden van Iran, die is binnengesmokkeld via een USB-stick bij het festival van Cannes, Daar werd hij onderscheiden met de hoofdprijs van Un Certain Regard. Een indrukwekkende film over een corrupte samenleving waarin te zien is dat de hoofdrolspeler onderdruk gezet wordt. Mooi gespeeld en erg indrukwekkend.
**** Astrid

Reza woont op het platteland met vrouw en zoon. Ze proberen het hoofd boven water te houden, maar een groot bedrijf heeft zijn oog op Reza’s grond laten vallen. Op alle mogelijke manieren worden ze onder druk gezet. In een corrupte samenleving kun je geen kant op zonder smeergeld te betalen. Hoe ver ga je om je eigen integriteit te bewaren?
A MAN OF INTEGRITY is een intens en verontrustend drama over corruptie en onrecht.
**** Els

 

   Wad, overleven op de grens van water en land – Ruben Smit, Nederland, 2018, 90’.

We zien het leven in de Waddenzee in prachtige beelden, soms bijna abstract. We volgen de cyclus van een jaar. De verrassing van dit soort natuurdocumentaires is er voor mij wel een klein beetje af, maar de film is zeer onderhoudend. En het is terecht dat er een lans wordt gebroken voor de Waddenzee als natuurgebied.
**** Ron

 

   What will people say – Iram Haq, Noorwegen/Duitsland/Zweden/Frankrijk/Denemarken, 2017, 106’.

WHAT WILL PEOPLE SAY is het autobiografische verhaal van regisseur Iram Haq, een hartverscheurende dramatische werkelijkheid. Er wordt geweldig geacteerd, je kunt helemaal invoelen hoe het Pakistaanse gezinsleven gedomineerd wordt door de man/vader en hoe moeilijk het is om als dochter te integreren in een andere cultuur met de strenge leer die thuis geldt. Een film die uitnodigt om na te bespreken.
****½ Els

 

   I am not a witch – Rungano Nyoni, Verenigd Koninkrijk/Frankrijk/Duitsland/Zambia, 2017, 93’.

Een negenjarig meisje wordt er in Zambia door dorpsgenoten van beschuldigd een heks te zijn en ze komt in een soort reservaat bij andere heksen terecht. Met een lint op hun rug om te voorkomen dat ze wegvliegen. Iemand probeert geld te verdienen aan haar hekserij. Dit licht surrealistische verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen en wordt met verfrissende nuchterheid getoond.
***½ Ron

 

   Pity – Babis Makridis, Griekenland/Polen, 2018, 97’.

De vrouw van een advocaat ligt in coma. Hij voelt verdriet, maar geniet tegelijkertijd heel erg van het medeleven dat hij van iedereen krijgt. Als zijn vrouw geneest, valt hij in een soort zwart gat. Een aardig idee, de uitwerking vond ik uiteindelijk wat voorspelbaar. Het is mooi gefilmd in trage, statische beelden.
*** Ron

 

   Some like it hot – Billy Wilder, Verenigde Staten, 1959, 121’.

Dit is de eerste film die ik zag met Marilyn Monroe. Het is een komische film met veel vaart. Tony Curtis en Jack Lemmon moeten zich als vrouw verkleden om uit de handen van de maffia te blijven. Er zijn veel verkleedpartijen, ook onverwachte en onmogelijk snelle, maar ze zijn allemaal zeer verrassend. Marilyn speelt het domme blondje en de rondborstige schoonheid in een jurk waarin ze naakt lijkt, maar dat niet is. Ik heb genoten van weer een klassieker van Billy Wilder.
**** Peter

 

   Maria by Callas – Tom Volf, Frankrijk, 2017, 113’.

We horen veel muziek van Maria Callas, en vooral de life-beelden van optredens zijn indrukwekkend. Verder vond ik deze documentaire zeer oppervlakkig. Er wordt heel veel aangestipt zonder dat mij de finesses duidelijk worden. Er we zien veel opnamen van Maria Callas privé en fragmenten van interviews. Het is wel duidelijk dat zij het leven in de schijnwerpers niet echt heeft kunnen waarderen. De documentaire riep bij mij veel vragen op, zonder antwoorden te geven.
**½ Ron

 

   BlacKkKlansman – Spike Lee, Verenigde Staten, 2018, 135’.

Indrukwekkende film over de racistische Ku Klux Klan in de 70-er jaren van de vorige eeuw. Donkere politieagent met prachtig afrokapsel infiltreert in de plaatselijke KKK. Aanvankelijk hilarisch, maar al snel zeer racistische film. Het America first van Trump krijgt aan het slot van de film een wrange en gewelddadige smaak. Ik kwam ontdaan de bioscoop uit.
***** Peter

In de 70-er jaren infiltreerden 2 politiemensen, een blanke en een gekleurde in de Ku Klux Klan in Colorado. Dit leidt tot heftige situaties. De film is erg spannend en er zit flink wat humor in. Er zijn verwijzingen naar het heden, op het laatste erg expliciet, met beelden van Charlottesville. Dat is een heftig slot van deze indrukwekkende film.
****½ Ron 

 

   3 faces – Jafar Panahi, Iran, 2018, 100’.

De regisseur krijgt een verontrustend filmpje van een wanhopig meisje. Zij wil actrice worden, maar krijgt thuis alleen maar tegenwerking en wil een eind aan haar leven maken. Hij gaat met een bekende actrice naar haar dorp om haar op te zoeken. Dit is een mooie kalme film met fraaie beelden van een rustig platteland van Iran. Waar mensen in een andere tijd lijken te leven dan wij doen. Onderhoudende film over de rol van vrouwen in Iran.
**** Ron

 

   La piscine – Jacques Deray, Frankrijk / Italië, 1969, 122’.

Zwoele prachtfilm uit 1969 met Romy Schneider en Alain Delon in de hoofdrollen. Het verhaal, maar ook de hoofdrolspelers, hebben weinig om het lijf. Twee prachtige acteurs, voor wie van mooie mensen houdt. Ik genoot van de 60-er jaren sfeer en de loomheid van een mooie zomer rond een zwembad nabij Saint-Tropez.
***** Peter

 

   Dogman – Matteo Garrone, 2018, Italië / Frankrijk, 102’.

Ik heb tijdens het kijken af en toe de handen voor de ogen geslagen door het geweld dat er plaats vindt. Het is realistisch en waar gebeurd.
Zeer aan te bevelen om te gaan kijken.
**** Astrid

DOGMAN is een gewelddadige film, naar een spraakmakende moordzaak in de jaren ‘80. De kleine en vriendelijke hondenverzorger Marcello wordt regelmatig in elkaar geslagen door de brute crimineel en voormalige bokser Simoncino. Marcello zint op wraak.
De liefde en verzorging voor zijn honden en de innige band met zijn dochter geven de film nog iets zachts. De film laat maffiapraktijken zien in een vervallen buitenwijk aan de Italiaanse kust. Indrukwekkend en gruwelijk, maar zeker de moeite waard!
**** Els

De zachtaardige hondenverzorger Marcello is bevriend met de gewetenloze crimineel Simone. Simone vernedert hem permanent, tot er een grens wordt overschreden en Marcello zijn tanden laat zien. Zinderend spannende thriller, met sterk spel en behoorlijk wat geweld. Het geweld had voor mij iets minder expliciet getoond mogen worden. Maar toch een goede film van de maker van de eerdere film GOMORRA.
**** Ron

 

   The children act – Richard Eyre, 2017, Verenigd Koninkrijk, 105’.

Een Britse kinderrechter leeft voor haar werk en dat zorgt voor problemen in haar relatie. Nadat ze heeft beslist dat een minderjarige Jehova’s Getuige een levensreddende bloedtransfusie krijgt, zoekt de jongen contact met haar. Dat sluit ze op professionele wijze uit. Knap acteerwerk en een aangrijpend verhaal. Het had van mij iets ingetogener verfilmd mogen worden met iets meer ruimte voor de fantasie van de toeschouwer.
***½ Ron

 

   3 days in Quiberon – Emily Atef, Duitsland / Oostenrijk / Frankrijk, 2018, 115’.

Door LA PISCINE raakte ik in de ban van Romy Schneider. In deze film over drie dagen in een kuurhotel aan zee, in het een na laatste jaar van haar leven, wordt Romy Schneider knap gespeeld door de Duitse actrice Marie Baumer. In een interview aan een journalist en een fotograaf van het Duitse blad Stern laat Romy haar twee kanten zien: haar overenthousiaste en uiterst charmante kant en haar wanhopige en depressieve kant. Romy Schneider kon haar werk als actrice en haar rol als moeder niet combineren Door overmatig drankgebruik en heel veel roken ging deze prachtige vrouw veel te vroeg dood. Deze film maakt dat voor mij heel begrijpelijk.
**** Peter

In 1981 laat Romy Schneider zich in het kuurhotel waar ze verblijft interviewen. Haar goede vriendin Hilde is erbij aanwezig en zij probeert de actrice tegen zichzelf te beschermen. Het gaat erg slecht met de actrice, en die laat hier aan de journalist en de erbij aanwezige bevriende fotograaf heel veel van zien. De hoofdrolspeelster lijkt verbluffend veel op Romy Schneider en ze acteert goed. Toch raakte de film me niet echt, en vroeg ik me af waarom de regisseur deze film maakte. Hij leidt niet tot nieuwe inzichten over Romy Schneider.

*** Ron

 

   A casa tutti bene – Gabriele Muccino, 2018, Italië, 105’.

Een luchtige komedie waarin een vijftigjarig huwelijksfeest behoorlijk uit de hand loopt. Door het slechte weer varen de veerponten twee dagen niet. Familie moet je niet te lang dichtbij willen hebben, alle oude wonden barsten open. Erg voorspelbare ontwikkelingen, ik heb me wel vermaakt, vervolgens kun je gewoon overgaan tot de orde van de dag.
**½ Els

 

   Double indemnity – Billy Wilder, Verenigde Staten, 1044, 107’.

Spannende zwart-wit thriller uit 1944 van Hollywoodregisseur Billy Wilder. Hoewel ik de hoofdlijn van het verhaal al kende werd ik verrast door het verloop en de spannende wendingen. Ik heb genoten van de slimme praatjes en dubbelzinnigheden van de verzekeraar Walter Neff en zijn directe baas en vriend Barton Keyes. De femme fatale Phyllis Dietrichson is de blonde schone, charmant maar ozo gevaarlijk. Een echte film noir over trouw en verraad, met heel veel sigaren en sigaretten.
***** Peter

 

   Benzinho – Gustavo Pizzi, Brazilië, 2018, 95’.

Irene woont met haar man Klaus en hun vier zoons vlakbij Rio de Janeiro. In dit chaotische gezin draait alles om moeder Irene. De oudste zoon Fernando krijgt  een uitnodiging om in Duitsland te komen handballen, moeder heeft het daar erg moeilijk mee.
De moeite die Irene heeft om haar kind los te laten snap ik, maar in de film komen zo veel andere zaken langs die voor mij ongeloofwaardig zijn. Vader heeft utopische ideeën die veel geld kosten, maar er is geen geld om een lekkende kraan en een deur te repareren die niet meer open gaat.
*** Els

De film geeft een warm beeld van een kinderrijk Braziliaans gezin waar de oudste zoon het aanbod krijgt om als profhandballer naar Duitsland te vertrekken. Vooral de moeder, die het gezin draaiend houdt, zal haar zoon missen. Een wat voorspelbare film met een mooie moederrol, maar een wat flets uitgewerkte zoon.
***½ Ron 

 

   Catacombe – Victor D. Ponten, België / Nederland, 2018, 92’.

Dit is een Belgische film over matchfixing. Een profvoetballer met gokschulden krijgt een aanbod om een wedstrijd te helpen verliezen voor geld. Ik vond het een interessant gegeven dat helaas nogal traag en stroperig was uitgewerkt zonder veel verrassing.
*** Ron

 

   Den Skyldige – Gustav Möller, Denemarken, 2018, 85’.

Rechercheur op non-actief werkt als telefonist bij 112 in Denemarken. Hij kan het speuren niet laten. Spannende en emotionele film die zich alleen afspeelt in de meldkamers van de alarmcentrale. Voor mij teveel een goed toneelstuk, maar te weinig film.
*** Peter

Een enigszins gestreste politieman zit aan de telefoon bij een alarmdienst. Hij krijgt een vrouw die is ontvoerd aan de lijn. Deze film waarin we één man aan een telefooncentrale in beeld hebben is steeds verrassend, en boeit tot de laatste minuut. Een inventieve thriller.
****½ Ron

 

   The happy prince – Rupert Everett, Verenigd Koninkrijk, 2018, 105’.

Een ontroerende film die een duidelijk beeld schetst hoe er in die tijd tegen de mannenliefde werd aangekeken.
**** Astrid

Over het leven van Oscar Wilde op latere leeftijd. Mooi tijdsbeeld, zijn liefde voor mannen en zijn armoede. Zijn sprookje 'De gelukkige prins' is het verbindende element. Poëtische en sfeervolle film. Ik kreeg te weinig aanknopingspunten voor echte sympathie.
*** Peter

Dit is een poëtische film over het levenseinde van Oscar Wilde, die zonder geld en door iedereen verlaten in Parijs verbleef. Hij was hier terechtgekomen na zijn gevangenschap in Engeland vanwege zijn homoseksualiteit. Het verhaal van de Happy Prince is de rode draad in de film de me wist te ontroeren door het verhaal, de hallucinerende verteltrant, het sterke acteerwerk en het tijdsbeeld.
**** Ron

 

   Figlia mia – Laura Bispuri, Italië / Duitsland / Zwitserland, 2018, 97’.

Goed gespeelde film, die nogal wat vraagtekens oproept bij mij. Waarom wordt er niet gewoon met elkaar gepraat?
*** Astrid

Het verhaal van FIGLIA MIA sprak me aan, maar ik kreeg al snel jeuk van de film. Op het moment dat de tienjarige Vittoria erachter komt dat de los levende Angelica haar biologische moeder is, bood de film genoeg kansen om er nog een mooie draai aan te geven. Helaas liep de film nog zoetig af ook. Het spel van de kleine Vittoria was mooi en ook de rol van Alba Rohrwacher als de biologische slettenbakmoeder mag er zijn, maar de film trof me niet.
** Els

Een meisje van 9 ontdekt dat haar moeder niet haar biologische moeder is. Dat roept emoties op, en niet alleen bij haar. Die worden op zijn Italiaans zonder veel terughoudendheid in beeld gebracht. Als de volwassenen het meisje serieus hadden genomen, en met haar in gesprek waren gegaan, waren al die emoties niet nodig geweest. Niet echt mijn film dus, maar wel knap gemaakt, met fraai acteerwerk.
*** Ron

 

   First reformed – Paul Schrader, Verenigde Staten, 2017, 113’.

Ethan Hawke is een acteur die ik erg kan waarderen. Ook in deze film zet hij een sterke rol neer, nu als twijfelende gereformeerde dominee na de dood van zijn zoon en de scheiding die daarop volgde. Nadat de vrouw van een milieuactivist zijn hulp inroept, probeert de dominee diens milieuactiviteiten voort te zetten. De film sidderde bij mij nog een tijdje na en ik ga hem bij ons in het filmhuis zeker nog een keer bekijken.
**** Els

Een gereformeerde dominee is na de dood van zijn zoon en de daaropvolgende scheiding van zijn vrouw volledig de greep op zijn leven kwijt. Nadat een milieuactivist uit zijn gemeente zelfmoord heeft gepleegd maakt hij plannen voor een bijzonder radicale daad. Ik vond dit een onheilspellende prachtfilm die bij mij stevig binnenkwam, met sterke verstilde beelden in een ouderwets beeldformaat, en fantastisch acteerwerk van Ethan Hawke. Dit is typisch zo’n film die je niet meer loslaat nadat je hem hebt gezien.
***** Ron

 

   The apartment – Billy Wilder, Verenigde Staten, 1960, 125’.

Een zwart-wit film van de succesvolle Hollywood regisseur Billy Wilder uit 1960. Alle mannen in New York, op weg naar hun kantoor, hebben een hoed op. Hun kantoorwerk doen ze op een etage van een hoog gebouw in rijen naast en achter elkaar. Alle managers hebben naast hun vrouw een scharrel van kantoor die ze ontvangen in het appartement van een ondergeschikte. Hele leuke film met twee heerlijke hoofdrolspelers Jack Lemmon en Shirley MacLaine.
***** Peter

 

   Love, Simon – Greg Berlanti, Verenigde Staten, 2018, 110’.

Amerikaanse romantische high school-komedies zijn niet mijn favoriete genre. Toch heb ik erg genoten van LOVE, SIMON omdat de film gaat over Simon, die verliefd wordt op een andere jongen, die hij via de mail kent. En daar wordt temidden van diverse genre-cliché’s heel normaal over gedaan. Nu eens geen tobberige problematische film over het uit de kast komen. Ik vond de film heel verfrissend, en hij raakte me flink.
**** Ron

 

   2001: A Space Odyssey – Stanley Kubrick, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 1968, 149’.

Vijftig jaar geleden is deze science fiction film gemaakt door meesterregisseur Stanley Kubrick. Het begint met mensapen die gereedschap ontdekken. Een grote zwarte monoliet speelt vanaf het begin een belangrijke rol. Ook wanneer mensen later de ruimte ontdekken en computer HAL (een letter terug van IBM) voor zichzelf begint. Prachtig traag mysterieus epos met geniale dansmuziek voor ruimtestations en een verbluffend psychedelisch einde.
***** Peter

 

   Beast – Michael Pearce, Verenigd Koninkrijk, 2017, 107’.

Je vraagt je af: in wie zit het 'beast’? In ieder van ons, misschien. Die vraag stelde ik mijzelf na het zien van BEAST. Een eersteklas psychologische thriller. Meningen, (voor)oordelen, roddels, uitspraken, alles beïnvloedt de gedragingen van de labiele jonge vrouw in de hoofdrol. Wat werkelijk gebeurd is in het verleden blijft lang onduidelijk. Wie is verantwoordelijk voor vier onlangs vermoorde vrouwen? Je leeft mee met de hoofdpersoon in de dreigende sfeer. Superspannend deze film, boeiend tot de allerlaatste minuut. Mis 'm niet!
**** Carla

 

   The bookshop – Isabel Coixet, Verenigd Koninkrijk / Spanje / Duitsland, 2017, 113’.

Geniet van het kijken naar het heerlijke Engelse kustlandschap, ik zou er zo gaan wonen. De film wordt mooi gespeeld en laat zien dat de upperclass het uiteindelijk voor het zeggen had (heeft). Het is een rustige film en ik kwam er ontspannen uit.
***1/2 Astrid

Voor het optimaal genieten van de film THE BOOKSHOP is het beter niet teveel tevoren over de inhoud te lezen. Droom weg in het pittoreske Britse kustdorpje in de vijftiger jaren van de vorige eeuw. Wat een heerlijke omgeving! En de boekwinkel ziet er uit als de gedroomde boekwinkel. Je leeft mee met de sympathieke eigenaresse en een bonte verzameling dorpsbewoners, o.a. een dame die met stiff upperlip een boosaardig brein verhult. De ontknoping is onthutsend…..aanrader!
**** Carla

Mooie beelden van het vissersplaatsje eind jaren ‘50, ik vond het verhaal wel traag, de bekrompen sfeer is goed in beeld gebracht en het einde was heel verrassend.
*** Els 

Dit is de verfilming van het populaire boek van Penelope Fitzgerald over een jonge vrouw die een boekwinkel opent in een klein Engels kustplaatsje. Ze krijgt tegenstand van een invloedrijke dorpsbewoonster, maar sluit ook nieuwe vriendschappen. Een redelijk ingetogen film op een prachtige locatie, met sterk acteerwerk. De film heeft een rustig tempo en raakte me.
**** Ron

 

   Tampopo – Jûzô Itami, Japan, 1958, 114’.

Genieten van je zintuigen, lust, kortom het leven! wordt in deze Japanse 'food’film in alle varianten weergegeven. Niet zonder reden een klassieker. Tampopo, de eigenaresse van een 'ramen’zaak (Japanse maaltijdsoep) laat zich door een grote verscheidenheid van specialisten adviseren om de allerbeste ramen te serveren. Kern: doe alles wat je doet naar beste vermogen, met de beste ingrediënten, voor de beste kwaliteit (van leven). Heerlijke film met veel humor.
**** Carla

Fijne komedie over het Japanse noedelgerecht ramen, uit 1985. Een weduwe wordt op allerlei hilarische manieren geholpen om haar ramen fantastisch te maken. Veel leuke zijsprongen naar ander Japans lekkers: rauwe eidooiers, schildpaddensoep, spaghetti zonder slurpen en barbecuevlees in een slablaadje. Het plezier waarmee de film is gemaakt en de liefde voor eten en de liefde voor elkaar maken van TAMPOPO een heerlijke film.
***** Peter

 

   My generation – David Batty, Verenigd Koninkrijk, 2018, 85’.

Heerlijk ontspannend om naar te kijken, je bent weer even terug in je tienertijd.
****½ Astrid

Michael Caine is de gastheer die met ons terugblikt op de roerige jaren ’60. De tijd waarin de jeugd de toon ging zetten en oude klasseverschillen verdampten. Er zit heel veel prachtige muziek in deze documentaire, waarin ook veel coryfeeën aan het woord komen. Er worden talloze facetten van die tijd belicht, zowel positieve als negatieve. Ik heb genoten van de film, en raadt hem iedereen aan die deze tijd meer of minder bewust heeft meegemaakt.
**** Ron

 

   La Holandesa – Marleen Jonkman, Nederland, 2017, 92’.

Maud reist met haar vriend door Chili. Na de zoveelste miskraam raakt ze in de war, verlaat haar vriend en reist met een klein jongetje, Messi, dat ze onderweg oppikt, verder. Het spel van Rifka Lodeizen is goed, de landschapsbeelden zijn prachtig. Maar het karakter blijft wat aan de oppervlakte en de chemie tussen Maud en Messi komt traag op gang. Er had naar mijn idee in dit verhaal meer gezeten dan er nu uitkomt.
***½ Ron

 

   Grace Jones: Bloodlight and Bami – Sophie Fiennes, Ierland / Verenigd Koninkrijk, 2017, 115’.

Grace Jones kende ik alleen uit de James Bond film. In de film GRACE JONES zie je een fascinerende persoonlijkheid waarin haar kracht en intensiteit duidelijk naar voren komt. Ik vond het mooi hoe de film is ingedeeld, eerst een stukje van haar leven en daarna de bijpassende song die vertaald is, waardoor ik de tekst ook begreep. De film had wel iets korter gekund.
*** Els

Kruising tussen documentaire en muziekfilm over de powerwoman Grace Jones. Geen pratende hoofden deze keer. Wel integrale concertregistraties van 'Slave to the rhythm' en 'Pull up to the bumper'. De krachtige persoonlijkheid van deze donkere vrouw uit Jamaica wordt indrukwekkend getoond. Mooie beelden van haar eenvoudige komaf van het tropische eiland Jamaica. Haar muziek was ik uit het oor verloren, onterecht, ik heb haar even grijs gespotifyd.
**** Peter

In deze documentaire volgen we Grace Jones op bezoek bij haar familie op Jamaica, en op diverse andere momenten, daarnaast zien we delen van een optreden in Dublin. Ik vond de muziekfragmenten indrukwekkend, maar je leert de zangeres niet heel goed kennen in de rest van de film. Het blijft nogal aan de oppervlakte, misschien was een regisseur met iets minder bewondering voor de grote ster een betere keus geweest.
*** Ron

 

   Isle of dogs – Wes Anderson, Duitsland / Verenigde Staten, 2018, 102’.

Atari is het pleegkind van burgemeester Kobayashi, een hondenhater. Atari gaat naar Trash Island om zijn hond te zoeken, alle honden zijn naar deze afvalbergen gedeporteerd. Dit is een prachtig gemaakte animatiefilm met humor en ontroering. een ingenieus verhaal dat me van begin tot eind boeide. Een typische Anderson-film, ik ben een groot liefhebber van deze regisseur.
**** Ron

 

   Oh Lucy! – Atsuko Hirayanagi, Verenigde Staten / Japan, 2017, 95’.

Setsuko vindt haar leven niet veel bijzonders. Afgunstig kijkt ze naar het bruisende leven van haar jonge nicht, die haar overhaalt om Engelse les te nemen. Haar Amerikaanse leraar John onderwijst er niet alleen de taal, maar laat zijn Japanse studenten ook kennismaken met de westerse cultuur. Wanneer John plotseling verdwenen is, gaat ze samen met haar zuster naar hem op zoek. Een echte feelgoodfilm.
**** Astrid

Een Japanse alleenstaande vrouw komt op Engelse les terecht en leert via de wat excentrieke leraar de Amerikaanse levensstijl kennen. Het maakt haar zelfverzekerder, mede doordat ze bij de lessen een blonde pruik moet dragen. Ze maakt zelfs een reis naar de VS om haar leraar op te zoeken. Veel humor, soms ook bijzonder schrijnende situaties, maar een overtuigende hoofdrolspeelster en voldoende diepgang. Ik heb genoten van deze film!
**** Ron

 

   Nico, 1988 – Susanna Nicchiacelli, Italië, 2017, 93’.

Geweldig gespeelde hoofdrol van Nico door Trine Dyrholm, een tikkeltje rauwe film over vergane glorie en het weer willen oppakken van haar carrière als zangeres. Voorheen was Nico een mooie vrouw die fotomodel/actrice en zangeres was en zelfs filmrolletjes had bij “La Dolce Vita”.  Ook was Nico de muze van Andy Warhol.
De film laat zien dat het bij Nico niet meer om uiterlijk gaat maar overleven en muziek.
Mooie film.
**** Astrid

Dit is een biopic over het leven van de zangeres die tot haar eigen verdriet vooral bekend bleef als zangeres van The Velvet Underground. Een ingetogen film met een bekende Deense actrice in een fantastische hoofdrol. Zeer indrukwekkende optredens en een aangrijpend verhaal.
**** Ron

 

   Aus dem Nichts – Fatih Akin, Duitsland/Frankrijk, 2017, 106’.

De titel verwijst naar het drama dat zich afspeelt in een gezin in Duitsland in 2011.  Een gewoon, liefdevol gezin tot het noodlot toeslaat. Totale verbijstering na het drama. Gevoelens van wraak en onbegrip steken de kop op na het eerste verdriet. Familieleden en politie hebben hun oordeel al snel klaar, maar niets is wat het lijkt in deze film. Je gaat mee in iedere wending van de achtbaan die voortraast. Welk recht zal geschieden? Aangrijpend, boeiend, fascinerend.
**** Carla

Een Duitse man van Turkse afkomst komt met zijn 6-jarige zoontje om het leven bij een bomaanslag. Zijn Duitse vrouw blijft verslagen achter. De film bestaat uit 3 sterk verschillende delen. Het is natuurlijk een schrijnend verhaal, maar ik voelde me door de vele onwaarschijnlijkheden in het verhaal nogal gemanipuleerd door de regisseur. En ik ben niet zo’n voorstander van eigen rechter spelen, vandaar dat ik nogal wat bedenkingen had bij deze film.
**½ Ron

 

   Sweet country – Warwick Thornton, Australië, 2017, 113’.

Sam is aboriginal in het Australië rond 1920. Hij doodt uit zelfverdediging een blanke, en krijgt vervolgens een groep achter zich aan, nadat hij met zijn vrouw is gevlucht. Een sfeervolle film met een prachtig verhaal en fraaie beelden. De regisseur neemt de tijd om zijn verhaal te vertellen.
**** Ron

 

 

 

Bezig met laden