Effe kijke

Effe kijkes zijn korte recensies geschreven door onze eigen medewerkers. We geven maximaal 5 sterren.

 

In the crosswind – Martti Helde, Estland, 2014, 90’.

Een vrouw uit Estland wordt in 1941 door de Russen gedeporteerd naar Siberië. Met man en kind en tienduizenden anderen. We zien haar belevenissen aan de hand van brieven die ze aan haar man schreef. Er worden stilstaande tableaus getoond in zwart-wit, met haar stem als voice-over. Tergend traag in beeld gebracht, maar daardoor voor mij des te indrukwekkender. Wat een aangrijpend verhaal!
***** Ron

 

Wakefield – Robin Swicord, Verenigde Staten, 2016, 106’.

Een succesvol zakenman laat van het ene op het andere moment zijn vrouw en gezin in de steek om ze vanuit een schuilplaats aan de overkant te gaan bespieden. We zien het verhaal volledig vanuit zijn perspectief en dat levert een intrigerende en boeiende film op. Met een voor mij verrassend slot.
**** Ron

 

Happy end – Michael Haneke, Frankrijk / Oostenrijk / Duitsland, 2017, 107’.

We zien familieperikelen in een welgestelde familie in Calais. Er komen amper normale mensen in voor en ze komen helaas ook niet echt tot leven. Het blijft wat karikaturaal en de vluchtelingenproblematiek vond ik er wat bij gezocht.
*** Ron

 

Murder on the Orient Expres – Kenneth Branagh, Malta / Verenigde Staten, 2017, 114’.

Zeer sfeervol gefilmd in Jeruzalem, Istanbul en in de besneeuwde bergen van de Balkan. Hercule Poirot heeft de mooiste snor en ziet er verder ook tiptop uit. Johnny Depp is natuurlijk de schurk. Mooie rollen van Penelope Cruz, Judy Dench en Michelle Pfeiffer. Erg verrassend is het allemaal niet, wel uitstekend verzorgd.
**** Peter

 

The square – Ruben Östlund, Zweden / Duitsland / Frankrijk / Denemarken, 2017, 142’.

Een manager van een moderne kunst museum in Stockholm moet zijn exposities promoten. Dat is niet eenvoudig. Er komt veel voorbij: schoonmaken in het museum, populair maar controversieel op youtube, #metoo, performance die totaal uit de hand loopt. Ik vond het tenenkrommend, maar zeer het ondergaan waard.
**** Peter

We zien het leven van Christian, de curator van een toonaangevend museum flink ontsporen nadat de publiciteitscampagne voor een nieuwe expositie verkeerd valt. Ik snap het idee van het op de hak nemen van de moderne kunstwereld, en zag af en toe best de humor van het getoonde. Maar deze veel te lange, absurdistische film vol met slecht uitgewerkte verhaallijntjes die veel diepgang moeten suggereren kon mij niet bekoren.
** Ron

 

Vele hemels boven de zevende – Jan Matthys, België, 2017, 119’.

Dit is een knappe verfilming van het bekende boek. Er is wel echt een film van gemaakt met niet al te veel monologue intérieure, zoals in het boek wel zit. De hoofdpersoon wordt liefdevol in beeld gebracht. Ik vond dat sommige personages wat karikaturaal waren neergezet, en dat maakte bepaalde situaties enigszins kluchtig. Maar ik vond het een goede film.
**** Ron

 

Le fidèle – Michaël R. Roskam, België / Nederland / Frankrijk, 2017, 130’.

Bibi is een vrouwelijke autocoureur en Gigi doet wat schimmig over zijn broodwinning. Zij vallen als een blok voor elkaar. Bibi houdt van spanning, en dat krijgt ze absoluut met deze partner. Ik vond de film weinig diepgang hebben, en het verhaal niet aldoor even geloofwaardig. Maar spannend was het wel.
**½ Ron

 

On body and soul – Ildikó Enyedi, Hongarije, 2017, 116’.

Een oudere man is leidinggevende in een slachthuis. Een keuringsarts blijft een tijdje in het bedrijf, zij is stug en afstandelijk. Als zij er bij toeval achterkomen dat ze elke nacht hetzelfde dromen, onstaat er tegen de aanvankelijke weerstand in een band tussen de twee. Ik vond dit een prachtige ontroerende film, de twee hoofdpersonen werden in alle rust bijzonder levensecht in beeld gebracht. Een soort modern sprookje, met soms grimmige momenten.

***** Ron

 

The glass castle – Destin Daniel Cretton, Verenigde Staten, 2017, 127’.

Vier kinderen groeien op in een instabiel gezin, met een mooi pratende maar alcoholistische vader en een in het schilderen vluchtende moeder. Zonder enige terughoudendheid zien we hoe de kinderen zwaar verwaarloosd worden en de zorg voor de ouders op zich nemen. Het deed me pijn dit te zien. Ik was nogal verbaasd over de wending aan het eind van de film. Ik wist me daar eigenlijk geen raad mee, want alle narigheid en verwaarlozing werd zomaar weggewimpeld. Het beeld dat van de ouders was geschetst kantelde volledig, welke moralistische bedoeling stak hierachter? Er wordt wel fantastisch geacteerd.
** Ron

 

Your name – Makoto Shinkai, Japan, 2017, 106’.

Een Japanse jongen uit Tokio en een meisje uit een dorp dromen regelmatig dat ze tijd doorbrengen in elkaars lichaam. Er wordt gesprongen in de tijd en het dorpje wordt verwoest door een komeet. Droom en werkelijkheid lopen onophoudelijk door elkaar heen. Dit maakt deze prachtig getekende film niet heel toegankelijk, en hij neemt ook wel heel erg de tijd. Maar ik kon me laten meevoeren door dit sprookje en heb ervan genoten.
**** Ron

 

Un beau soleil intérieur – Claire Denis, Frankrijk / België, 2017, 94’.

Franse film met een prachtige Juliette Binoche in de hoofdrol. Ze is gescheiden en wanhopig op zoek naar een nieuwe partner.  Het lukt haar niet om een lieve man te vinden of toch wel? Er wordt heel veel gepraat in de film en naar mijn smaak gebeurt er te weinig.
*** Peter

Juliette Binoche schittert in deze film waarin zij een net gescheiden vrouw speelt, die van de ene relatie in de andere rolt. Het is een echt Franse film met weinig actie maar veel gepraat, met soms schrijnende gesprekken. Het zal niet iedereen kunnen bekoren, ik heb heel erg genoten van het prachtige spel van Binoche.
**** Ron

 

Mother! – Darren Aronofsky, Verenigde Staten, 2017, 121’.

In een spookhuis kan van alles gebeuren. In Mother word je in ieder geval verrast. Javier Bardem speelt fantastisch, met zijn ruige kop. Zijn veel jongere echtgenote, Jennifer Lawrence, is een prachtige vrouw. De film is uiteindelijk een kruising tussen een Griekse tragedie en een Christelijk relegieus drama. Het liefdeloze huwelijk mondt uit in een zeer onsmakelijke finale. Voor de liefhebber, niet voor mij.
*** Peter

 

Kleine ijstijd – Paula van der Oest, Nederland, 2017, 81’.

Prachtige film over een bijzondere vriendengroep. De vrienden en vriendinnen hebben elkaar een tijd niet gezien, maar zijn een periode van hun leven samen een muziekband geweest. Ze komen bij elkaar in het grote huis waar ze elkaar intens hebben meegemaakt. De aanleiding is om de as te verstrooien van de gecremeerde bandleider Kas. De verwikkelingen zijn hilarisch, maar ook emotioneel geladen. De stijl van filmen lijkt soms op die van Festen, omdat een cameraatje van een drone gebruikt wordt. De onthullingen zijn lang niet zo schokkend als in Festen, maar het is een genoegen om naar deze groep mensen te kijken.
**** Peter

Zeven maanden na de dood van de populaire zanger Kas komen leden van zijn groep en andere betrokkenen bijeen om zijn as te verstrooien. Het soapachtige verhaal vliegt soms wat uit de bocht en de personages zijn wat eendimensionaal, maar het is een genoegen om naar het spel van deze Nederlandse topacteurs te kijken.
***½ Ron

 

Oude liefde – Nicole van Kinsdonk, Nederland, 2017, 99’.

Oude Liefde vertelt het verhaal van een gescheiden ouderpaar en hun samengestelde gezinnen na de dood van hun zoon. Tragisch, hartverscheurend, ontroerend en gecompliceerd. Prachtig gespeeld, rustig maar niet traag en met veel non-verbale communicatie ėn humor.
**** Carla

Familiedrama over twee gescheiden ouders van rond de 65 jaar. Verwikkelingen met hun kinderen en in hun eigen liefdesleven. Mooie locaties in een veevoerfabriek met afvalsnoepjes en -gebak en in een dierencrematorium. Uitstekend spel, sympathieke film.
**** Peter

Nadat de 40-jarige Roland plotseling is overleden, ontmoeten zijn gescheiden ouders elkaar voor het eerst sinds jaren. Onder invloed van hun gezamenlijke verdriet bloeit hun oude liefde weer op, hoewel ze zich daar allebei in eerste instantie tegen verzetten. Ik vond niet echt overtuigend in beeld gebracht hoe twee 60-ers opeens in pubers veranderen. Ook een aantal onwaarschijnlijke gebeurtenissen maakten de film voor mij nogal soapachtig. Ondanks de goede acteurs kon ik me niet laten meeslepen door deze film.
**½ Ron

 

120 BPM – Robin Campillo, Frankrijk, 2017, 140’.

In deze film zien we hoe een Franse actiegroep in de 90-er jaren strijdt voor het beschikbaar komen van een medicijn voor de toen nieuwe ziekte AIDS. Pas in het tweede deel van de film leer je de leden van de actiegroep beter kennen en zie je wat de ziekte teweegbrengt. Als die persoonlijke kant eerder belicht was, had ik de film evenwichtiger gevonden, en had hij op mij nog meer indruk gemaakt.
**** Ron

 

Heartstone – Gudmundur Amar, Ijsland / Denemarken, 2016, 126’.

Dit vond ik een indrukwekkende film over jongeren die opgroeien in een IJslands dorpje. Van twee vrienden is de ene erg gericht op meisjes, en komt de andere er geleidelijk achter dat hij zich veel meer aangetrokken voelt tot zijn vriend. De film neemt de tijd om het verhaal te vertellen, we zien prachtige landschappen, en knap spel van de jonge acteurs.
**** Ron

 

Insyriated – Philippe van Leeuw, België, 2017, 85’.

Insyriated speelt zich compleet af in een appartement in een verwoeste buurt in Damascus, waar bijna iedereen weg is. Het huis wordt in de gaten gehouden door scherpschutters waardoor de laatste bewoners van dit gebouwencomplex letterlijk geen kant op kunnen. Het drama is intiem en beklemmend en laat goed zien hoe alledaagse mensen onder deze omstandigheden hun gewone bestaan hebben aangepast aan de omstandigheden. Ik vond het een indrukwekkende film die wat met me deed, het laat ook zien dat we vluchtelingen niet zo maar de deur kunnen wijzen.
**** Els

 

American Made – Doug Liman, Verenigde Staten, 2017, 115’.

Tom Cruise speelt in American Made de rol van piloot Barry Seal die het aanbod krijgt van de CIA om communistische kampen te fotograferen in Latijns-Amerika, Tussen 1978 en 1985 raakt hij betrokken bij wapen- en drugssmokkel. Ik heb geboeid naar de film gekeken en was aan het eind verbijsterd van wat er geopenbaard werd.
**** Els

 

The Nile Hilton incident – Tarik Saleh, Zweden/Denemarken/Duitsland/Frankrijk, 2017, 106’.

Spannende en zeer sfeervolle politieke thriller die mij boeide van het begin tot het eind. De Egyptische rechercheur Nourdin  laat zien hoe corruptie werkt. Het decor is de chaotische, Arabische stad Cairo vlak voor de massale protesten op het Tahrirplein. Nourdin hoort bij de corrupte politie, maar gaat zijn eigen weg wanneer een zangeres vermoord wordt in het Hilton hotel. De tegenstellingen tussen arm en rijk, de geluiden van de stad en de muziek zogen mij de film in. Nourdin staat onder zware druk, maar houdt stand.
***** Peter

 

Loveless – Andrey Zvyagintsev, Rusland, 2017, 127’.

Ouders zijn bij hun (vecht)scheiding alleen met zichzelf bezig en vergeten daardoor dat zij ook nog een kind hebben. Na de scheiding willen zij geen van beide voor hem zorgen. Een verhaal over een liefdeloos gezin, waarvan het kind de dupe is.
Erg aangrijpend.
**** Astrid

Zeer realistisch gemaakte, indrukwekkende Russisch film vol onaangename personages. Zjenja en Boris zijn uitgekeken op elkaar. Wat nog erger is ze zijn uitgekeken op hun zoontje Aleksej van 12. Terwijl de ouders bezig zijn met hun nieuwe relatie verdwijnt Aleksej. Een cynische politieagent adviseert de ouders om, gesteund door professionals, zelf te gaan zoeken. Die zoektocht is huiveringwekkend spannend.
**** Peter

Bij de vechtscheiding van zjn ouders voelt de 12-jarige Aljosha dat zijn beide ouders hem liever niet willen meenemen in hun verdere leven. Pas na twee dagen merken zij dat hij verdwenen is, en komt er een zoektocht op gang. Een sterke en sfeervolle film, die alle tijd neemt.
**** Ron

 

Loving Vincent – Dorota Kobiela, Hugh Welchman, Verenigd Koninkrijk / Polen, 2017, 91’.

Een visueel spektakel, deze film waarin elk beeldje handmatig is geschilderd in de stijl van Van Gogh. er komen veel vragen langs over de dood van Van Gogh en de laatste periode van zijn leven. Ontroerend!
**** Ron

 

Tulipani – Mike van Diem, Nederland, 2017, 90’.

Tulipani is een tragikomedie over een romantische Zeeuwse boer die na de watersnoodramp van 1953 nooit meer natte voeten wil hebben en daarom naar Zuid-Italië fietst. Aan de rand van een klein dorpje weet hij tulpen te kweken en groeit uit tot een legende.
Een heerlijk ontspannen humoristische film, na afloop verlaat je met een vrolijk gemoed de zaal.
***½ Els

Deze nieuwe film van Mike van Diem is onderhoudend. In een gelaagde vertelconstructie wordt het verhaal verteld van Gauke, die na de watersnoodramp in 1953 naar Zuid-Italië verhuist. Hij wordt erg populair in een klein bergdorpje. Aan de ene kant humoristisch, aan de andere kant hard, maar de film verveelt geen moment en het zijn prachtige beelden. Jammer dat de personages wat weinig diepgang hebben meegekregen.
***½ Ron

 

Maudie – Aisling Walsh, Ierland / Canada, 2016, 115’.

Maudie is een intiem portret van een bijzondere kunstenares die ernstig gehandicapt is door reumatische artritis, het speelt in de jaren 30 van de vorige eeuw. Maudie leefde het grootste deel van haar leven in armoede met haar man in een piepkleine woning zonder elektriciteit of stromend water.
Een mooie en ontroerende film.
**** Astrid

Maudie is het levensverhaal van Maud Lewis en haar ontwikkeling tot bekende Canadese volksschilder. Ondanks haar fysieke problemen neemt ze, om onafhankelijk te zijn, een baan aan als huishoudster bij de stugge, afstandelijke visboer Everett Lewis. Wat begint als moeizame relatie groeit uit tot een bijzonder huwelijk. Ethen Hawk speelt geweldig met zijn horkerige gedrag en ook Sally Hawkins vertolkt haar rol prachtig. Ik heb genoten van deze film.
**** Els

Dit is de biopic over Maud Lewis, een ongeschoolde vrouw met ernstige reumatische artritis, die een bekende primitieve schilder werd. Ze leefde in een klein huisje op het Canadese Nova Scotia met een simpele visser. Hun relatie staat centraal in deze film, die de tijd neemt. De twee hoofdrolspelers zetten allebei een fantastische rol neer, Sally Hawkins als Maud, en Ethan Hawke als haar sociaal zeer onhandige echtgenoot.
**** Ron

 

The Beguiled – Sofia Coppola, Verenigde Staten, 2017, 94’.

Korporaal John McBurney wordt tegen het eind van de Amerikaanse Burgeroorlog gewond opgenomen in een meisjesinternaat. Daardoor veranderen de onderlinge verhoudingen van de vijf leerlingen, hun juf en de directeur. De film laat mooie kostuums zien, de scènes zijn beeldschoon opgenomen, maar de film blijft voor mij aan de afstandelijke kant, ik werd niet opgetild en meegezogen in het verhaal.
*** Els

In de Amerikaanse Burgeroorlog leven twee volwassen vrouwen en vijf meisjes in een groot internaat. Als een gewonde vijandelijke soldaat hulp nodig heeft, vangen ze hem op. Hij zet de fantasie van elk van de bewoners aan het werk en dat brengt veel teweeg in hun onderlinge relatie. Ik vond dit een mooi kostuumdrama, dat sfeervol is verfilmd en de tijd neemt om het verhaal te laten zien.
**** Ron

 

Sing song – Mischa Kamp, Nederland, 2017, 96’.

Jongerenfilm over een muziek- en zangwedstrijd in Paramaribo. De hoofdpersoon van de film is kandidaat voor de wedstrijd, maar vooral op zoek naar haar Surinaamse moeder. Met haar kom je op veel plaatsen in Paramaribo en in Suriname, ook op de rivier en in het oerwoud. Voor mensen met een warm hart voor Suriname is het een feest van herkenning. Een vrolijke film met een mooi, ontroerend einde.
**** Peter

 

 

Wind River – Taylor Sheridan, Verenigd Koninkrijk/Canada/Verenigde Staten, 2017, 110’.

Spannende thriller die zich afspeelt in de natuur en de sneeuw van Amerika. Een Indiaanse tiener wordt vermoord gevonden. Een jager en een FBI agente volgen de sporen. Een harde film met sterke vrouwen in de hoofdrol.
***** Peter

Als in een indianenreservaat in Wyoming een jonge vrouw van 18 dood wordt gevonden, gaat een jager op zoek en helpt de vrij hulpeloze FBI. Het levert een spannende, sfeervolle, goedgemaakte thriller op. Ik had er wat moeite mee dat de oplossing wordt gevonden in het eigen rechter spelen, omdat de overheid in gebreke blijft. Dit lijkt me koren op de molen van Amerikaans boze witte mannen.
***½ Ron

 

Die Göttliche Ordnung – Petra Biondina Volpe, CH, 2017, 96’.

In 1971 vindt er in Zwitserland een referendum plaats over kiesrecht voor vrouwen. We zien een jonge vrouw in een dorp geleidelijk politiek bewust worden. En ze krijgt een paar medestanders. Natuurlijk is er ook veel weerstand, maar er ontstaan ook mooie vriendschappen. De hoofdrolspelers acteren goed, het is jammer dat sommige personages enigszins karikaturaal zijn, maar dit past ook wel bij de humoristische toon van deze film. Zeer onderhoudend!
**** Ron

 

Kedi – Ceyda Torun, Turkije/Verenigde Staten, 2016, 79’.

Documentaire over de straatkatten van Istanboel. Fijn op kattenhoogte gefilmd en met mooie close-ups. Verschillende katten en groepen katten komen in beeld met hun manieren van charmant overleven. De katten en hun vrijwillige verzorgers zijn fotogeniek en de verhalen zijn aandoenlijk. Wat voor mij ontbrak was een rode draad die de losse verhalen met elkaar verbindt.
*** Peter

Deze documentaire over katten in Istanbul geeft een aardig beeld over het dagelijks leven in gewone wijken in deze stad. We krijgen een kijkje in het leven van een aantal katten en de mensen die hen verzorgen. Het zijn prachtige beelden van de katten, en ook van de stad. De film is soms licht filosofisch van toon, en is een absolute must voor kattenliefhebbers, waar ik er een van ben.
**** Ron

 

Elvis & Nixon – Liza Johnson, VS, 2016, 96’.

De film gaat over de ontmoeting die Elvis eind december 1970 heeft met president Nixon. Dat gaat allemaal niet vanzelf, Elvis lapt alle regels aan zijn laars. De beide heren zien er qua uiterlijk niet direct uit zoals ik ze me herinnerde maar dat went snel en ze spelen fantastisch. De legendarische ontmoeting werd destijds vastgelegd en is nog altijd de meest opgevraagde foto van het Nationaal Archief.
*** Els

Elvis Presley maakt zich zorgen over de VS en wil het land helpen. Hij wil perse president Nixon spreken. Deze legendarische ontmoeting vond ook echt plaats. Hoewel het een wat beperkt verhaal is, boeit de film elke minuut, met name door het acteerwerk van de hoofdrolspelers. Zij slagen erin om geen karikatuur van hun personages te maken, hoewel dat risico groot was. De film gaat ook nog over vriendschap, eenzaamheid en door de TV gecreëerde angsten.
***½ Ron

 

Summer 1993 – Carla Simón, Spanje, 2017, 97’.

In Summer 1993 wordt de zesjarige Frida na het overlijden van haar ouders opgenomen in het gezin van haar oom en tante. Waaraan haar moeder is overleden wordt langzaam in de film duidelijk gemaakt. Door manipulatief gedrag probeert Frida een plaats te bemachtigen in haar nieuwe gezin en dat gaat vaak ten koste van haar kleine nichtje Anna. De meiden spelen hun rol alle twee super en dat alles niet van zelf gaat, is eigenlijk vanzelfsprekend.
**** Els

 

Homo sapiens – Nikolaus Geyrhalter, CH/D/AU, 2016, 94’.

We zien beelden van menselijke bouwsels in verval, over de hele wereld. Statische beelden zonder mens erop, maar wel met dwarrelende blaadjes of vogels. Naarmate de documentaire vorderde ging ik steeds meer zien. Wat zal de mens ooit achterlaten op aarde? Een onthaastende documentaire, ik vond hem indrukwekkend.
**** Ron 

 

 

 

 

 

Bezig met laden