Effe kijke

Effe kijkes zijn korte recensies geschreven door onze eigen medewerkers. We geven maximaal 5 sterren.

   The favourite – Yorgos Lanthimos, Ierland / Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 2018, 119’.

Terwijl de Engelsen in oorlog zijn met de Fransen, speelt er zich op het koninklijk hof nog een oorlog af: die tussen de labiele paranoïde Britse koningin Anne, haar belangrijkste adviseur Sarah en het ambitieuze kamermeisje Abigail. Het acteerwerk is prachtig, kostuums zijn erg fraai, humor is er volop… voor mij had het iets korter gekund.
***½ Els

Nooit zag ik zo'n bijzondere kostuumfilm. De vrouwen in prachtige jurken en mantels, de mannen opgemaakt en met weelderige pruiken. De vrouwen zijn de mannen duidelijk de baas. Schitterende decors, regelmatig in supergroothoek formaat gefilmd. Mooie rol voor 17 tekeningkonijnen. Prachtig spel tussen de koningin van Engeland en twee vrouwen die strijden om de macht. Heerlijke film waarin grove taal en sex een openlijke rol spelen. Vulgair en delicaat tegelijk, een film waarvan ik heb gesmuld.
***** Peter

Begin 18e eeuw regeert de labiele, ziekelijke koningin Anne over Engeland, gesteund door haar vriendin Lady Sarah. Een nieuwe dienares wordt door Sarah aan het hof geïntroduceerd, en deze Abigail ziet hiermee een kans om weer bij de aristocratie terug te keren. Er barst een keiharde machtsstrijd uit. Prachtig qua aankleding, acteren, sfeer en camerawerk, en met flink wat, soms zwarte, humor.
****½ Ron

 

   Girl – Lukas Dhont, België, 2018, 100’.

In Girl zie je goed hoe zwaar het traject is om van jongen naar meisje te veranderen. En terwijl die transitie in gang gezet is, gaat Lara ook naar de balletacademie. Lessen daar zijn pittig. Haar vader staat positief in het geheel, moeder vind ik de grote afwezige, waarom wordt ze in het geheel niet genoemd? Ik zag heel veel ballettraining, situaties thuis met vader en broertje, maar geen schoolleven buiten het ballet. Voor mij is de film niet compleet.
*** Els

Lara is als jongen geboren, maar voelt zich een meisje en begint een hormoonkuur, in aanloop naar een geslachtsveranderende operatie, terwijl ze ook een zware balletopleiding volgt. Dat is veel te veel voor haar, en niemand grijpt in. Dat vond ik wat onwaarschijnlijk, ik mag hopen dat er in zo’n situatie iets meer psychische begeleiding wordt geboden. Er wordt, met name door de hoofdrolspeler, erg knap geacteerd, maar voor mijn gevoel zat er teveel drama in de film. Het thema is voor mij meer hoe je om zou moeten gaan met een zo vreselijk gedreven kind, dan het tonen van een transgenderproces.
***½ Ron

 

   Werk ohne Autor – Florian Henckel von Donnersmarck, Duitsland / Italië, 2018, 188’.

Wat een indrukwekkende film, ik was er ondersteboven van. Heb al veel films over de oorlog gezien en steeds weer komt er een nieuw verhaal naar boven. Zo mooi zoals alles in deze film in elkaar grijpt en dat aan het eind een soort eerbetoon aan “tante Elisabeth” wordt gebracht. Je vraagt je af of het allemaal waar is zoals het gelopen is, het verhaal is gebaseerd op het leven van Gerhard Richter … je zou het zelf niet eens zo kunnen bedenken. De film duurde ruim drie uur, maar het was voorbij voor je er erg in had.
***** Els

WERK OHNE AUTOR  is een film die me van het begin tot het eind geboeid heeft. Het is een mooi stuk geschiedenis en daarbij wat er met mensen in en na een oorlog kan gebeuren. Omdat de film een aantal generaties neerzet en vertelt over een langer tijdsbestek krijg je inzicht hoe oorlog generaties lang invloed heeft. Het verhaal laat ook zien wat kunst met mensen doet. Kunst laat zien dat we niet weg moeten kijken (“Never look away”). Door kunst te gebruiken om een probleem weer te geven, kun je laten zien wat het probleem is. Een prachtige film!
**** Hennie

De film begint met een rondleiding in een museum met 'ontaarde' moderne kunst in Dresden, 1937. De jonge vrouw met haar neefje spelen beide een hoofdrol in de film. Zij houden van elkaar en zij zijn beide geïnteresseerd in kunst. De liefde en kunst spelen een hoofdrol in de film. Daarnaast is de geschiedenis van Duitsland vlak voor, in en geruime tijd na WO II leidend. Die geschiedenis kent veel gruwelijks en slechte mensen. Goed en kwaad, mooi en lelijk, daar gaat de film ook over. Ik vond het prachtig, duidelijk en ook dromerig. Film op zijn mooist.
***** Peter

De film begint in de Tweede Wereldoorlog met de deportatie van een geestesziek meisje. Ik vond dat dit weinig subtiel in beeld werd gebracht, maar toen het verhaal hierna haar jonge neefje volgde, dat kunstenaar werd, begreep ik dat het begin niet anders verteld kon worden. Het is een prachtige film over de zoektocht naar de eigen identiteit, integriteit en liefde in het na-oorlogse Duitsland. Voor mij klopte alles aan deze film en hinderde het mij niet dat hij erg lang is. Een film om achteraf nog eens uitgebreid over na te denken of te praten. En dus een grote aanrader!
***** Ron

 

   The mule – Clint Eastwood, Verenigde Staten, 2018, 116’.

Clint Eastwood is 88 jaar en speelt in deze film weer een uitstekende rol. Een rustige rol, na een leven als dagleliekweker rolt hij in een baantje als drugskoerier. Hij is als oude man en rustige autorijder geknipt voor deze functie. Eigenlijk gebeurt er weinig, maar er is de constante dreiging dat het mis moet gaan. Ook is de film soms lekker incorrect en geeft ze terloops allerlei commentaar op het leven. Ik ben fan van deze man, al heel lang, ik vind het een prachtfilm.
***** Peter

 

   A private war – Matthew Heineman, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 2018, 110’.

Dit is een biopic over de beroemde oorlogscorrespondente Marie Colvin. Zij wilde de wereld laten weten wat er in oorlogsgebieden gebeurde, was enigszins verslaafd aan de spanning, maar had veel alcohol en sigaretten nodig om dit leven vol te houden. Haar laatste missie was Homs in Syrië. Ik vond de film zeer indrukwekkend, het meest trieste vond ik nog dat de wereld geschokt leek, maar vervolgens helemaal niets deed.
****½ Ron

 

   High life – Claire Denis, Duitsland / Frankrijk / Verenigd Koninkrijk / Polen / Verenigde Staten, 2018, 110’.

Een ruimteschip wordt met een aantal zware criminelen aan boord op een heel verre missie gestuurd. Uiteindelijk blijven Monte en dochter Willow over. Een mooie film met lange, rustige en korte heftige momenten, waardoor ik geheel werd meegesleept, en die me overtuigde.
**** Ron

 

   Lazzaro felice – Alice Rohrwacher, Italië / Zwitserland / Frankrijk / Duitsland, 2018, 125’.

In dit Italiaanse sprookje is Lazzaro een engelachtige jongen in een dorpje op het platteland. Na zijn val in een ravijn wordt hij zo’n 20 jaar later wakker, nog even engelachtig. Maar de wereld is wel veranderd. Mooi gegeven, maar nogal traag gefilmd. Toch bleef de film me boeien.
**** Ron

 

   Gloria Bell – Sebastián Lelio, Chili / Verenigde Staten, 2018, 102’.

Gloria is gescheiden, en ze leert de eveneens gescheiden Arnold kennen. Het wordt al snel duidelijk dat er iets mis is met hem. Het wordt allemaal rustig en keurig in beeld gebracht, met goed acteerwerk van met name Julianne Moore. De film verraste me niet echt.
***½ Ron

 

   Pájaros de verano – Cristine Gallego/Ciro Guerra, Colombia/Denemarken/Mexico, 2018, 125’.

In het Colombia van de zeventiger jaren heeft Rapayet een grote bruidsschat nodig om met Zaida te kunnen trouwen. Om aan geld te komen gaat hij marihuana smokkelen, op steeds grotere schaal. Als zijn partner hem bedriegt, is dat het begin van een spiraal van geweld. De moderne tijd wordt tegenover de inheemse Wayuu-tradities gezet in een sfeervolle, boeiende film.
****½ Ron

 

   Vice – Adam McKay, Verenigde Staten, 2018, 132’.

Dit is een biopic over Dick Cheney, de vice-president onder Bush. Met een fantastisch acterende, nauwelijks herkenbare Christian Bale. Cheney wordt neergezet als een gewetenloze machtspoliticus, hiertoe aangespoord door zijn vrouw. We krijgen heel veel informatie, soms ook in humor verpakt. Ik vond deze film onderhoudend en onthullend.
**** Ron

 

   Coureur – Kenneth Mercken, België, 2019, 96’.

Een jonge Belgische wielrenner neemt, opgejut door de wil om te winnen, alle mogelijke stimulerende middelen, en dat gaat niet goed. Knap gemaakte film, maar wel een vrij simpel en rechtlijnig verhaal. De jongen wordt niet veel meer dan het slachtoffer van zijn ambitie.
*** Ron

 

   Minding the gap – Bing Liu, Verenigde Staten, 2018, 93’.

Dit is een fantastische documentaire over 3 vrienden met skateboards in een middelgrote stad in de Verenigde Staten. De regisseur is een van de drie, dat zorgt voor grote openheid en onderlinge warmte. Veel thema’s komen langs, huiselijk geweld, opgroeien, keuzes maken, alcoholgebruik en het belang van skaten in hun leven, om andere dingen even te vergeten. Ik vind dit een grote aanrader!
***** Ron

 

   Can you ever forgive me? – Marielle Heller, Verenigde Staten, 2018, 106’.

Lee Israel schreef een aantal biografieën waar geen markt voor was. Om aan geld te komen verkoopt ze samen met haar maatje Jack vervalste schrijversbrieven. Daar is wel een markt voor. De beide acteurs zetten een fantastisch stel oplichters neer. Dit is een onderhoudende film, die me vooral dankzij het acteerwerk wist te ontroerend.
**** Ron

 

   No date, no signature – Vahid Jalilvand, Iran, 2017, 104’.

Een Iraanse arts rijdt volstrekt buiten zijn schuld een motor aan. Dit ongeluk heeft grote gevolgen en de man wordt geplaagd door schuldgevoelens. Dit ingenieuze verhaal wordt sober verteld, de film neemt zijn tijd, maar blijft boeien.
**** Ron

 

   Het Pärt gevoel – Paul Hegeman, Nederland, 2019, 75’.

Deze documentaire gaat over de betekenis van Arvo Pärt, de populairste hedendaagse klassieke componist. We horen veel mooie muziekfragmenten en zien interviews met musici en korte gesprekken met de componist zelf. Ik heb er geboeid naar zitten kijken, het is wel iets voor echte liefhebbers.
**** Ron

 

   Ray & Liz – Richard Billingham, Verenigd Koninkrijk, 2018, 108’.

De regisseur toont in oud beeldformaat (4:3, het oude televisiebeeld) in een rustig tempo enkele gebeurtenissen uit zijn eigen jeugd. Met een alcoholistische vader en een passieve moeder met flink overgewicht. Het zijn wrange, zwartkomische gebeurtenissen die nogal fragmentarisch zijn. Er is niet echt een verhaal, en geen ontwikkeling. Daardoor zat ik het als kijker op afstand met verbazing te bekijken, zonder echt geraakt te worden.
*** Ron

 

   If Beale street could talk – Barry Jenkins, Verenigde Staten, 2018, 119’.

In warme kleuren en met veel muziek wordt een dreigende sfeer geschapen. Mooie en rustige film over liefde en discriminatie in de 70-er jaren van de vorige eeuw. Bijzonder dat de dreiging bijna nergens over gaat in fysiek geweld. Het vertellen erover en de fantasie volstaan.
**** Peter

Deze verfilming van de roman van James Baldwin toont ons een schrijnend verhaal. Trish en Fonny zijn Afro-Amerikanen in de 70-er jaren, en erg verliefd. Als hij vals wordt beschuldigd van een verkrachting, blijkt zij zwanger te zijn. Haar familie vangt Trish fantastisch op. Er zitten prachtige scènes in de film. Alles bij elkaar vond ik de film toch erg traag en alles werd heel nadrukkelijk in beeld gebracht. Er werd naar mijn idee wel erg weinig aan de fantasie van de kijker overgelaten.
***½ Ron

 

   Capharnaüm – Nadine Labaki, Libanon / Verenigde Staten / Frankrijk, 2018, 126’.

Film kijkt alsof het echt gebeurt, alsof het geen geacteerde film is. De film speelt in de ruige omstandigheden van een krottenwijk en/of een vluchtelingenkamp in Libanon. Je ziet alle ontberingen door mee te kijken met een ongeveer 12-jarige jongen. Opvang in de regio en kinderpardon daar dacht ik aan. De manier van filmen is of je er zelf bij bent en er bovenop zit. Jaloers werd ik er niet van, wel verdrietig, dat dit soort leefomstandigheden bestaan. Gelukkig is Zain ook inventief en valt er te lachen over hoe hij zorgt voor Yonas, die net geen baby meer is.
***** Peter

Zain is ongeveer 12 jaar oud en hij leeft in Beirut zonder papieren in ellendige omstandigheden. Hij heeft een dramatisch leven, maar blijft zijn menselijkheid behouden met oog voor anderen in zijn omgeving. Ondanks alle narigheid die als een mokerslag binnenkomt vond ik het een prachtige film, waarvan het slot me zeer ontroerde.
***** Ron

 

   The hate U give – George Tillman Jr., Verenigde Staten, 2018, 133’.

Black lifes matter, over politiegeweld tegen Afro-Amerikanen. Een zwart gezin woont in een zwarte wijk, maar de kinderen zitten op een witte school. Wanneer Starr er getuige van is dat haar jeugdvriend Kharlil door de politie wordt doodgeschoten is er naast enorm veel verdriet een grote verontwaardiging. Alle dilemma's komen voorbij. De vader vond ik indrukwekkend in zijn liefde voor zijn vrouw en kinderen, maar ook in zijn oprechtheid. Gospel en rap geven de film een prachtige sfeer. Betrokken en ontroerende prachtfilm.
***** Peter

Starr is 16 en woont in de zwarte wijk. Haar ouders hebben haar op een highschool gezet met voornamelijk blanke leerlingen. Dat geeft haar een gespleten leven. Als zij er getuige van is hoe haar jeugdvriendje Khalil door een politieman wordt neergeschoten bij een controle, wordt ze door de omstandigheden gedwongen kleur te bekennen. Ondanks enkele wat zoetige momentjes vond ik het een indrukwekkende en aangrijpende film, met sterk acteerwerk, en genoeg om over na te denken.
****½ Ron

 

   At eternity’s gate – Julian Schnabel, Zwitserland / Ierland / Verenigd Koninkrijk / Frankrijk / Verenigde Staten, 2018, 111’.

Willem Dafoe schittert als Vincent van Gogh in diens laatste levensfase. We kruipen ongeveer in het hoofd van de schilder door de manier waarop deze indringende film gemaakt is, en dat is erg knap. We beleven hiermee de gekte die af en toe bezit van hem nam heel intens. De acteurs zijn dicht op de huid gefilmd, dat levert prachtige momenten op.
**** Ron

 

   Un amour impossible – Catherine Corsini, Frankrijk / België, 2018, 135’.

De voice-over is van Chantal, de dochter van Rachel en Philippe, zij vertelt het verhaal. De Franse film speelt van de jaren 50 tot en met de jaren 90 van de vorige eeuw. Het is een heftig levensverhaal. Over een liefde die hartstochtelijk begint. Rachel is een krachtige vrouw die vecht voor haar dochter en voor haar bestaan. Een film die mij raakte en laat zien hoe moeilijk het is om te leven. Het onbespreekbare bespreekbaar maken. Rachel is aan het einde van de film letterlijk getekend door haar leven.
***** Peter

Dit is een knap gemaakt Frans psychologisch drama. Rachel heeft niet veel schoolopleiding genoten en ze krijgt een relatie met de zeer erudiete Phillipe. Ze raakt zwanger, maar hij wil niet met haar trouwen. Later ziet de vader zijn dochter met regelmaat, en dat zet de relatie tussen Rachel en haar dochter Chantal flink onder druk. Ik vond het wel erg zwaar allemaal wat er in deze film langskwam.
***½ Ron 

 

   Mary Queen of Scots – Josie Rourke, Verenigd Koninkrijke, 2018, 124’.

In de 16e eeuw is Elizabeth koningin van Engeland, en Mary Stuart de Schotse koningin. Mary maakt door haar afkomst aanspraak op de Engelse troon. In dit kostuumdrama krijgen de, fantastisch gespeelde, koninginnen hedendaagse gedachten toegekend, terwijl ze aan de andere kant gewoon moesten doen wat de mannen bedachten. Dat wringt voor mij wat. Ook worden de historische feiten aangepast aan het verhaal en het moderne uitgangspunt. De film is overigens wel zeer onderhoudend en fraai vormgegeven.
*** Ron

 

   Styx – Wolfgang Fischer, Duitsland, 2018, 94’.

Een vrouwelijke arts zeilt solo voor de kust van Afrika.Daar drijft een vissersboot vol vluchtelingen, de kustwacht maakt volstrekt geen haast en passerende schepen helpen niet. Wat moet ze? Een indringend verhaal dat absoluut verteld moet worden. Als film kwam hij wat traag op gang, en miste hij voor mij wat subtiliteit.
***½ Ron

 

   Green book – Peter Farrelly, Verenigde Staten, 2018, 130’.

Mooie film over de pianist Don Shirley, die met zijn trio concerten geeft in het zuiden van de Verenigde Staten, begin 60-er jaren. Shirley is een grote, keurige, Afro-Amerikaanse muzikant. Zijn chauffeur is een kleine, grofgebekte Italiaanse uitsmijter. Samen gaan ze op reis en zijn ze op elkaar aangewezen. Vooroordelen en stereotyperingen, ze zitten zeker in de film. Maar de reis door de VS en de vriendschap die ontstaat verwarmde mijn hart!
**** Peter

Een succesvolle zwarte jazzpianist laat zich in de 60-er jaren door een blanke chauffeur op een toernee door de zuidelijk staten van de Verenigde Staten rijden. De pianist is hoog opgeleid, en de chauffeur niet, die heeft nogal racistische ideeën. De tegenstellingen tussen deze twee worden met overigens sterk spel wel flink dik aangezet, ik had een enkele keer kromme tenen. Het kan natuurlijk geen kwaad om dit schrijnende verhaal toegankelijk te maken voor een breed filmpubliek, maar het wordt soms wel erg sweet.
***½ Ron

 

    Free solo – Jimmy Chin / Elizabeth Chai Vasarhelyi, Verenigde Staten, 2018, 100’.

Het ongelofelijke en letterlijk adembenemende verhaal van Alex Honnold, rotsklimmer die zijn levenslange droom wil verwezenlijken: Het beklimmen van de beroemdste rotswand van de wereld, de 1 kilometer hoge El Capitan in Yosemite National Park, ... free solo.
Vreselijk spannend zodat ik af en toe zelfs mijn ogen sloot en bij mij vragen werden opgeroepen over verantwoordelijkheid.
**** Astrid

Mij was niet bekend dat het gedaan wordt: ongezekerd, zonder touw hoge, steile rotswanden beklimmen. Alex doet het al zijn hele leven en hij beklimt in deze documentaire El Cap, de kapitein in Yosemite park. Hij is goed voorbereid en doordrongen van alle gevaren. Hij lijkt een verstandige waaghals, het is griezelig om te zien, prachtig en indrukwekkend gefilmd. Ik vond het adembenemend en moest denken aan de film Grizzly man...
**** Peter

 

   Stan & Ollie – Jon S. Baird, Verenigd Koninkrijk, 2018, 98’.

Stan en Ollie beleefden hun hoogtijdagen voor WOII. Na de oorlog willen ze nieuw leven blazen in hun filmcarrière door op tournee te gaan in Engeland. Als twee vrienden elkaar zo goed kennen, ergeren zij zich ook aan elkaar. Verwacht geen “dikke en dunne” film, er komen wel wat acts voorbij maar dat is niet het hoofd thema van de film. Ik heb genoten van deze  film, leuk om eens te zien hoe het achter de schermen ging.
**** Astrid 

Ontroerende film over Laurel & Hardy op hun laatste tournee door Groot-Brittannië in de jaren 50 van de vorige eeuw. Op een bijzonder originele manier komen heel veel grappen van de dikke en de dunne, die in mijn geheugen verborgen waren, terug. Ik verraad alleen de piano, die natuurlijk niet als piano en niet op precies dezelfde manier van de trap naar beneden glijdt. De liefde en de passie voor de lach en voor elkaar vond ik hartverwarmend.
***** Peter

Aan het eind van hun loopbaan gingen Laurel & Hardy op toernee om geld binnen te halen voor een nieuwe film. Er wordt in deze biopic fantastisch geacteerd. Deze film over vriendschap zit vol humor, maar ook melancholie en drama. Hij ontroerde me. Mooi!
**** Ron

 

   Buddy – Heddy Honigmann, Nederland, 2018, 86’

Dit is een hartverwarmende, ontroerende documentaire over hulphonden. Veelal gefilmd op ooghoogte van de honden. Je leert een aantal mensen met een beperking, hun omstandigheden en hun honden beter kennen. En de relatie tussen deze mensen en hun honden. Ik wist niet dat er zoveel andere hulphonden waren naast de blindengeleidehonden. Absoluut de moeite waard om te bekijken.
****½ Ron

 

   Das schweigende Klassenzimmer – Lars Kraume, 2018, Duitsland, 111’.

DAS SCHWEIGENDE KLASSENZIMMER is een boeiend en moedig hoofdstuk uit de Koude Oorlog. Gebaseerd op de persoonlijke ervaringen en het indrukwekkende gelijknamige boek van Dietrich Garstka - een van de 19 scholieren die door een simpel gebaar een geheel staatsapparaat op zich af kregen. Een film die je niet snel zal vergeten.
***** Astrid

Kurt en Theo zien schokkende beelden over de Hongaarse Opstand in 1956. Uit solidariteit besluiten ze om met de gehele eindexamenklas één minuut stilte te houden. Wat die ene minuut stilte allemaal te weeg brengt, is ongelooflijk. Een zeer aangrijpende en waargebeurde geschiedenis. Deze film zal lang blijven hangen.
***** Els

Een mooi verhaal over een middelbare schoolklas die in Oost-Duitsland in 1956 twee minuten stil blijft naar aanleiding van de Russische inval in Hongarije. De onderlinge solidariteit is groot, de gevolgen ook. Ik vond de verfilming wat afstandelijk, waardoor niet alle personages helemaal tot leven kwamen, dat vond ik het enige minpuntje van deze film.
**** Ron

 

   Colette – Wash Westmoreland, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 2018, 111’.

Dit is een biopic over de schrijfster die rond 1900 populaire boeken schreef, die werden uitgebracht onder de naam van haar man. We zien hoe Colette geleidelijk zelfstandiger wordt en eigen keuzes gaat maken. Een boeiend tijdsbeeld, een aansprekend verhaal en mooi acteerwerk van Keira Knightley.
**** Ron

 

   Eighth grade – Bo Burnham, Verenigde Staten, 2018, 93’.

In de Verenigde Staten zit Kayly in de hoogste brugklas en is actief op de sociale media. Ze is introvert en niet geliefd bij haar klasgenoten. Haar gescheiden vader doet erg zijn best, maar meestal net op de verkeerde manier. Ik vond dit een mooie film met knap spel en veel pijnlijke situaties. De hoofdpersoon wist me flink te raken met haar optimistische doorzettingsvermogen.
**** Ron

 

   Roma – Alfonso Cuarón, Mexico / Verenigde Staten, 2018, 135’.

Een film in zwart-wit spelend in Mexico-stad. Een gegoede familie maakt gebruik van vrouwen voor de huishouding. Omgevingsgeluid speelt een grote rol in de film: een aardbeving, een studentenopstand, het geluid van de zee. Het is net een natuurfilm zonder voice-over. Een bijzonder liefdevol portret van een leven in de grote stad. Werkelijk prachtig op het grote doek met dolby surround.
***** Peter

Een dienstmeisje woont in bij een gezin met 4 kinderen. Er gebeurt niet heel veel in deze trage film, met rustige brede camerabewegingen. De zwart/wit-beelden zijn prachtig, er wordt optimaal gebruik gemaakt van het surroundgeluid. Toch vond ik de film meer vorm dan inhoud hebben, een genot om naar te kijken, maar wat wil de regisseur ons nu precies vertellen? Daarover, en over het autobiografische karakter van de film moet je meer lezen om optimaal te kunnen genieten en veel achtergronden worden bekend verondersteld. Daar schiet de film zelf voor mij iets in tekort.
**** Ron 

 

   Blaze – Ethan Hawke, Verenigde Staten, 2018, 129’.

Blaze vertelt een verhaal waarvan er meerdere zijn, toch doet het wat met je. De muziek is mooi, sinds ik de film gezien heb staat die bij mij op Spotify.
***½  Astrid

We zien fragmenten uit het leven van een Amerikaanse countryzanger, in een rustig tempo, met fraaie beelden en goede muziek. De muzikant Blaze Foley had echt geleefd, ik had nooit van hem gehoord, hoewel bekende zangers nummers van hem hebben opgenomen. Niet heel erg verrassend, wel zeer onderhoudend.
**** Ron

 

   Becoming Astrid – Pernille Fischer Christensen, Zweden / Denemarken, 2018, 123’.

Dit is een ontroerende speelfilm over een Zweedse jonge vrouw die op jonge leeftijd onbedoeld zwanger wordt en moeilijke keuzes moet maken. Dat het hierbij om een deel van het leven van schrijfster Astrid Lindgren gaat wordt knap door het verhaal heen gevlochten. De beelden zijn soms onnodig schokkerig, en het slot werd wel erg zoetig in beeld gebracht. Dit is detailkritiek, want de film wist me flink te raken.
**** Ron

 

   Beautiful boy – Felix van Groeningen, Verenigde Staten, 2018, 120’.

Zeer aangrijpende Amerikaanse film over vader David Sheff en zoon Nic van de Belgische regisseur Felix van Groeningen. Nic raakt verslaafd aan harddrugs. David strijdt voor zijn zoon. Beelden uit heden en verleden maakten op mij een verpletterende indruk. Zelden zo'n hartverscheurende film gezien sinds Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo.
***** Peter

Als er een afstand ontstaat tussen journalist David en zijn tienerzoon Nic, blijkt dat de zoon zwaar drugsverslaafd is. Wat kun je als vader het best doen om je zoon te helpen in zo’n situatie? Loslaten misschien? Een mooie, aangrijpende film, die nergens sentimenteel wordt. Met prachtig acteerwerk.
****½ Ron

 

   Liebe in den Gängen – Thomas Stuber, Duitsland, 2018, 125’.

Chris vindt werk in een groothandel in het magazijn. Hij leert vriendelijke andere mensen kennen en de afstandelijke Marion. Eigenlijk is voor de hoofdpersonen het werk de rustige en veilige plek in hun leven, al blijven de achtergronden van de anderen vaag. De film neemt zijn tijd, er is meer sfeer dan verhaal, ik hield er een zeer warm gevoel aan over.
****½ Ron

 

   Wildlife – Paul Dano, Verenigde Staten, 2018, 104’.

Wildlife is gebaseerd op de roman met dezelfde naam door Richard Ford voor het eerst gepubliceerd in 1990. Ontroerende film, goed geacteerd, geeft een duidelijk beeld over het leven in de jaren '60 van de vorige eeuw in Amerika.
**** Astrid

Een mooie melancholische film over een Amerikaans gezin met één zoon in de jaren zestig van de vorige eeuw. Een tijdsbeeld maar ook een film over de strijd om het dagelijkse bestaan, gezien door de ogen van zoon Joe. Herkenbaar voor mij en mooi klein gehouden met veel ruimte voor overpeinzingen.
**** Peter

Joe is 14 jaar, en het is 1960. Zijn vader is werkloos en zijn ouders beleven een huwelijkscrisis. We zien de situatie vanuit het perspectief van de jongen. Een mooie, ontroerende film, die een goed tijdsbeeld geeft en waarin knap geacteerd wordt.
****½ Ron

 

   Cold war – Pawel Pawlikowski, Polen / Frankrijk / Verenigd Koninkrijk, 2018, 88’.

Indrukwekkende film over twee Poolse geliefden die elkaar ontmoeten in 1949, elkaar meerdere malen uit het oog verliezen en weer opnieuw ontmoeten. COLD WAR is een zwart-wit film wat erg goed bij het verhaal past.
***** Astrid

Prachtige film noir in zwart-wit met een echte femme fatale. De film speelt aanvankelijk in Polen na de tweede wereldoorlog. De twee hoofdpersonen zijn een muzikant en leraar en een zangeres en leerling. Volwassen mensen die zich enorm tot elkaar aangetrokken voelen. Achter het ijzeren gordijn, maar ook later lukt het niet om echt voor elkaar te kiezen. Deze strijd en pijn wordt schitterend verbeeld en ondersteund met traditionele muziek en later met jazz.
**** Peter

Als ik een film zie over een hartstochtelijke liefdesrelatie, waarbij mensen zelfs hun leven riskeren voor die relatie, dan verwacht ik de passie van het scherm te zien spatten. Helaas niet in deze film. Hij is ook nogal afstandelijk gefilmd in fraai en sfeervol zwart-wit, en fragmentarisch opgebouwd. Dat hielp mij ook niet om meegesleept te worden door het verhaal.
** Ron

 

   Free solo – Jimmy Chin / Elizabeth Chai Vasarhelyi, Verenigde Staten, 2018, 100’.

Het ongelofelijke en letterlijk adembenemende verhaal van Alex Honnold, rotsklimmer die zijn levenslange droom wil verwezenlijken: Het beklimmen van de beroemdste rotswand van de wereld, de 1 kilometer hoge El Capitan in Yosemite National Park,… free solo.
Vreselijk spannend zodat ik af en toe zelfs mijn ogen sloot en bij mij vragen werden opgeroepen over verantwoordelijkheid.
****Astrid

Mij was niet bekend dat het gedaan wordt: ongezekerd, zonder touw hoge, steile rotswanden beklimmen. Alex doet het al zijn hele leven en hij beklimt in deze documentaire El Cap, de kapitein in Yosemite park. Hij is goed voorbereid en doordrongen van alle gevaren. Hij lijkt een verstandige waaghals, het is griezelig om te zien, prachtig en indrukwekkend gefilmd. Ik vond het adembenemend en moest denken aan de film Grizzly man...
**** Peter

 

 

 

Bezig met laden