Effe kijke

Effe kijkes zijn korte recensies geschreven door onze eigen medewerkers. We geven maximaal 5 sterren.

 

   Minding the gap – Bing Liu, Verenigde Staten, 2018, 93’.

Terecht een Oscarnominatie voor deze documentaire over drie vrienden die door een van hen jarenlang gefilmd zijn. Minding the Gap is een ontroerende  film die je wel aan het denken zet: in hoeverre is er een uitweg voor een betere toekomst. Een documentaire die wel binnenkomt, zeker als je bedenkt dat alles authentiek is. Een film waar je nog lang over nadenkt.
**** Hennie

Dit is een fantastische documentaire over 3 vrienden met skateboards in een middelgrote stad in de Verenigde Staten. De regisseur is een van de drie, dat zorgt voor grote openheid en onderlinge warmte. Veel thema’s komen langs, huiselijk geweld, opgroeien, keuzes maken, alcoholgebruik en het belang van skaten in hun leven, om andere dingen even te vergeten. Ik vind dit een grote aanrader!
***** Ron

 

   Can you ever forgive me? – Marielle Heller, Verenigde Staten, 2018, 106’.

Lee Israel schreef een aantal biografieën waar geen markt voor was. Om aan geld te komen verkoopt ze samen met haar maatje Jack vervalste schrijversbrieven. Daar is wel een markt voor. De beide acteurs zetten een fantastisch stel oplichters neer. Dit is een onderhoudende film, die me vooral dankzij het acteerwerk wist te ontroerend.
**** Ron

 

   Capharnaüm – Nadine Labaki, Libanon / Verenigde Staten / Frankrijk, 2018, 126’.

Film kijkt alsof het echt gebeurt, alsof het geen geacteerde film is. De film speelt in de ruige omstandigheden van een krottenwijk en/of een vluchtelingenkamp in Libanon. Je ziet alle ontberingen door mee te kijken met een ongeveer 12-jarige jongen. Opvang in de regio en kinderpardon daar dacht ik aan. De manier van filmen is of je er zelf bij bent en er bovenop zit. Jaloers werd ik er niet van, wel verdrietig, dat dit soort leefomstandigheden bestaan. Gelukkig is Zain ook inventief en valt er te lachen over hoe hij zorgt voor Yonas, die net geen baby meer is.
***** Peter

Zain is ongeveer 12 jaar oud en hij leeft in Beirut zonder papieren in ellendige omstandigheden. Hij heeft een dramatisch leven, maar blijft zijn menselijkheid behouden met oog voor anderen in zijn omgeving. Ondanks alle narigheid die als een mokerslag binnenkomt vond ik het een prachtige film, waarvan het slot me zeer ontroerde.
***** Ron

 

   Mirai – Mamoru Hosoda, Japan, 2018, 98’.

Japans animatiesprookje. Over de grote kleine dingen van het leven. Een moeder, een vader, zoon Kun en baby Mirai. Fantasie en werkelijkheid vloeien mooi in elkaar over wanneer Kun leert omgaan met jaloezie, woede en angst. Zo helpt zijn overleden opa hem met fietsen en laat Mirai op latere leeftijd zien hoe belangrijk herinneringen zijn. Een mooi sprookje voor wie enorme huilbuien-uit-onmacht kan verdragen.
*** Peter

 

   Le Semeur – Marine Francen, Frankrijk / België, 2017, 98’

Als het leger van Napoleon III alle mannen uit het bergdorp van Violette deporteert, besluiten een aantal jonge vrouwen de eerste de beste man die in het dorp komt met elkaar te delen. Dat is gemakkelijk gezegd als er geen emoties spelen. Als deze man daadwerkelijk komt en verliefd wordt op Violette, valt de eensgezindheid van de dames wel uiteen. Ik vond het een mooi liefdevol en prachtig gefilmd verhaal, bovendien laat het een waargebeurde geschiedenis zien.
***** Els

 

   Sunset -- László Nemes, Hongarije / Frankrijk, 2018, 142’.

Ik vond het mooi om naar de beelden te kijken van Boedapest aan het begin van de 20e eeuw. De film boeide tot het eind, alleen kwamen er meer vragen boven dan dat er een antwoord kwam. Hoe kan het dat Irisz zo’n deftige vrouw is; ze is op haar tiende naar een weeshuis in Triëst gebracht, hoe komt ze aan het geld, wat is er allemaal gebeurd… het blijft een mysterieuze zoektocht naar haar broer maar ook naar het verleden.
*** Els

 

   Leto – Kirill Serebrennikov, Rusland / Frankrijk, 2018, 126’.

Dit is een fantasierijke film over de jongeren die eind 80-er jaren in Rusland moderne muziek wilden maken. Zij lieten zich onder andere inspireren door David Bowie, T-Rex en Blondie. Dat was heel anders dan de sociaal-geëngageerde muziek die het toenmalige regime van Breznjev van musici verwachtte. Er zitten licht absurdistische momenten in, waaronder de bijzondere uitvoering in een trein van Psychokiller van de Talking Heads. Ik heb er van genoten.
**** Ron

 

   Acusada – Gonzalo Tobal, Argentinië / Mexico, 2018, 108’.

Na een feestje wordt de beste vriendin van Dolores dood aangetroffen. Omdat Dolores niet lang daarvoor een zware ruzie met haar had, en als laatste het huis verliet, wordt zij verdacht van het doodsteken van het slachtoffer. Dolores blijft de hele film ondoorgrondelijk, en voor mij kwam de uitspraak nogal uit de lucht vallen, het had net zo goed anders kunnen zijn. Daardoor kreeg ik amper sympathie voor de verdachte en kon de afloop me ook niet veel schelen. Toch een minpuntje voor een film die het voornamelijk van de opgebouwde spanning moet hebben.
*** Ron

 

   Dirty God – Sacha Polak, Nederland / Verenigd Koninkrijk / België / Ierland, 2019, 104’.

De ex van Jade heeft uit wraak zoutzuur over haar heen gegooid waardoor ze blijvende littekens in haar gezicht heeft opgelopen. Wat een drama en het lijkt of ze ook in een situatie zit waar drama op drama gestapeld is. Ik vond het wel erg veel van het goede maar kan me voorstellen dat zoiets ook allemaal echt gebeurt. Er worden verkeerde beslissingen genomen waardoor er steeds meer ellende over Jade wordt afgeroepen. Het knappe is dat ze aan het eind van de film meer zelfvertrouwen uitstraalt en voor haar dochter lijkt te kiezen.
*** Els

Een jonge vrouw heeft een zwaar gehavend gezicht door het bijtende zuur dat haar ex naar haar gooide. Het thema van de film is hoe zij haar leven na de behandeling in het ziekenhuis weer op wil pakken. Dat is boeiend, maar de manier waarop het in deze film is uitgewerkt viel me niet mee. Ik vond de personages nogal eendimensionaal, het verhaal was niet steeds geloofwaardig, en het slot kwam voor mij nogal uit de lucht vallen. Hoewel vooral de hoofdrolspeelster fantastisch acteert, werd dit helaas niet mijn film.
**½ Ron

 

   Camino – Martin de Vries, Nederland, 2019, 90’.

Een zestiger loopt in bijna 70 dagen een deel van de beroemde pelgrimsweg, van Le Puy in Frankrijk naar Santiago de Compostela in Spanje. Hij filmt zichzelf en de omgeving met zijn smartphone. De landschappen zijn prachtig, jammer dat de man pas na ongeveer een uur iets over zichzelf gaat vertellen, en dat dan nog vrij oppervlakkig. Iets meer diepgang had ik prettig gevonden.
***½ Ron

 

   Three identical strangers – Tim Wardle, Verenigd Koninkrijk, 2018, 96’.

Bobby, Eddy en David zijn broers, een ééneiige drieling zelfs. Alleen weten ze dat aanvankelijk niet van elkaar. Ze zijn door drie verschillende gezinnen geadopteerd. Door toeval leren ze elkaar kennen. Ze worden daarna veel gevraagd in talkshows en beginnen gedrieën een onderneming. Toch klopt er iets niet. De klassieke documentaireformule van pratende hoofden maakt er iets spannends van.
*** Peter

Rond 1980 worden drie 19-jarige jongens herenigd die als drieling na de geboorte van elkaar gescheiden zijn. Dit blijkt onderdeel te zijn geweest van een nooit gepubliceerd onderzoek naar de invloed van opvoeding op genetisch gelijke kinderen. Er wordt vervolgens veel gespeculeerd en gesuggereerd dat niet hard gemaakt kan worden. Interessant, maar mij iets te veel gefocust op sensatie.
*** Ron

 

   God only knows – Mijke de Jong, Nederland, 2018, 78’.

Deze Nederlandse film speelt rond Pasen, maar behandelt een universeel thema. Wat kunnen we en wat moeten we voor elkaar betekenen. Een broer en twee zussen, gespeeld door uitstekende acteurs, worstelen zich door het leven. Thomas, Marcel Musters, is slachtoffer van het wereldleed dat zijn hoofd op hol brengt. Doris, Elsie de Brauw, wil voor hem zorgen, maar is zelf ook niet al te stabiel. Hannah, Monic Hendricks, zegt zich er niet teveel mee te willen bemoeien, maar is toch te zeer betrokken. Mooi drama, Erbarme dich, hoewel volgens mij meer geschikt voor de intiemheid van het theater dan voor het filmdoek.
*** Peter

We zien hoe twee zussen proberen om te gaan met hun broer die psychische problemen heeft. Elk van de zussen reageert anders op de wisselende stemmingen van hun broer. Hoe deze voor geen van hen wenselijke situatie is ontstaan blijft onbesproken. Er wordt goed geacteerd, het lijkt in eerste instantie nogal karikaturaal te worden, maar er komt geleidelijk meer diepgang. Toch vond ik de film wat toneelmatig, daardoor bleef ik als toeschouwer wat op een afstand.
*** Ron

 

   They shall not grow old – Peter Jackson, Nieuw-Zeeland / Verenigd Koninkrijk, 2018, 100’.

Prachtige documentaire met originele gedigitaliseerde en ingekleurde beelden van de Eerste Wereldoorlog 1914-1918. Deze oorlog is nu 100 jaar geleden geëindigd, na het sluiten van de vrede van Versailles in 1919. De film is gemaakt door regisseur Peter Jackson, maker van de filmtrilogie The Lord of the Rings en The Hobbit (het verhaal gaat dat Tolkien, die zelf 4 jaar verbleef in Noord-Frankrijk in 14-18, zich voor zijn boek The Lord of the Rings, liet inspireren door de verschrikkingen van de loopgraven en slagvelden van die oorlog). Nog iedere avond wordt WOI om 20 uur herdacht bij de Menenpoort in Ieper met The last post en de woorden They shall not grow old..., We will remember them. Mooi om met de originele beelden ruim honderd jaar terug te gaan in de tijd en te zien hoe het toen echt was voor de gewone soldaten.
**** Peter

Er bestaan filmbeelden van WO I. Deze zijn door Peter Jackson digitaal gekleurd, bewerkt en van geluid voorzien. Dit geeft een zeer indringend beeld van het soldatenleven, mede door de persoonlijke verhalen die we horen uit interviews met vroegere frontsoldaten. Nooit kwamen de gebeurenissen in de loopgraven levensechter in beeld, ik vond de film zeer indrukwekkend.
***** Ron

 

   The biggest little farm – John Chester, Verenigde Staten, 2018, 91’.

Zeer inspirerende documentaire, als je nog geen ervaring hebt met ecologische bedrijfsvoering is dit een hele mooie kennismaking. Heel mooi om te zien hoe men een vertaling zoekt voor de tegenslagen die op hun pad komen. Zoals mijn collega hieronder over de muziek schrijft heb ik het niet ervaren.
***** Astrid

Dit is een documentaire met een bijzonder sympathiek verhaal. Een jong stel begint in Californië een ecologische boerderij met veel oog voor de natuurlijke diversiteit van het landschap. Je ziet in prachtige beelden hoe het gebied in 7 jaar tijd verandert. Al zijn er tegenslagen, er komt steeds weer een acceptabele oplossing. Dat is wel erg Amerikaans, net als de permanente uitbundige filmmuziek. Maar dit is voor mij het enige smetje op een documentaire waarvan je hoopt dat hij veel mensen zal inspireren.
****½ Ron

 

   Wild Rose – Tom Harper, Verenigd Koninkrijk, 2018, 101’.

Rose-Ann heeft een jaar in de gevangenis gezeten, terwijl haar moeder voor haar twee kinderen zorgde. Ze heeft een droom, countryzangeres worden en naar Nashville gaan. Dit lijkt niet echt het onderwerp voor een Schotse film. Toch pakt dit prima uit, dankzij het goed gedoseerde sentiment en vooral de voortreffelijke hoofdrolspeelster. Feelgood van de betere soort!
****½ Ron

 

   Ash is purest white – Jia Zhang-Ke, China / Frankrijk / Japan, 2018, 136’.

Qiao is de vriendin van de kleine maffiabaas Bin. Ze komt, doordat ze hem niet wil verraden, in de gevangenis terecht en hij laat haar in de steek. Toch blijft ze loyaal. Dit is een sfeervolle Chinese film die een klassiek Chinees verhaal vertelt, maar wel gesitueerd in de snel veranderende Chinese samenleving, waar de Drieklovendam symbool voor staat. Onder de relatief gewone mensen in de film vinden er veel grote verhuizingen plaats, juist door die veranderingen in de maatschappij. Het is een rustige film met sterk spel en fraaie locaties.
**** Ron

 

   Sofia – Meryem Benm’Barek, Marokko / Frankrijk, 2018, 80.

In Marokko kan seks tussen ongehuwden leiden tot gevangenisstraf. als de 20-jarige Sofia zwanger blijkt hebben zij en haar familie, een probleem. Er is sprake van hypocrisie, het geboren meisje blijft verstopt tot er een vader is die met Sofia trouwt. Er volgen diverse verrassingen, het is geen gezellig verhaal over aardige mensen. Het is wel een knap gemaakte film, die enkele vooroordelen bevestigt.
***½ Ron

 

   Le grand bain – Gilles Lellouche, Frankrijk, 2018, 122’.

LE GRAND BAIN is een luchtige feelgoodfilm waarin acht mannen in het zwembad bij elkaar komen om te trainen voor het WK synchroonzwemmen. Hun trainster is Delphine. Ze zijn allemaal een soort drop-outs in de maatschappij. Van mij hadden de karakters meer uitgewerkt kunnen worden, het blijft allemaal wat aan de oppervlakte hangen. Het leuke is wel dat ze voor elkaar en voor hun trainster opkomen als er wat aan de hand is.
*** Els

Komische Franse film in de voetsporen van THE FULL MONTY. Zeven mannen, vijftigers, vormen een synchroonzwemteam. Eerst als grap en later serieus. Ze hebben alle zeven hun niet al te succesvolle achtergrond. Het zwemmen geeft hun een doel en dat is leuk om naar te kijken. Een beetje voorspelbaar is de afloop wel, maar toch ontroerend.
*** Peter 

Zeven oudere mannen hebben elk hun problemen, ze worden door hun omgeving als losers gezien. Als ze samen een synchroonzwemteam vormen geeft hen dat een doel, en lossen veel problemen op. Een nogal voorspelbaar verhaal met de verwikkelingen die je kunt verwachten. Soms tenenkrommend, maar af en toe ook echt grappig. Een onderhoudende feelgood-film.
*** Ron

 

   Grâce à Dieu – François Ozon, Frankrijk / België, 2018, 137’.

Ik vond het een indrukwekkende film over misbruik in de katholieke kerk. Als Alexandre ontdekt dat de priester die hem misbruikt heeft nog steeds met kinderen werkt, onderneemt hij actie. Erg netjes gefilmd. De uitspraak is in maart 2019 geweest.
***** Els

Deze film over misbruik door een pastoor en de reactie daarop van de hogere geestelijken van de Katholieke kerk, begint met opgelezen brieven over wat er gebeurd is. Dit is vrij statisch, maar daarna komt de film goed op gang. Door prima, natuurlijk acteerwerk komen alle personages, inclusief de dader, goed tot leven. Dit maakt van de film een sterke aanklacht, want ondanks alle beloftes worden er geen maatregelen genomen om herhaling te voorkomen.
**** Ron

 

   Posoki – Stephan Komandarev, Bulgarije / Macedonië / Duitsland, 2017, 103’.

We volgen de belevenissen van een aantal taxi-chauffeurs in Sofia. We krijgen hierdoor een ontluisterend beeld van de Bulgaarse samenleving, vol corruptie en geweld, maar er zit ook onverwachte humor in de film. Ik vond dit een prachtige, knap gemaakte, intrigerende film.
****½ Ron

 

   C’est ça l’amour – Claire Burger, Frankrijk / België, 2018, 98’.

Na zo’n 20 jaar huwelijk verlaat Armelle haar man Mario en hij blijft ontredderd achter met een 14- en 17-jarige dochter. De jongste keert zich tegen hem en hij voelt zich onmachtig. Het is geen heel bijzonder verhaal, maar gewoon een goed geacteerde film over een ontredderd mens.
***½ Ron

 

   Nu verandert er langzaam iets – Menna Laura Meijer, Nederland, 2019, 105’.

Deze documentaire laat ons een aantal voorbeelden zien van de talloze coachingstrajecten die er in Nederland bestaan. In statische beelden komen fragmenten langs, zonder commentaar, en zonder duiding. Dat maakte het voor mij ook wat vrijblijvend. Ik herkende nogal wat, want ik heb zelf ook de nodige trajecten doorlopen, maar wat kan ik hier verder mee?
*** Ron

 

   Another day of life – Raúl de la Fuente & Damian Nenow, Polen / Spanje / Duitsland / België / Hongarije, 2018, 85’.

Een Poolse journalist doet in 1975 verslag van de onafhankelijkheid van Angola na het afreizen van de Portugezen. Dit was tevens het begin van een jarenlange burgeroorlog. Moet je schrijven wat je ziet, ook als het de gebeurtenissen zal verergeren, is de vraag waar de journalist mee wordt geconfronteerd. Animatie en historische beelden wisselen elkaar af. Een sterk verhaal, een indrukwekkende film.
****½ Ron

 

   The front runner – Jason Reitman, Verenigde Staten / Canada, 2018, 113’.

Gary Hart was de gedoodverfde democratische kandidaat voor de presidentsverkiezingen van 1988. tot journalisten hem betrapten op overspel, en dit opeens een hot item werd in de media. Hart onderkende niet hoe belangrijk dit was, het was ook een grote ommekeer in de Amerikaanse politiek. Er wordt veel gepraat in de film, toch bleef hij me boeien.
**** Ron

 

   Red Joan – Trevor Nunn, Verenigd Koninkrijk, 2018, 101’.

Een bejaarde vrouw wordt gearresteerd op verdenking van spionage-activiteiten in de 40-er en 50-er jaren. Ze werkte als natuurkundige mee aan het atoomprogramma van Engeland. Het verhaal wordt weinig ingetogen verteld, met veel violen op de achtergrond. Judi Dench speelt goed als altijd de oude dame, wier leven in flash backs langskomt. Niet alle plotwendingen vond ik even geloofwaardig. Een onderhoudende film, niet meer dan dat.
*** Ron

 

   Coureur – Kenneth Mercken, België, 2019, 96’.

Een jonge Belgische wielrenner neemt, opgejut door de wil om te winnen, alle mogelijke stimulerende middelen, en dat gaat niet goed. Knap gemaakte film, maar wel een vrij simpel en rechtlijnig verhaal. De jongen wordt niet veel meer dan het slachtoffer van zijn ambitie.
*** Ron

 

   The mule – Clint Eastwood, Verenigde Staten, 2018, 116’.

Clint Eastwood is 88 jaar en speelt in deze film weer een uitstekende rol. Een rustige rol, na een leven als dagleliekweker rolt hij in een baantje als drugskoerier. Hij is als oude man en rustige autorijder geknipt voor deze functie. Eigenlijk gebeurt er weinig, maar er is de constante dreiging dat het mis moet gaan. Ook is de film soms lekker incorrect en geeft ze terloops allerlei commentaar op het leven. Ik ben fan van deze man, al heel lang, ik vind het een prachtfilm.
***** Peter

Het is natuurlijk een genoegen om naar een bejaarde Clint Eastwood te kijken, die weer eens de hoofdrol speelt in zijn eigen film. Hij speelt een hoogbejaarde man die met zijn onschuldige voorkomen grote hoeveelheden cocaïne vervoert. Maar het is wel een film vol stereotypen, en een mierzoet Amerikaans slot. Vermaak, niet meer dan dat, met een nogal obligate boodschap.
*** Ron

 

   A private war – Matthew Heineman, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 2018, 110’.

Dit is een biopic over de beroemde oorlogscorrespondente Marie Colvin. Zij wilde de wereld laten weten wat er in oorlogsgebieden gebeurde, was enigszins verslaafd aan de spanning, maar had veel alcohol en sigaretten nodig om dit leven vol te houden. Haar laatste missie was Homs in Syrië. Ik vond de film zeer indrukwekkend, het meest trieste vond ik nog dat de wereld geschokt leek, maar vervolgens helemaal niets deed.
****½ Ron

 

   High life – Claire Denis, Duitsland / Frankrijk / Verenigd Koninkrijk / Polen / Verenigde Staten, 2018, 110’.

Een ruimteschip wordt met een aantal zware criminelen aan boord op een heel verre missie gestuurd. Uiteindelijk blijven Monte en dochter Willow over. Een mooie film met lange, rustige en korte heftige momenten, waardoor ik geheel werd meegesleept, en die me overtuigde.
**** Ron

 

   Lazzaro felice – Alice Rohrwacher, Italië / Zwitserland / Frankrijk / Duitsland, 2018, 125’.

In dit Italiaanse sprookje is Lazzaro een engelachtige jongen in een dorpje op het platteland. Na zijn val in een ravijn wordt hij zo’n 20 jaar later wakker, nog even engelachtig. Maar de wereld is wel veranderd. Mooi gegeven, maar nogal traag gefilmd. Toch bleef de film me boeien.
**** Ron

 

   Gloria Bell – Sebastián Lelio, Chili / Verenigde Staten, 2018, 102’.

Gloria is gescheiden, en ze leert de eveneens gescheiden Arnold kennen. Het wordt al snel duidelijk dat er iets mis is met hem. Het wordt allemaal rustig en keurig in beeld gebracht, met goed acteerwerk van met name Julianne Moore. De film verraste me niet echt.
***½ Ron

 

   Pájaros de verano – Cristine Gallego/Ciro Guerra, Colombia/Denemarken/Mexico, 2018, 125’.

In het Colombia van de zeventiger jaren heeft Rapayet een grote bruidsschat nodig om met Zaida te kunnen trouwen. Om aan geld te komen gaat hij marihuana smokkelen, op steeds grotere schaal. Als zijn partner hem bedriegt, is dat het begin van een spiraal van geweld. De moderne tijd wordt tegenover de inheemse Wayuu-tradities gezet in een sfeervolle, boeiende film.
****½ Ron

 

   Vice – Adam McKay, Verenigde Staten, 2018, 132’.

Dit is een biopic over Dick Cheney, de vice-president onder Bush. Met een fantastisch acterende, nauwelijks herkenbare Christian Bale. Cheney wordt neergezet als een gewetenloze machtspoliticus, hiertoe aangespoord door zijn vrouw. We krijgen heel veel informatie, soms ook in humor verpakt. Ik vond deze film onderhoudend en onthullend.
**** Ron

 

   No date, no signature – Vahid Jalilvand, Iran, 2017, 104’.

Een Iraanse arts rijdt volstrekt buiten zijn schuld een motor aan. Dit ongeluk heeft grote gevolgen en de man wordt geplaagd door schuldgevoelens. Dit ingenieuze verhaal wordt sober verteld, de film neemt zijn tijd, maar blijft boeien.
**** Ron

 

   Het Pärt gevoel – Paul Hegeman, Nederland, 2019, 75’.

Deze documentaire gaat over de betekenis van Arvo Pärt, de populairste hedendaagse klassieke componist. We horen veel mooie muziekfragmenten en zien interviews met musici en korte gesprekken met de componist zelf. Ik heb er geboeid naar zitten kijken, het is wel iets voor echte liefhebbers.
**** Ron

 

   The hate U give – George Tillman Jr., Verenigde Staten, 2018, 133’.

Black lifes matter, over politiegeweld tegen Afro-Amerikanen. Een zwart gezin woont in een zwarte wijk, maar de kinderen zitten op een witte school. Wanneer Starr er getuige van is dat haar jeugdvriend Kharlil door de politie wordt doodgeschoten is er naast enorm veel verdriet een grote verontwaardiging. Alle dilemma's komen voorbij. De vader vond ik indrukwekkend in zijn liefde voor zijn vrouw en kinderen, maar ook in zijn oprechtheid. Gospel en rap geven de film een prachtige sfeer. Betrokken en ontroerende prachtfilm.
***** Peter

Starr is 16 en woont in de zwarte wijk. Haar ouders hebben haar op een highschool gezet met voornamelijk blanke leerlingen. Dat geeft haar een gespleten leven. Als zij er getuige van is hoe haar jeugdvriendje Khalil door een politieman wordt neergeschoten bij een controle, wordt ze door de omstandigheden gedwongen kleur te bekennen. Ondanks enkele wat zoetige momentjes vond ik het een indrukwekkende en aangrijpende film, met sterk acteerwerk, en genoeg om over na te denken.
****½ Ron

 

   Eighth grade – Bo Burnham, Verenigde Staten, 2018, 93’.

In de Verenigde Staten zit Kayly in de hoogste brugklas en is actief op de sociale media. Ze is introvert en niet geliefd bij haar klasgenoten. Haar gescheiden vader doet erg zijn best, maar meestal net op de verkeerde manier. Ik vond dit een mooie film met knap spel en veel pijnlijke situaties. De hoofdpersoon wist me flink te raken met haar optimistische doorzettingsvermogen.
**** Ron

 

   Blaze – Ethan Hawke, Verenigde Staten, 2018, 129’.

Blaze vertelt een verhaal waarvan er meerdere zijn, toch doet het wat met je. De muziek is mooi, sinds ik de film gezien heb staat die bij mij op Spotify.
***½  Astrid

We zien fragmenten uit het leven van een Amerikaanse countryzanger, in een rustig tempo, met fraaie beelden en goede muziek. De muzikant Blaze Foley had echt geleefd, ik had nooit van hem gehoord, hoewel bekende zangers nummers van hem hebben opgenomen. Niet heel erg verrassend, wel zeer onderhoudend.
**** Ron

 

   Liebe in den Gängen – Thomas Stuber, Duitsland, 2018, 125’.

Chris vindt werk in een groothandel in het magazijn. Hij leert vriendelijke andere mensen kennen en de afstandelijke Marion. Eigenlijk is voor de hoofdpersonen het werk de rustige en veilige plek in hun leven, al blijven de achtergronden van de anderen vaag. De film neemt zijn tijd, er is meer sfeer dan verhaal, ik hield er een zeer warm gevoel aan over.
****½ Ron

 

 

 

Bezig met laden