Effe kijke

Effe kijkes zijn korte recensies geschreven door onze eigen medewerkers. We geven maximaal 5 sterren.

   J'accuse – Roman Polanski, Frankrijk / Italië, 2019, 132’.

Schitterend vormgegeven film over de Dreyfus affaire. Speelt aan het einde van de 19de eeuw in Frankrijk. Film is geregisseerd door Roman Polanski. Dreyfus is een militair in het Franse leger die veroordeeld wordt vanwwge hoogverraad. Hij blijkt onschuldig en is het slachtoffer omdat hij Joods is. Er heerst een hele antisemitische stemming onder de bevolking. Het eerste uur vond ik behoorlijk taai, veel namen en gekonkel. In het tweede deel van de film komt er veel vaart en is er zelfs een ouderwets duel met de sabel. Spanning en gerechtigheid. De rode uniformen van de Franse militairen, de paardenkoetsen en de eerste auto vond ik het allermooist.
**** Peter

 

   Bacurau – Juliano Dornelles / Kleber Mendonça Filho, Brazilië / Frankrijk, 2019, 131’.

Een afgelegen Braziliaans dorpje heeft een conflict met een corrupte burgemeester. Dan gebeuren er angstaanjagende dingen in de omgeving, er is geen netwerk meer, het dorpje verdwijnt van de kaarten. Dit is een spannende huiveringwekkende thriller, nogal gewelddadig, met in de film verwerkte lokale elementen. Ik bleef gefascineerd kijken!
***** Ron

 

   Un homme et une femme – Claude Lelouch, 1966, Frankrijk, 102’.

Een Franse liefdesfilm uit 1966 met Anouk Aimée en Jean-Louis Trintignant in twee hele mooie hoofdrollen. Geen recht toe recht aan verhaal over een man en een vrouw die verliefd worden. Er wordt veel terug gekeken. En er zijn inkijkjes in de gedachtenwereld van de hoofdrolspelers. De beelden van de film zijn soms in kleur en dan weer alsof het archiefbeelden zijn. De film heeft een verrassend einde, maar dat zal niet voor iedereen zo zijn, de film raakte mij diep van binnen. Prachtige filmmuziek, met een mooie melodie die steeds terug komt en na de film in mijn hoofd bleef hangen.
***** Peter

 

Les plus belles années d’une vie – Claude Lelouch, Frankrijk, 2019, 90’.

Vijftig jaar later spelen Anouk Aimée en Jean-Louis Trintignant opnieuw de hoofdrollen in een film die veel terugblikt naar de beelden en gevoelens uit de film Un homme et une femme. De twee acteurs spelen alsof het allemaal echt gebeurd is. Jean-Louis zit in een verzorgingshuis en leeft van oude herinneringen. Anne, de liefde van zijn leven, komt hem bezoeken. Samen herbeleven ze hun gezamenlijke herinneringen en soms worden het mooie dromen of gedichten. Ik vond de film ontroerend en indrukwekkend. Jean-Louis: 'Het is gemakkelijk om 1000 vrouwen te verleiden, het is veel moeilijker één vrouw 1000 keer te verleiden.'
***** Peter

In deze melancholieke film wordt een vrouw, gespeeld door Anouk Aimée, door een man gevraagd diens vader, gespeeld door Jean-Louis Trintignant, op te zoeken in een verpleeghuis. Zij waren vroeger geliefden, maar de oude man verliest zijn geheugen. Er worden beelden uit ‘Un homme et une femme’ uit 1966, met dezelfde acteurs, doorheen gemonteerd om de vroegere geliefden in flashbacks te laten zien. Een liefdevol gemaakte film, met mooi acteerwerk, maar ik vond hem niet heel spannend, net als de begeleidende muziek.
*** Ron

 

   Never rarely sometimes always – Eliza Hittman, Ver. Koninkrijk/Ver. Staten, 2020, 101’.

Mooie film over kleine grote vrouwendingen. Meisjesdingen eigenlijk. Ook voor mannen belangrijk om te weten. De keuzes die in de film gemaakt worden zijn soms onlogisch, maar zo is het leven. Het is een onlogisch ontroerende prachtfilm.
**** Peter

Autumn is 17 jaar, en zwanger. Ze reist met haar nichtje naar New York voor een abortus, waar haar ouders niets van mogen weten. De film is traag, er wordt nauwelijks gecommuniceerd tussen de 2 meisjes en de voorgeschiedenis van Autumn blijft erg vaag. Een impressionistische film met sterk spel van de twee hoofdrolspelers, maar doordat ik erg weinig achtergrond mee kreeg vond ik hem ook wat onbevredigend.
***½ Ron

 

   The king of Staten Island – Judd Apatow, Verenigde Staten, 2020, 136’.

Scott is 24, woont bij zijn moeder en heeft een concentratiestoornis. Zijn vader was brandweerman en stierf toen zijn zoon 7 was. Als Scotts moeder een relatie opbouwt met een brandweerman, dan roept dit nogal wat emoties op. Een boeiende film met veel humor, de hoofdpersoon wordt, ondanks minder sympathieke trekjes, met veel warmte neergezet.
**** Ron

 

    The souvenir – Joanna Hogg, Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk, 2019, 120’.

Lucie is 24 en volgt de filmacademie in Londen. Ze leert Anthony kennen, een intrigerend persoon, maar met geheimen. Al is het maar omdat hij in dit Thatcher-tijdperk met veel IRA-dreiging bij de geheime dienst werkt. De relatie wordt sfeervol en met knap acteerwerk, vrij ingetogen in beeld gebracht. Tilda Swinton speelt mee, goed als altijd, haar dochter speelt de hoofdrol in de film.
**** Ron

 

   Matthias & Maxime – Xavier Dolan, Canada / Frankrijk, 2019, 119’.

Films van regisseur Xavier Dolan zijn altijd interessant, maar deze viel me niet mee. Er wordt wel heel weinig uitgelegd en uitgesproken in deze film. En ik vond veel personages nogal stereotiep. Uit een vriendengroep hebben twee vrienden erg veel moeite met afscheid nemen als een van hen naar het buitenland reist.
*** Ron

 

   Proxima – Alice Winocour, Frankrijk / Duitsland, 2019, 107’.

Sarah is een astronaute die op een missie naar Mars zal gaan. Ze wil dit al haar hele leven, maar als de lancering dichterbij komt krijgt ze steeds meer moeite met het loslaten van haar dochtertje. Ik vond dit een weinig ingetogen film met nogal wat toevalligheden en onwaarschijnlijkheden. Er wordt wel erg op het sentiment gespeeld, mij stoorde dat.
*** Ron

 

   Ghost tropic – Bas Devos, België / Nederland, 2019, 85’.

Een schoonmaakster valt na haar werk in de laatste metro in slaap. We volgen haar wandeling naar huis door nachtelijk Brussel. Trage beelden in een bijna vierkant beeldformaat. Fraaie plaatjes met veel sfeer, toch raakte de film me niet echt. Vooral knap gedaan.
*** Ron

 

   About endlessness – Roy Andersson, Zweden / Duitsland /  Noorwegen / Frankrijk, 2019, 76’.

In statische beelden zien we tableaus met klein en groot leed. Weer prachtig vormgegeven in decors in de tinten beige en bruin. Het is opnieuw een verrassingstocht met ook onverwachte humor. Er is een voice-over deze keer, die overigens niet veel toevoegt, en sommige personen komen vaker terug. Ik ben een groot fan van deze regisseur, en heb van deze film erg genoten.
****½ Ron

 

   Das Vorspiel – Ina Weisse, Duitsland / Frankrijk, 2019, 90’.

De Duits en soms Frans gesproken film is spannend tot de aftiteling. Anna (Nina Hoss) is docent bij een conservatorium en begeleidt de getalenteerde leerling Alexander. Anna heeft het moeilijk in haar leven, met Alexander als docent, privé met haar man en zoon en als violiste bij haar optreden in een klein concert. Waarom ze het moeilijk heeft werd mij niet duidelijk, maar dat ze het moeilijk heeft werd voor mij onderhoudend en spannend in beeld gebracht. Bovendien heerlijk om na de sluiting van de filmtheaters in maart, weer naar de bioscoop te gaan!
**** Peter

Een vioollerares met podiumvrees geeft les aan een onzekere jongen die erg begaafd is. Haar eigen zoon krijgt vioolles van een collega. Er wordt haar gevraagd om mee te spelen in een kwintet, terwijl haar leerling erg zijn best doet voor een auditie. Ze vond het moeilijk bij haar leerling de juiste aanpak te vinden, en kwam dus nogal wat uitdagingen tegen. Er zit veel spannende dreiging in de film, hij boeide me, al zaten er was losse eindjes in. Er werd goed geacteerd, een aanrader, zeker voor liefhebbers van klassieke muziek.
***½ Ron

 

   Honey boy – Alma Har’el, Verenigde Staten, 2019, 94’.

Otis is een acteur die afkickt van de drank. We zien in lange flashbacks hoe hij als 12-jarige leefde met zijn vader, een mislukte komiek die probeerde de fles te laten staan, en nooit een vader was voor zijn zoon. Ik vond dit een prachtige, sfeervolle film, die aangrijpend was en waarin indrukwekkend werd geacteerd.
****½ Ron

 

   La vérité – Kore-edu Hirokaze, Frankrijk / Japan / Zwitserland, 2019, 106’.

Dit is de eerste Franse film van de Japanse regisseur Kore-eda. Catherine Deneuve speelt een actrice die haar memoires heeft gepubliceerd, en Juliette Binoche, die haar dochter speelt, komt over uit Amerika om te praten over de leugens in het boek. Wat is waar? Hoe betrouwbaar is het geheugen? Ik heb genoten van deze film, met name vanwege het prachtige acteerwerk. Het lijkt wel een echt Franse film.
**** Ron

 

   Der Fall Collini – Marco Kreuzpaintner, Duitsland, 2019, 123’.

Een rijke Duitse industrieel wordt in zijn kantoor bruut vermoord. De Italiaanse dader wil geen woord zeggen. Het is in dit rechtbankdrama de taak van een beginnende advocaat om de moordenaar te verdedigen. Er komt door zijn inspanningen oud onrecht naar boven. In dit sterke psychologische drama zitten wat veel zijsporen, en het is niet allemaal even subtiel in beeld gebracht, toch bleef ik gefascineerd kijken, en raakte de film me ook.
**** Ron

 

   Anne Frank: Parallel stories – Sabina Fedeli / Anna Migotto, Italië, 2019, 92’.

Vijf overlevenden van de holocaust worden geïnterviewd, Helen Mirren leest fragmenten uit ‘Het achterhuis’ en een meisje bezoekt plekken die een rol hebben gespeeld in het leven van Anne Frank. Ook de gevolgen voor kinderen en kleinkinderen komen in interviews ter sprake. Het zou wonderlijk zijn als dit geen indrukwekkend document zou zijn geworden. Vooral bedoeld voor kijkers die niet al heel veel weten over de holocaust, lijkt me.
**** Ron

 

   The peanut butter falcon – Tyler Nilson / Michael Schwartz, Verenigde Staten, 2019, 97’.

Een heerlijke 'Southern' sfeer en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers maken het een fijne feelgoodfilm.
****Astrid

Zack Gottsagen, de man met het syndroom van Down, is de held van deze film. Een held op blote voeten en later op laarzen. Worstelaar wil hij worden. Mooie omzwervingen samen met de sympathieke Tyler brengen hem uiteindelijk waar hij zolang naar verlangde. Het is een jongensavontuur in de traditie van ‘Huckleberry Finn’, ‘Lord of the flies’ of ‘De jongens van de Kameleon’. Ontroerend en onmogelijk, dromen zijn bedrog, maar dit sprookje wordt werkelijkheid. Een heerlijke film.
***** Peter

Zak heeft het syndroom van Down en is dol op Amerikaans worstelen. Hij wil graag de held van de video, die hij eindeloos heeft bekeken, in het echt ontmoeten. Zak ontsnapt uit het bejaardentehuis waar hij is weggestopt en ontmoet een kleine crimineel. Ze gaan samen op stap, maar worden al snel teruggevonden door Leonore, de jonge vrouw die Zak verzorgde. Deze roadmovie begint nogal stereotiep, maar ontwikkelt zich tot een warme, bezienswaardige film.
***½ Ron

 

   Knives out – Rian Johnson, Verenigde Staten, 2019, 130’.

Een echte “Who done it”, doet mij denken aan Agatha Christie. Ga het niet proberen te ontrafelen, gewoon genieten.
***½ Astrid  

Een steenrijke schrijver van detectiveromans wordt 85. Hij wordt dood gevonden, terwijl alle familieleden een reden hadden om hem iets aan te doen. En dan is er ook nog een verpleegster! Agatha Christie-achtige film met talloze verrassende plotwendingen en fantastisch acteerwerk. Spannend van begin tot eind.
**** Ron

 

   The Lighthouse – Robert Eggers, Canada / Verenigde Staten, 2019, 109’

Een rots in zee is uitgerust met een vuurtoren. De ligging is ver van de bewoonde wereld. Met een boot worden twee vuurtorenwachters afgezet. Ze gaan er samen voor zorgen dat het licht van de vuurtoren brandt. Er is een duidelijke hiërarchie, de oudste, Tom, is de baas over de jongste, Ephraim. De film is In zwart-wit in een vierkant kader. Er is veel ruzie tussen de twee en veel onstuimig weer. Mythische verschijnselen spelen een verwarrende rol. De ruige omstandigheden zijn bijzonder mooi in beeld gebracht. Ik raad je vooral aan om zelf te gaan kijken, mijn mening doet er helemaal niet toe. Maar als je het toch wilt weten vond ik het allemaal nogal ongeloofwaardig ondanks alle sfeer.
*** Peter

Twee mannen en een vuurtoren, en het beloofde schip dat hen niet ophaalt. De oplopende spanningen tussen baas en knecht worden sfeervol in beeld gebracht in zwart/wit en een bijna vierkant beeldformaat. Met constante ontregelende geluiden. Het leidt tot een onontkoombaar slot, dat toch nog verrassend is. Erg knap en beklemmend.
****½ Ron

 

   Richard Jewell – Clint Eastwood, Verenigde Staten, 2019, 131’.

De nieuwste film van regisseur Clint ‘Dirty Harry’ Eastwood (89 jaar). Richard Jewell is beveiliger tijdens de Olympische Spelen in Atlanta. Hij heeft een overijverige taakopvatting die niet door iedereen gedeeld wordt. Hij is bovendien 'een maatje meer' en hij wordt niet altijd even serieus genomen. Wanneer hij op een feestterrein een onbeheerde rugzak ziet staan trekt hij zijn conclusie. Het mooie van de film vond ik dat mijn sympathie niet bij Richard was en ook niet bij de agenten van de FBI die hem lastig vallen. Richard is het type loser, de agenten zijn vervelend arrogant. De film hield mij in de ban en ontroerde mij toch terwijl de afloop niet verrassend was.
**** Peter

Dit is een film over een simpele beveiliger die in 1996 bij de Olympische Spelen in Atlanta een bom ontdekte net voor hij ontploft, en meer slachtoffers heeft voorkomen. Hij wordt op grond van zijn persoonlijkheidsprofiel verdachte, en al veroordeeld door de pers voor er maar een aanklacht is. Dit onrecht wordt zonder veel omhaal verteld, met sommige erg Amerikaanse momenten. Knap gespeeld en boeiend tot het eind. Een onderhoudende film!
***½ Ron

 

   Emma – Autumn de Wilde, Verenigd Koninkrijk, 2020, 124’.

Ik ben een liefhebber van de romans van Jane Austen, en heb genoten van deze zoveelste verfilming van ‘Emma’. Er wordt goed geacteerd, de film is prachtig aangekleed, met passende muziek en soms vileine humor. De urgentie van deze nieuwe verfilming was me niet helemaal duidelijk, maar hij is zeer de moeite waard.
**** Ron

 

   Les misérables – Ladj Ly, Frankrijk, 2019, 104’.

In de banlieu van Parijs heerst schijnbare chaos, maar ook daar zijn leiders. Wanneer leiders verzuimen om een vorm van rechtvaardigheid te hanteren loopt het uit de hand. Zelfs wanneer het in hoofdzaak om kinderen gaat en een gestolen leeuwtje. ‘Les misérables’ is een heftige prachtfilm over rechtvaardigheid in een schijnbaar chaotische mensenjungle.
***** Peter

Het is de eerste werkdag van een agent uit de provincie in een voorstad van Parijs. Zijn directe leidinggevende probeert met machogedrag respect af te dringen bij de buurtbewoners. Dat dit alleen maar agressie oproept krijgen we haarscherp in beeld. Een rauwe en realistische film die ik bijzonder indrukwekkend vond. De film is wel behoorlijk heftig, en bleef nog een tijdje nawerken in mijn hoofd.
***** Ron

 

   Little women – Greta Gerwig, Verenigde Staten, 2019, 135’.

In de verfilming van het bekende Amerikaanse boek wordt slim gesprongen in de tijd om de jeugd en het latere leven van de zussen beide in beeld te brengen. De ambitieuze Jo (fantastische gespeeld door Saoirse Ronan) wil schrijfster worden, en zij staat centraal in de film. Ik werd van begin tot einde meegesleept door de film, die ik maar sporadisch iets te zoet vond. De regisseuse heeft wat hedendaagse ideeën in de film gestopt over de rol van vrouwen in de samenleving, en er wordt zonder uitzondering prima geacteerd.
****½ Ron

 

   For Sama – Waad Al-Kateab / Edward Watts, Verenigd Koninkrijk / Syrië, 2019, 96’.

Een journaliste besluit in Aleppo te blijven, ook al wordt het gebombardeerd door de Russen en het leger van Assad. Ze filmt het dagelijks leven tijdens het beleg, terwijl haar man een geïmproviseerd ziekenhuis draaiend houdt. Ze maakt de documentaire voor haar dochter. Het is een hartverscheurend verhaal dat relatief nuchter verteld wordt, ze laat de beelden voor zichzelf spreken. Deze zeer indrukwekkende documentaire zou iedereen moeten zien!
***** Ron

 

   System crasher – Nora Fingscheidt, Duitsland, 2019, 118’.

‘System crasher’ is een film die me bij mijn strot greep. Er zijn dus kinderen waar de jeugdzorg geen grip op krijgt. Wat een weergaloze rol van de kleine Helena Zengel, alsof ze haar rol niet speelt maar daadwerkelijk een door het lint getrokken en getraumatiseerd kind is.
***** Els

Benni is 9 jaar, en uit huis geplaatst vanwege haar agressieve gedrag en omdat ze haar impulsen volstrekt niet kan beheersen. Dit is een heftige en aangrijpende film over een meisje dat nergens terecht kan, en steeds als ze zich aan iemand begint te hechten weer wordt afgestoten. Een zeer indringende film, met weinig vrolijkheid, maar wel een geloofwaardig verhaal, en een fantastische 11-jarige hoofdrolspeelster.
**** Ron

 

   Marianne & Leonard: words of love – Nick Broomfield, Verenigde Staten, 2019, 102’.

Fijne documentaire over het leven van Leonard Cohen. In het bijzonder over zijn liefdesrelatie met de Noorse Marianne Ihlen. Veel mooie plaatjes en filmpjes van de jaren zestig op het Griekse hippie-eiland Hydra. Leonard Cohen was in zijn jonge jaren met zijn melancholische songs een echte vrouwenmagneet. Hij genoot daar volop van. Fragmenten van zijn grootste hits zijn mooi in beeld gebracht. De film had voor mij een verrassend en ook een romantisch einde. Voor een weggepinkt traantje schaam ik mij niet.
***** Peter

 

   De beentjes van Sint-Hildegard – Johan Nijenhuis, Nederland, 2019, 90’.

Een heerlijke luchtige film die je toch ook aan het denken zet, dat deze film grotendeels in het Twents is gesproken maakt hem extra aantrekkelijk.
N.b. Waar het nodig is wordt de film ondertiteld.
****Astrid    

Jan is 35 jaar getrouwd met Gedda, die zijn hele leven voor hem regelt. Om uit deze benauwende situatie de ontsnappen bedenkt hij een onorthodox plan. Deze film, in het Twents met Herman Finkers in een hoofdrol, is een eigentijds sprookje. Als je niet heel erg hecht aan geloofwaardigheid en ermee kunt leven dat sommige personages nogal karikaturaal zijn, valt er veel te genieten.
**** Ron

 

   Dark waters – Todd Haynes, Verenigde Staten, 2019, 126’.

In West-Virginia vervuilt chemisch bedrijf DuPont op grote schaal decennialang bij volledig bewustzijn de bodem met een stof gebruikt voor Tefal-pannen. En dat in concentraties die ernstige ziektes veroorzaakten bij mens en dier. Een jonge advocaat klaagt hen aan en er volgen jaren van processen, waarbij de chemiegigant vooral de opzet had om de aanklager uit te putten. Spannend, en vooral verbijsterend hoe veel macht de lobbyisten hebben in de Verenigde Staten.
****½ Ron

 

   Il testimone invisibile – Stefano Mordini, Italië, 2018, 102’.

Als een succesvolle zakenman moet bewijzen dat hij niets te maken heeft met de dood van zijn minnares, ontspint zich een vernuftig psychologisch steekspel. Ik heb van het begin tot het einde in spanning gezeten. De film zit schitterend in elkaar, niets is wat het lijkt. Na afloop moest ik echt even op adem komen. Ik kan de film van harte aanbevelen.
***** Els

 

   The cave – Feras Fayyad, 2019, Syrië / Denemarken / Duitsland / Qatar / Verenigde Staten, 107’

Ik vind ‘The cave’ een ode aan de jonge vrouwelijke kinderarts Amani die met haar team een ondergronds ziekenhuis leidt in het gebombardeerde Ghouta, een buitenwijk van Damascus. Het team behandelt liefdevol binnenkomende gewonden en er is zelfs nog plek voor humor. Klassieke muziek vervangt de ontbrekende verdoving. Een indrukwekkende documentaire.
**** Els

 

   Ze noemen me Baboe – Sandra Beerends, Nederland, 2019, 78’.

Met oude zwart-wit beelden wordt een verhaal verteld over een Indonesisch meisje, later een vrouw. De geschiedenis begint ruim voor de tweede Wereldoorlog en eindigt enkele jaren erna. De documentaire heeft een mooie sfeer met rijstvelden, verhalen en Indonesische cultuur. De brutaliteit van de bezetting door Nederland komt op een vrij vriendelijke manier aan bod. Ik heb er met plezier naar gekeken en genoten van de sfeer en de lieve Indonesische mensen.
**** Peter

In deze indrukwekkende documentaire zien we aan de hand van historische archiefbeelden een stuk geschiedenis van Indonesië, van de 30-er jaren tot de onafhankelijkheid in 1949. We volgen het levensverhaal van een baboe, samengesteld uit veel verschillende persoonlijke verhalen. Het is een mooi verhaal en uiteindelijk ook een pleidooi voor de gelijke rechten van vrouwen. Zeer de moeite waard.
****½ Ron

 

   Out stealing horses – Hans Petter Moland, Noorwegen / Zweden / Denemarken, 2019, 123’.

Prachtige natuur opnames en een stevig verhaal. Mooie film waar je nog even over nadenkt.
**** Astrid    

Noorwegen heeft mijn hart gestolen en een film die zich daar afspeelt heeft al een pré. Wanneer Lars zich terugtrekt in een klein dorpje en daar een vroegere dorpsgenoot tegenkomt, ontvouwt zich met flashbacks zijn geschiedenis. Fantastisch mooie natuurbeelden.
**** Els

Een oudere man zoekt na het overlijden van zijn vrouw de rust van een afgelegen boshut, in Noorwegen bij de Zweedse grens. Er komen in flashbacks herinneringen boven uit een cruciale periode van zijn jeugd. Dit was in de oorlog, waarbij de grens tussen Noorwegen en het neutrale Zweden een belangrijke rol speelde. We zien prachtige beelden, en mooie landschappen die heel fraai gefilmd zijn. Er zitten veel flashbacks in de film, met ook daarin weer sprongen van de tijd. Maar het was goed te volgen. Ik vond het wel een vrij zware film met veel dramatische gebeurtenissen, toch ben ik blij dat ik hem gezien heb.
**** Ron

Bezig met laden