Effe kijke

Effe kijkes zijn korte recensies geschreven door onze eigen medewerkers. We geven maximaal 5 sterren.

   Benzinho – Gustavo Pizzi, Brazilië, 2018, 95’.

Irene woont met haar man Klaus en hun vier zoons vlakbij Rio de Janeiro. In dit chaotische gezin draait alles om moeder Irene. De oudste zoon Fernando krijgt  een uitnodiging om in Duitsland te komen handballen, moeder heeft het daar erg moeilijk mee.
De moeite die Irene heeft om haar kind los te laten snap ik, maar in de film komen zo veel andere zaken langs die voor mij ongeloofwaardig zijn. Vader heeft utopische ideeën die veel geld kosten, maar er is geen geld om een lekkende kraan en een deur te repareren die niet meer open gaat.
*** Els

De film geeft een warm beeld van een kinderrijk Braziliaans gezin waar de oudste zoon het aanbod krijgt om als profhandballer naar Duitsland te vertrekken. Vooral de moeder, die het gezin draaiend houdt, zal haar zoon missen. Een wat voorspelbare film met een mooie moederrol, maar een wat flets uitgewerkte zoon.
***½ Ron 

 

   The happy prince – Rupert Everett, Verenigd Koninkrijk, 2018, 105’.

Een ontroerende film die een duidelijk beeld schetst hoe er in die tijd tegen de mannenliefde werd aangekeken.
**** Astrid

Over het leven van Oscar Wilde op latere leeftijd. Mooi tijdsbeeld, zijn liefde voor mannen en zijn armoede. Zijn sprookje 'De gelukkige prins' is het verbindende element. Poëtische en sfeervolle film. Ik kreeg te weinig aanknopingspunten voor echte sympathie.
*** Peter

Dit is een poëtische film over het levenseinde van Oscar Wilde, die zonder geld en door iedereen verlaten in Parijs verbleef. Hij was hier terechtgekomen na zijn gevangenschap in Engeland vanwege zijn homoseksualiteit. Het verhaal van de Happy Prince is de rode draad in de film de me wist te ontroeren door het verhaal, de hallucinerende verteltrant, het sterke acteerwerk en het tijdsbeeld.
**** Ron

 

   BlacKkKlansman – Spike Lee, Verenigde Staten, 2018, 135’.

Indrukwekkende film over de racistische Ku Klux Klan in de 70-er jaren van de vorige eeuw. Donkere politieagent met prachtig afrokapsel infiltreert in de plaatselijke KKK. Aanvankelijk hilarisch, maar al snel zeer racistische film. Het America first van Trump krijgt aan het slot van de film een wrange en gewelddadige smaak. Ik kwam ontdaan de bioscoop uit.
***** Peter

In de 70-er jaren infiltreerden 2 politiemensen, een blanke en een gekleurde in de Ku Klux Klan in Colorado. Dit leidt tot heftige situaties. De film is erg spannend en er zit flink wat humor in. Er zijn verwijzingen naar het heden, op het laatste erg expliciet, met beelden van Charlottesville. Dat is een heftig slot van deze indrukwekkende film.
****½ Ron 

 

   Wildlife – Paul Dano, Verenigde Staten, 2018, 104’.

Joe is 14 jaar, en het is 1960. Zijn vader is werkloos en zijn ouders beleven een huwelijkscrisis. We zien de situatie vanuit het perspectief van de jongen. Een mooie, ontroerende film, die een goed tijdsbeeld geeft en waarin knap geacteerd wordt.
****½ Ron

 

   The kindergarten teachter – Sara Colangelo, Verenigde Staten, 2018, 96’.

Een kleuterleidster heeft een 5-jarige leerling die gedichten maakt. Zelf krijgt ze in haar poëzieklasje weinig lof. Ze gaat ernstig aan het jongetje trekken, en gaat daar heel erg ver in. De leerkracht is niet sympathiek, en dat wordt door Maggie Gyllenhaal knap gespeeld. Ik vond het een intrigerende film, die me ergerde, maar ook boeide.
**** Ron

 

   Edie – Simon Hunter, Verenigde Koninkrijk, 2017, 102’.

Een hoogbejaarde vrouw wil naar de top van de berg Suilven in de Schotse Highlands wandelen. Ik heb deze film bekeken vanwege de landschapsbeelden, en die waren prachtig, het is het mooiste en ruigste deel van Schotland dat we in beeld krijgen. Verder was het een onwaarschijnlijk, dik aangezet verhaal met ook nog eens heel veel violen op de achtergrond. Dat vond ik jammer, de berg Suilven verdient voor mij een betere film!
** Ron

 

   Leave no trace – Debra Granik, Verenigde Staten / Canada, 2018, 109’.

Tom leeft met haar vader in een natuurpark. Hij is een veteraan met PTSS-verschijnselen en kan geen mensen om zich heen hebben, behalve zijn dochter. Als ze worden opgepakt wordt geleidelijk duidelijk dat het meisje andere dingen nodig heeft dan haar vader. Een prachtig verhaal over een vader/dochterrelatie en loslaten. Vooral de jonge actrice speelt uitstekend. Hoewel zij wel onwaarschijnlijk vriendelijke medemensen ontmoeten vond ik dit een ontroerende film die me flink heeft geraakt.
****½ Ron

 

    The ancient woords – Mindaugas Survila, Litouwen / Estland / Duitsland, 2017, 85’.

Dit is een zeer bijzondere natuurdocumentaire over een oerbos in Litouwen. We zien prachtige beelden zonder dat er commentaar bij geleverd wordt. Met dus alleen natuurlijke achtergrondgeluiden. Dit werkt onthaastend en indringend. Al snel in de film zie je een wolf door de sneeuw lopen, je hoort zijn stappen in de knisperende sneeuw, dit zet meteen de toon voor deze prachtig gefilmde documentaire.
**** Ron

 

    Gräns – Ali Abbasi, Zweden / Denemarken, 2018, 110’.

Een film die zich voornamelijk afspeelt in de bossen van Zweden. Een persoon die mij erg aan Gollem deed denken speelt de hoofdrol. Deze persoon heeft een dierlijk reukorgaan waarmee gevoelens als schuld, schaamte en angst geroken kunnen worden. Handig wanneer je bij de douane werkt. De film verkent onder meer het dierlijke in de mens, welke eigenschappen maken een mens van je en de mythologie in de Skandinavische landen. Een zeer originele film, knap gemaakt, boeiend en zeer onvoorspelbaar. Voor de liefhebber die meer van iets superbijzonders houdt dan van iets doorsnee moois.
***** Peter

Tina heeft een bijzondere gave, ze ruikt emoties bij mensen. Dat komt van pas in haar werk bij de douane. Ze ziet er ook ongewoon uit, en als ze iemand ontmoet met dezelfde uiterlijke kenmerken ontvouwt zich een heel bijzonder verhaal. Over identiteit, anders zijn, kindermisbruik, Scandinavische mythen en menselijkheid. Een film om nog lang over na te denken.
**** Ron

 

   Werk ohne Autor – Florian Henckel von Donnersmarck, Duitsland / Italië, 2018, 188’.

WERK OHNE AUTOR  is een film die me van het begin tot het eind geboeid heeft. Het is een mooi stuk geschiedenis en daarbij wat er met mensen in en na een oorlog kan gebeuren. Omdat de film een aantal generaties neerzet en vertelt over een langer tijdsbestek krijg je inzicht hoe oorlog generaties lang invloed heeft. Het verhaal laat ook zien wat kunst met mensen doet. Kunst laat zien dat we niet weg moeten kijken (“Never look away”). Door kunst te gebruiken om een probleem weer te geven, kun je laten zien wat het probleem is. Een prachtige film!
**** Hennie

De film begint in de Tweede Wereldoorlog met de deportatie van een geestesziek meisje. Ik vond dat dit weinig subtiel in beeld werd gebracht, maar toen het verhaal hierna haar jonge neefje volgde, dat kunstenaar werd, begreep ik dat het begin niet anders verteld kon worden. Het is een prachtige film over de zoektocht naar de eigen identiteit, integriteit en liefde in het na-oorlogse Duitsland. Voor mij klopte alles aan deze film en hinderde het mij niet dat hij erg lang is. Een film om achteraf nog eens uitgebreid over na te denken of te praten. En dus een grote aanrader!
***** Ron

 

   Shoplifters – Hirokazu Kore-Eda, Japan, 2018, 121’.

Een gezin woont bij oma en neemt een peutermeisje op, dat voor haar huis zit. Ze houden zich in leven door kleine winkeldiefstallen. De vraag komt op of het gezin wel een gezin is, en het antwoord wordt ons geleidelijk getoond. Een warme, rustige film, waarin het verhaal zich traag ontvouwt, in het begin wel erg traag, trouwens. Deze film heeft meer sfeer dan verhaal en laat mooi zien dat waarheid en werkelijkheid voor een groot deel bepaald worden door het perspectief waarmee je ernaar kijkt.
**** Ron

 

   Cold war – Pawel Pawlikowski, Polen / Frankrijk / Verenigd Koninkrijk, 2018, 88’.

Als ik een film zie over een hartstochtelijke liefdesrelatie, waarbij mensen zelfs hun leven riskeren voor die relatie, dan verwacht ik de passie van het scherm te zien spatten. Helaas niet in deze film. Hij is ook nogal afstandelijk gefilmd in fraai en sfeervol zwart-wit, en fragmentarisch opgebouwd. Dat hielp mij ook niet om meegesleept te worden door het verhaal.
** Ron

 

    The Sisters Brothers – Jacques Audiard, Frankrijk, 2018, 121’.

Eli en Charlie Sisters zijn twee broers die als huurmoordenaars door het wilde westen trekken. Het is een Western waarin niet alleen bloed vergoten wordt, maar waar ook de humor een grote rol speelt. Zo genoten van de zachtere Eli die het tandenpoetsen ontdekt. Ga lekker ontspannen kijken!
**** Els

Fijne Western in de tijd van de goudkoorts. Twee cowboybroers, mooie paarden, geen koeien, laten ons niet alleen de uiterlijkheden zien van het nieuwe land, maar ook hun twijfels en gevoelens. Afgewisseld met meedogenloze revolvergevechten en veel humor. Hoe loopt het af? Heel bijzonder en in stijl met deze prachtige film!
**** Peter

De broers Eli en Charlie zijn huurmoordenaars in het Wilde Westen. Ze zoeken iemand die omgelegd moet worden, maar als ze hem vinden zijn er wat complicaties. Dit is een prachtige film die elementen uit het westerngenre combineert met menselijkheid en psychologische gelaagdheid. Mooie beelden, prima acteerwerk, prachtige dialogen met soms spitse humor, ook het nodige geweld en één wegkijkmomentje. Maar ik vond hem indrukwekkend!
****½ Ron

 

   Kursk – Thomas Vinterberg, België / Luxemburg, 2018, 117’.

De film begint met een trouwerij waardoor de matrozen waar het in de film om gaat als het ware gepresenteerd worden. Met kippenvel heb ik soms naar de film gekeken, ongelooflijk dat de levens van de matrozen geofferd worden omdat de Russische top geen buitenlandse interventie wenst, terwijl ze zelf met ondeuglijk materiaal pas na een tijd een hulppoging gaat doen. Mooi om het verhaal uit 2000 eens te zien, het heeft indertijd grote indruk op me gemaakt.
**** Els

 

   Girl – Lukas Dhont, België, 2018, 100’.

Lara is als jongen geboren, maar voelt zich een meisje en begint een hormoonkuur, in aanloop naar een geslachtsveranderende operatie, terwijl ze ook een zware balletopleiding volgt. Dat is veel te veel voor haar, en niemand grijpt in. Dat vond ik wat onwaarschijnlijk, ik mag hopen dat er in zo’n situatie iets meer psychische begeleiding wordt geboden. Er wordt, met name door de hoofdrolspeler, erg knap geacteerd, maar voor mijn gevoel zat er teveel drama in de film. Het thema is voor mij meer hoe je om zou moeten gaan met een zo vreselijk gedreven kind, dan het tonen van een transgenderproces.
***½ Ron

 

   The old man and the gun – David Lowery, Verenigde Staten, 2018, 93’.

Robert Redford speelt een bejaarde bankrover die zijn activiteiten op hoge leeftijd blijft voortzetten. Hij bereikt veel met zijn charmes. Dit levert een vermakelijke film op, die niet meer dan onderhoudend is.
***½ Ron

 

   Niemand in de stad – Michiel van Erp, Nederland, 2018, 102’.

Philips studeert en is lid van een studentenvereniging. We zien zijn vrienden en vriendinnen de overgang maken naar een volwassen leven. Dat is niet aldoor makkelijk, en je los maken van je ouders al helemaal niet. En na de studie volgt er alweer een heel ander leven. Ik zag een mooi verhaal, met knappe sfeerbeelden en sterk acteerwerk. En ook nog ontroering! Absoluut de moeite waard.
**** Ron

 

   A star is born – Bradley Cooper, Verenigde Staten, 2018, 136’.

In deze vierde verfilming van dit verhaal wordt Ally (verrassend sterk gespeeld door Lady Gaga) ontdekt door Jack, een oudere zanger op zijn retour (gespeeld door Bradley Cooper). Haar ster stijgt snel, terwijl zijn carrière steeds meer in het slop raakt. Dat kan niet goed gaan. Er wordt prima geacteerd en gezongen, de duetten zijn prachtig. De film wordt net niet sentimenteel, en is zeer onderhoudend.
**** Ron

 

   Todos lo saben – Asghar Farhadi, Spanje, 2018, 132’.

Laura komt met haar puberdochter en zoontje uit Argentinië om in Spanje een familiebruiloft bij te wonen. Op de trouwdag wordt haar dochter ontvoerd en er wordt veel losgeld gevraagd. Er zijn onderlinge verdenkingen en de familieleden doen opeens niet meer zo vriendelijk tegen elkaar. Voor de regisseur is die onderlinge interactie duidelijk belangrijker dan een volledig kloppend en geloofwaardig verhaal. En het wordt allemaal ook niet echt subtiel in beeld gebracht. Maar het is een genot om drie topacteurs aan het werk te zien, en dat maakt de film wel de moeite waard.
*** Ron

 

    Transit – Christian Petzold, Duitsland / Frankrijk, 2018, 102’.

Frankrijk wordt ingenomen en vluchtelingen proberen via Marseille uit het land weg te komen. Georg probeert met de papieren van een overleden schrijver naar Mexico te reizen. Maar als hij diens vrouw ontmoet verandert hij zijn plannen, een paar keer zelfs. Ik moest even wennen aan een oorlogsverhaal uit WO II, dat is omgezet naar de huidige tijd, maar de sfeer en de wanhoop van vluchtelingen is van alle tijden en raakte me diep. Ik vond dit een zeer indrukwekkende film, die vragen oproept, maar ook niet alle antwoorden geeft.
***** Ron

 

   Sir – Rohena Gera, India, 2018, 96’.

Dit is een romantische Indiase film over de geleidelijk groeiende liefde tussen een jongeman van goede komaf en zijn dienstmeisje. Een onmogelijke liefde dus, want zij zou nooit worden geaccepteerd door zijn omgeving. De film gaat ook over amibities en het nastreven van dromen. Niet heel verrassend, de film neemt de tijd en we zien veel couleur locale. Maar wel zeer onderhoudend!
**** Ron

 

   McQueen – Ian Bonhôte / Peter Ettedgui, Verenigd Koninkrijk, 2018, 111’.

In deze mooi vormgegeven documentaire over de modeontwerper Alexander McQueen zitten veel interviews en komen veel beelden van modeshows langs. We zien een bijzonder gedreven jongen ongelukkiger worden naarmate hij meer succes kreeg. Ik heb er geboeid naar gekeken.
**** Ron

 

   Wad, overleven op de grens van water en land – Ruben Smit, Nederland, 2018, 90’.

We zien het leven in de Waddenzee in prachtige beelden, soms bijna abstract. We volgen de cyclus van een jaar. De verrassing van dit soort natuurdocumentaires is er voor mij wel een klein beetje af, maar de film is zeer onderhoudend. En het is terecht dat er een lans wordt gebroken voor de Waddenzee als natuurgebied.
**** Ron

 

   What will people say – Iram Haq, Noorwegen/Duitsland/Zweden/Frankrijk/Denemarken, 2017, 106’.

WHAT WILL PEOPLE SAY is het autobiografische verhaal van regisseur Iram Haq, een hartverscheurende dramatische werkelijkheid. Er wordt geweldig geacteerd, je kunt helemaal invoelen hoe het Pakistaanse gezinsleven gedomineerd wordt door de man/vader en hoe moeilijk het is om als dochter te integreren in een andere cultuur met de strenge leer die thuis geldt. Een film die uitnodigt om na te bespreken.
****½ Els

 

   I am not a witch – Rungano Nyoni, Verenigd Koninkrijk/Frankrijk/Duitsland/Zambia, 2017, 93’.

Een negenjarig meisje wordt er in Zambia door dorpsgenoten van beschuldigd een heks te zijn en ze komt in een soort reservaat bij andere heksen terecht. Met een lint op hun rug om te voorkomen dat ze wegvliegen. Iemand probeert geld te verdienen aan haar hekserij. Dit licht surrealistische verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen en wordt met verfrissende nuchterheid getoond.
***½ Ron

 

   Some like it hot – Billy Wilder, Verenigde Staten, 1959, 121’.

Dit is de eerste film met Marilyn Monroe die ik zag. Het is een komische film met veel vaart. Tony Curtis en Jack Lemmon moeten zich als vrouw verkleden om uit de handen van de maffia te blijven. Er zijn veel verkleedpartijen, ook onverwachte en onmogelijk snelle, maar ze zijn allemaal zeer verrassend. Marilyn speelt het domme blondje en de rondborstige schoonheid in een jurk waarin ze naakt lijkt, maar dat niet is. Ik heb genoten van weer een klassieker van Billy Wilder.
**** Peter

 

   Maria by Callas – Tom Volf, Frankrijk, 2017, 113’.

We horen veel muziek van Maria Callas, en vooral de life-beelden van optredens zijn indrukwekkend. Verder vond ik deze documentaire zeer oppervlakkig. Er wordt heel veel aangestipt zonder dat mij de finesses duidelijk worden. Er we zien veel opnamen van Maria Callas privé en fragmenten van interviews. Het is wel duidelijk dat zij het leven in de schijnwerpers niet echt heeft kunnen waarderen. De documentaire riep bij mij veel vragen op, zonder antwoorden te geven.
**½ Ron

 

   3 faces – Jafar Panahi, Iran, 2018, 100’.

De regisseur krijgt een verontrustend filmpje van een wanhopig meisje. Zij wil actrice worden, maar krijgt thuis alleen maar tegenwerking en wil een eind aan haar leven maken. Hij gaat met een bekende actrice naar haar dorp om haar op te zoeken. Dit is een mooie kalme film met fraaie beelden van een rustig platteland van Iran. Waar mensen in een andere tijd lijken te leven dan wij doen. Onderhoudende film over de rol van vrouwen in Iran.
**** Ron

 

   La piscine – Jacques Deray, Frankrijk / Italië, 1969, 122’.

Zwoele prachtfilm uit 1969 met Romy Schneider en Alain Delon in de hoofdrollen. Het verhaal, maar ook de hoofdrolspelers, hebben weinig om het lijf. Twee prachtige acteurs, voor wie van mooie mensen houdt. Ik genoot van de 60-er jaren sfeer en de loomheid van een mooie zomer rond een zwembad nabij Saint-Tropez.
***** Peter

 

   3 days in Quiberon – Emily Atef, Duitsland / Oostenrijk / Frankrijk, 2018, 115’.

Door LA PISCINE raakte ik in de ban van Romy Schneider. In deze film over drie dagen in een kuurhotel aan zee, in het een na laatste jaar van haar leven, wordt Romy Schneider knap gespeeld door de Duitse actrice Marie Baumer. In een interview aan een journalist en een fotograaf van het Duitse blad Stern laat Romy haar twee kanten zien: haar overenthousiaste en uiterst charmante kant en haar wanhopige en depressieve kant. Romy Schneider kon haar werk als actrice en haar rol als moeder niet combineren Door overmatig drankgebruik en heel veel roken ging deze prachtige vrouw veel te vroeg dood. Deze film maakt dat voor mij heel begrijpelijk.
**** Peter

In 1981 laat Romy Schneider zich in het kuurhotel waar ze verblijft interviewen. Haar goede vriendin Hilde is erbij aanwezig en zij probeert de actrice tegen zichzelf te beschermen. Het gaat erg slecht met de actrice, en die laat hier aan de journalist en de erbij aanwezige bevriende fotograaf heel veel van zien. De hoofdrolspeelster lijkt verbluffend veel op Romy Schneider en ze acteert goed. Toch raakte de film me niet echt, en vroeg ik me af waarom de regisseur deze film maakte. Hij leidt niet tot nieuwe inzichten over Romy Schneider.
*** Ron

 

   Love, Simon – Greg Berlanti, Verenigde Staten, 2018, 110’.

Amerikaanse romantische high school-komedies zijn niet mijn favoriete genre. Toch heb ik erg genoten van LOVE, SIMON omdat de film gaat over Simon, die verliefd wordt op een andere jongen, die hij via de mail kent. En daar wordt temidden van diverse genre-cliché’s heel normaal over gedaan. Nu eens geen tobberige problematische film over het uit de kast komen. Ik vond de film heel verfrissend, en hij raakte me flink.
**** Ron

 

   Grace Jones: Bloodlight and Bami – Sophie Fiennes, Ierland / Verenigd Koninkrijk, 2017, 115’.

Grace Jones kende ik alleen uit de James Bond film. In de film GRACE JONES zie je een fascinerende persoonlijkheid waarin haar kracht en intensiteit duidelijk naar voren komt. Ik vond het mooi hoe de film is ingedeeld, eerst een stukje van haar leven en daarna de bijpassende song die vertaald is, waardoor ik de tekst ook begreep. De film had wel iets korter gekund.
*** Els

Kruising tussen documentaire en muziekfilm over de powerwoman Grace Jones. Geen pratende hoofden deze keer. Wel integrale concertregistraties van 'Slave to the rhythm' en 'Pull up to the bumper'. De krachtige persoonlijkheid van deze donkere vrouw uit Jamaica wordt indrukwekkend getoond. Mooie beelden van haar eenvoudige komaf van het tropische eiland Jamaica. Haar muziek was ik uit het oor verloren, onterecht, ik heb haar even grijs gespotifyd.
**** Peter

In deze documentaire volgen we Grace Jones op bezoek bij haar familie op Jamaica, en op diverse andere momenten, daarnaast zien we delen van een optreden in Dublin. Ik vond de muziekfragmenten indrukwekkend, maar je leert de zangeres niet heel goed kennen in de rest van de film. Het blijft nogal aan de oppervlakte, misschien was een regisseur met iets minder bewondering voor de grote ster een betere keus geweest.
*** Ron

 

 

 

 

 

Bezig met laden