Effe kijke

Effe kijkes zijn korte recensies geschreven door onze eigen medewerkers. We geven maximaal 5 sterren.

   Yesterday – Danny Boyle, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 2019, 116’.

Stel dat er iets mysterieus gebeurt waardoor het bestaan van The Beatles uit het collectieve geheugen verdwijnt, en er één zanger is die zich de liedjes nog wel herinnert. Dat gegeven wordt in deze film ingenieus met humor uitgewerkt. Dit gegeven is gekoppeld aan een romantisch liefdesverhaal, lichte kritiek op de muziekindustrie en zanger Ed Sheeran die zichzelf speelt met enige zelfspot. Mede dankzij heel veel Beatlesnummers vond ik dit een zeer onderhoudende film.
**** Ron

 

   Le jeune Ahmed – Jean-Pierre & Luc Dardenne, België / Frankrijk, 2019, 90’.

We zien hoe de jonge Ahmed radicaliseert en de boodschappen van zijn imam op zijn eigen manier interpreteert. Het wordt indringend in beeld gebracht, en de onbenaderbaarheid van de jongen en de onontkoombaarheid van zijn daden worden goed getoond. De film eindigt met een soort goddelijke ingreep toch nog enigszins hoopgevend.
**** Ron

 

   The little comrade – Moonika Siimets, Estland, 2018, 99’.

De film speelt in 1950 in Estland. We zien vanuit het perspectief van een 5-jarige hoe de Russen de duimschroeven aandraaien in het geannexeerde Estland. Dit is een mooie, poëtische film met een naar mijn idee iets te zoet slot.
**** Ron

 

   Queen of hearts – May el-Toukhy, Denemarken / Zweden, 2019, 127’.

Als de zoon uit het eerdere huwelijk van haar man bij het gezicht intrekt, begint advocate Anne een relatie met hem. Deze spannende film gaat over de persoonlijke gevolgen voor Anne en de jongen, en de gevolgen voor het gezin. Er komen een aantal morele dilemma’s langs, en de film overtuigde me door het sterke acteerwerk.
**** Ron

 

   Carmen & Lola – Arantxa Echevarría, Spanje, 2018, 103’.

Er zit weinig verrassing in deze film, en ook niet veel subtiliteit. Toch heeft deze film over 2 jonge Spaanse vrouwen uit zigeunerkringen en hun niet geaccepteerde liefde voor elkaar me wel geboeid. Ook al komen er wel veel cliché’s langs.
***½ Ron

 

   Yuli – Icíar Bollaín, Spanje / Cuba / Verenigd Koninkrijk / Duitsland, 2018, 115’.

Dit is een prachtige balletfilm over het leven van de Cubaanse topdanser Carlos Arcola, aan de hand van een overzichtsballet over zijn leven. Hij werd door zijn vader min of meer gedwongen balletdanser te worden en had heimwee toen hij het land uit was. Dat is eigenlijk het enige wat je over hem te weten komt, en dat is inhoudelijk wel erg beperkt. Maar het blijven prachtige beelden.
*** Ron

 

   Mademoiselle de Joncquières – Emmanuel Mouret, Frankrijk, 2018, 109’.

Als de vrouw die uiteindelijk is gevallen voor een beruchte rokkenjager door hem verlaten wordt, zint ze op wraak en bedenkt ze een ingenieus plan. Dit is een zeer onderhoudende kostuumfilm die geleidelijk meer vaart krijgt. Een doordacht plot, goed acteerwerk en een prachtige aankleding.
**** Ron

 

   Rocketman – Dexter Fletcher, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 2019, 121’.

Als je een film bekijkt over Elton John, dan hoef je geen ingetogenheid te verwachten. Dit is een knapgemaakte, boeiende speelfilm geworden waarin de zanger vanuit een afkickcentrum terugblikt op de beginjaren van zijn carrière. Een fantasierijke film met spectaculaire momenten en ontroering, met een uitstekende hoofdrolspeler die alle nummers zelf zingt.
**** Ron

 

   The wild pear tree – Nuri Bilge Ceylan, Turkije / Noord-Macedonië / Frankrijk / Duitsland / Bosnië en Herzegowina / Bulgarije / Zweden, 2018, 188’.

Sinan heeft zijn studie afgerond en keert terug naar zijn ouderlijk huis in Anatolië. Hij wil schrijver worden en probeert zijn eerste werk te laten publiceren. We zien trage, mooi gefilmde beelden en langs, soms filosofische gesprekken. Fraai acteerwerk en een mooi getoonde vader/zoonrelatie.
**** Ron

 

   Le Semeur – Marine Francen, Frankrijk / België, 2017, 98’

Als het leger van Napoleon III alle mannen uit het bergdorp van Violette deporteert, besluiten een aantal jonge vrouwen de eerste de beste man die in het dorp komt met elkaar te delen. Dat is gemakkelijk gezegd als er geen emoties spelen. Als deze man daadwerkelijk komt en verliefd wordt op Violette, valt de eensgezindheid van de dames wel uiteen. Ik vond het een mooi liefdevol en prachtig gefilmd verhaal, bovendien laat het een waargebeurde geschiedenis zien.
***** Els

In het midden van de 19e eeuw worden alle mannen uit een afgelegen Frans bergdorpje gedeporteerd. De vrouwen spreken af de eventuele man die langskomt te zullen delen. Dat blijkt in de praktijk nog niet zo eenvoudig door de hierbij optredende emoties. Dit vond ik een mooie, rustige, ingetogen film, intiem, mede door het vroeger gebruikelijke smalle 4:3 beeldformaat.
****½ Ron 

 

   Three identical strangers – Tim Wardle, Verenigd Koninkrijk, 2018, 96’.

Bobby, Eddy en David zijn broers, een ééneiige drieling zelfs. Alleen weten ze dat aanvankelijk niet van elkaar. Ze zijn door drie verschillende gezinnen geadopteerd. Door toeval leren ze elkaar kennen. Ze worden daarna veel gevraagd in talkshows en beginnen gedrieën een onderneming. Toch klopt er iets niet. De klassieke documentaireformule van pratende hoofden maakt er iets spannends van.
*** Peter

Rond 1980 worden drie 19-jarige jongens herenigd die als drieling na de geboorte van elkaar gescheiden zijn. Dit blijkt onderdeel te zijn geweest van een nooit gepubliceerd onderzoek naar de invloed van opvoeding op genetisch gelijke kinderen. Er wordt vervolgens veel gespeculeerd en gesuggereerd dat niet hard gemaakt kan worden. Interessant, maar mij iets te veel gefocust op sensatie.
*** Ron

 

   God only knows – Mijke de Jong, Nederland, 2018, 78’.

Deze Nederlandse film speelt rond Pasen, maar behandelt een universeel thema. Wat kunnen we en wat moeten we voor elkaar betekenen. Een broer en twee zussen, gespeeld door uitstekende acteurs, worstelen zich door het leven. Thomas, Marcel Musters, is slachtoffer van het wereldleed dat zijn hoofd op hol brengt. Doris, Elsie de Brauw, wil voor hem zorgen, maar is zelf ook niet al te stabiel. Hannah, Monic Hendricks, zegt zich er niet teveel mee te willen bemoeien, maar is toch te zeer betrokken. Mooi drama, Erbarme dich, hoewel volgens mij meer geschikt voor de intiemheid van het theater dan voor het filmdoek.
*** Peter

We zien hoe twee zussen proberen om te gaan met hun broer die psychische problemen heeft. Elk van de zussen reageert anders op de wisselende stemmingen van hun broer. Hoe deze voor geen van hen wenselijke situatie is ontstaan blijft onbesproken. Er wordt goed geacteerd, het lijkt in eerste instantie nogal karikaturaal te worden, maar er komt geleidelijk meer diepgang. Toch vond ik de film wat toneelmatig, daardoor bleef ik als toeschouwer wat op een afstand.
*** Ron

 

   They shall not grow old – Peter Jackson, Nieuw-Zeeland / Verenigd Koninkrijk, 2018, 100’.

Prachtige documentaire met originele gedigitaliseerde en ingekleurde beelden van de Eerste Wereldoorlog 1914-1918. Deze oorlog is nu 100 jaar geleden geëindigd, na het sluiten van de vrede van Versailles in 1919. De film is gemaakt door regisseur Peter Jackson, maker van de filmtrilogie The Lord of the Rings en The Hobbit (het verhaal gaat dat Tolkien, die zelf 4 jaar verbleef in Noord-Frankrijk in 14-18, zich voor zijn boek The Lord of the Rings, liet inspireren door de verschrikkingen van de loopgraven en slagvelden van die oorlog). Nog iedere avond wordt WOI om 20 uur herdacht bij de Menenpoort in Ieper met The last post en de woorden They shall not grow old..., We will remember them. Mooi om met de originele beelden ruim honderd jaar terug te gaan in de tijd en te zien hoe het toen echt was voor de gewone soldaten.
**** Peter

Er bestaan filmbeelden van WO I. Deze zijn door Peter Jackson digitaal gekleurd, bewerkt en van geluid voorzien. Dit geeft een zeer indringend beeld van het soldatenleven, mede door de persoonlijke verhalen die we horen uit interviews met vroegere frontsoldaten. Nooit kwamen de gebeurenissen in de loopgraven levensechter in beeld, ik vond de film zeer indrukwekkend.
***** Ron

 

   The biggest little farm – John Chester, Verenigde Staten, 2018, 91’.

Zeer inspirerende documentaire, als je nog geen ervaring hebt met ecologische bedrijfsvoering is dit een hele mooie kennismaking. Heel mooi om te zien hoe men een vertaling zoekt voor de tegenslagen die op hun pad komen. Zoals mijn collega hieronder over de muziek schrijft heb ik het niet ervaren.
***** Astrid

Dit is een documentaire met een bijzonder sympathiek verhaal. Een jong stel begint in Californië een ecologische boerderij met veel oog voor de natuurlijke diversiteit van het landschap. Je ziet in prachtige beelden hoe het gebied in 7 jaar tijd verandert. Al zijn er tegenslagen, er komt steeds weer een acceptabele oplossing. Dat is wel erg Amerikaans, net als de permanente uitbundige filmmuziek. Maar dit is voor mij het enige smetje op een documentaire waarvan je hoopt dat hij veel mensen zal inspireren.
****½ Ron

 

   Wild Rose – Tom Harper, Verenigd Koninkrijk, 2018, 101’.

Rose-Ann heeft een jaar in de gevangenis gezeten, terwijl haar moeder voor haar twee kinderen zorgde. Ze heeft een droom, countryzangeres worden en naar Nashville gaan. Dit lijkt niet echt het onderwerp voor een Schotse film. Toch pakt dit prima uit, dankzij het goed gedoseerde sentiment en vooral de voortreffelijke hoofdrolspeelster. Feelgood van de betere soort!
****½ Ron

 

   Le grand bain – Gilles Lellouche, Frankrijk, 2018, 122’.

LE GRAND BAIN is een luchtige feelgoodfilm waarin acht mannen in het zwembad bij elkaar komen om te trainen voor het WK synchroonzwemmen. Hun trainster is Delphine. Ze zijn allemaal een soort drop-outs in de maatschappij. Van mij hadden de karakters meer uitgewerkt kunnen worden, het blijft allemaal wat aan de oppervlakte hangen. Het leuke is wel dat ze voor elkaar en voor hun trainster opkomen als er wat aan de hand is.
*** Els

Komische Franse film in de voetsporen van THE FULL MONTY. Zeven mannen, vijftigers, vormen een synchroonzwemteam. Eerst als grap en later serieus. Ze hebben alle zeven hun niet al te succesvolle achtergrond. Het zwemmen geeft hun een doel en dat is leuk om naar te kijken. Een beetje voorspelbaar is de afloop wel, maar toch ontroerend.
*** Peter 

Zeven oudere mannen hebben elk hun problemen, ze worden door hun omgeving als losers gezien. Als ze samen een synchroonzwemteam vormen geeft hen dat een doel, en lossen veel problemen op. Een nogal voorspelbaar verhaal met de verwikkelingen die je kunt verwachten. Soms tenenkrommend, maar af en toe ook echt grappig. Een onderhoudende feelgood-film.
*** Ron

 

   Grâce à Dieu – François Ozon, Frankrijk / België, 2018, 137’.

Ik vond het een indrukwekkende film over misbruik in de katholieke kerk. Als Alexandre ontdekt dat de priester die hem misbruikt heeft nog steeds met kinderen werkt, onderneemt hij actie. Erg netjes gefilmd. De uitspraak is in maart 2019 geweest.
***** Els

Deze film over misbruik door een pastoor en de reactie daarop van de hogere geestelijken van de Katholieke kerk, begint met opgelezen brieven over wat er gebeurd is. Dit is vrij statisch, maar daarna komt de film goed op gang. Door prima, natuurlijk acteerwerk komen alle personages, inclusief de dader, goed tot leven. Dit maakt van de film een sterke aanklacht, want ondanks alle beloftes worden er geen maatregelen genomen om herhaling te voorkomen.
**** Ron

 

   C’est ça l’amour – Claire Burger, Frankrijk / België, 2018, 98’.

Na zo’n 20 jaar huwelijk verlaat Armelle haar man Mario en hij blijft ontredderd achter met een 14- en 17-jarige dochter. De jongste keert zich tegen hem en hij voelt zich onmachtig. Het is geen heel bijzonder verhaal, maar gewoon een goed geacteerde film over een ontredderd mens.
***½ Ron

 

   Another day of life – Raúl de la Fuente & Damian Nenow, Polen / Spanje / Duitsland / België / Hongarije, 2018, 85’.

Een Poolse journalist doet in 1975 verslag van de onafhankelijkheid van Angola na het afreizen van de Portugezen. Dit was tevens het begin van een jarenlange burgeroorlog. Moet je schrijven wat je ziet, ook als het de gebeurtenissen zal verergeren, is de vraag waar de journalist mee wordt geconfronteerd. Animatie en historische beelden wisselen elkaar af. Een sterk verhaal, een indrukwekkende film.
****½ Ron

 

   A private war – Matthew Heineman, Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten, 2018, 110’.

Dit is een biopic over de beroemde oorlogscorrespondente Marie Colvin. Zij wilde de wereld laten weten wat er in oorlogsgebieden gebeurde, was enigszins verslaafd aan de spanning, maar had veel alcohol en sigaretten nodig om dit leven vol te houden. Haar laatste missie was Homs in Syrië. Ik vond de film zeer indrukwekkend, het meest trieste vond ik nog dat de wereld geschokt leek, maar vervolgens helemaal niets deed.
****½ Ron

 

   Lazzaro felice – Alice Rohrwacher, Italië / Zwitserland / Frankrijk / Duitsland, 2018, 125’.

In dit Italiaanse sprookje is Lazzaro een engelachtige jongen in een dorpje op het platteland. Na zijn val in een ravijn wordt hij zo’n 20 jaar later wakker, nog even engelachtig. Maar de wereld is wel veranderd. Mooi gegeven, maar nogal traag gefilmd. Toch bleef de film me boeien.
**** Ron

 

   Pájaros de verano – Cristine Gallego/Ciro Guerra, Colombia/Denemarken/Mexico, 2018, 125’.

In het Colombia van de zeventiger jaren heeft Rapayet een grote bruidsschat nodig om met Zaida te kunnen trouwen. Om aan geld te komen gaat hij marihuana smokkelen, op steeds grotere schaal. Als zijn partner hem bedriegt, is dat het begin van een spiraal van geweld. De moderne tijd wordt tegenover de inheemse Wayuu-tradities gezet in een sfeervolle, boeiende film.
****½ Ron

 

   No date, no signature – Vahid Jalilvand, Iran, 2017, 104’.

Een Iraanse arts rijdt volstrekt buiten zijn schuld een motor aan. Dit ongeluk heeft grote gevolgen en de man wordt geplaagd door schuldgevoelens. Dit ingenieuze verhaal wordt sober verteld, de film neemt zijn tijd, maar blijft boeien.
**** Ron

 

   Blaze – Ethan Hawke, Verenigde Staten, 2018, 129’.

Blaze vertelt een verhaal waarvan er meerdere zijn, toch doet het wat met je. De muziek is mooi, sinds ik de film gezien heb staat die bij mij op Spotify.
***½  Astrid

We zien fragmenten uit het leven van een Amerikaanse countryzanger, in een rustig tempo, met fraaie beelden en goede muziek. De muzikant Blaze Foley had echt geleefd, ik had nooit van hem gehoord, hoewel bekende zangers nummers van hem hebben opgenomen. Niet heel erg verrassend, wel zeer onderhoudend.
**** Ron

 

 

Bezig met laden